hala ayaktamıyız...

hala ayaktamıyız...
duvarda gölge oyunları
iç sıkıntıları ruhumuzda
sarılası güzellikler
sarıldığımız hiçlik
hala ayaktamıyız...
artık yok ölüler evinden mektup
usanmışlık, bir bıkkınlık bayağılığından günlük hayatın
biz ölü insanlar
zamanın olmadığı bir yerde
kendi çürümüş bedenlerimize ağladığımız
sarılası güzellikler isteyen
ve hep hiçliğe sarılanlar
hala ayaktamıyız
karanlıkta yitip gidenlermiyiz
bu kalabalıkta
yalnız kalan hep biz miyiz...
yinede ayaktamıyız
şimdi nerde
sadece yüreğinde olduklarıımız
dehlizlerinde bu şehrin
şimdi kimse kalmadımı
bizi çekip çıkaracak
bir sevgili yürek...
çıplak...
dolayımsız...
ve sıcak...