İSMET ŞAHİN

GEREKLİ SON YENİ BAŞLANGIÇLAR

2012-01-07T14:52:00.001+02:00

AŞAĞIDAKİ YAZI DTP GENEL SERKRETERLİĞİM SIRASINDA 2007 LERDE YAZILDI.
ŞİMDİ TEKRAR YAYINLIYORUM. NEDENİ MALUM. BİR KAÇ GÜN ÖNCE TUTUKLANAN ESKİ GENELKURMAY BAŞKANI. YAZI, ONUN BİZE DEMOKRASİ DERSİ VERMEYE KALKTIĞI VE BİR TARAFTANDA ÇEŞİTLİ MEKANIZMALARLA ÜLKEDE TERÖR ESTİRDİKLERİ SIRADA BU ANLAYIŞA KARŞI CEPHEDEN BİR SALDIRIDIR. ANCAK SORUN ŞU Kİ BU ADAMLARI ANLAYIŞI HALA DEVLET KONSEPTİ OLARAK DEVAM ETMEK TEDİR. SON OLAYLAR, BUNUN GÖSTERGESİDİR. ULUDERE!
ŞİMDİ DURUM ŞUDUR: DAHA ÖNCE BU TARZ SAVAŞ BİÇİMİNE KARŞI HÜKÜMET KENDİ ALTERNATİFLERİNİ ÖNE ÇIKARIYORDU EN AZINDAN ÖYLE GÖZÜKÜYORDU. ŞİMDİ HÜKÜMETİDE DIŞ POLİTİK ENTİRİKALARI AÇISINDAN TERÖRÜN VE ASİMETRİK TERÖRÜN GEREKLİLİĞİNE İNANDIRMIŞ DURUMDALAR. BAŞBAKAN VE DIŞ İŞLERİ BAKANIN HER YÜRT DIŞI GEZİSİNDE ÜLKEDE BÜYÜK TERÖR OLAYI VUKU BULMAKTADIR.
ONLARA TERÖRİZM POLİTİK GEREKSİNMELERİNİN ARACI OLARAK SUNULMAKTADIR. ANKARADA Kİ PATALAMA BUNA EN İYİ ÖRNEKTİR. BAŞBAKANIN AMERİKA GEZİSİ SIRASINDA DÜZENLENMİŞTİ.
PKK, ULUSLARARASI İLİŞKİLERİN-ÇATIŞMALARIN BİR TÜREV FONKSİYONUDUR. DOLAYISIYLA DEVLETİN TERÖR KONSEPTİ YANİ TERÖRDEN BESLENME YANİ TERÖRÜ DIŞ VE İÇ POLİTİK STRATEJİSİNİN BİR YARDIMCI HATTA MERKEZİ ARACI OLMAKTAN ÇIKARILMADIĞI SÜRECE BU SORUN ÇÖZÜLMEZ. BU STRATEJİYİ SÜRDÜREN DEVLET ÇETESİ TASFİYE EDİLMEDİKÇE ANKARANIN GÖBEĞİNDE İNSANLARIIMIZIN BAŞINDA DAHA ÇOK BOMBA PATLATACAKLAR.
SAVAŞI KENDİ TOPRAKLARINDA KABUL ETMİŞ BİR SAVAŞ STRATEJİSİ SAVAŞA YENİK BAŞLAYAN UCUZ, KORKAK, KENDİ DEĞERLERİNİ HİÇE SAYAN KİŞİLİKSİZ BİR POLİTİKADIR.
ONURLU GENERALLERE VE DEVLET YÖNETİCİLERİNE SAHİP BİR ÜLKEDE DEĞİL BOMBALAR MANTAR TABANCASI BİLE PATALAMAZ!

PKK İLE SAVAŞ, TERÖRLE SAVAŞ STRATEJİSİNE YANİ UCUZ YALANINA SON VERECEKSİNİZ!

Giriş

Hiçbir savın her yönüyle bilinebilir bir mutlaklık olmadığı gibi coşkularımızı okşayan bir kavram olan gerçeğin ise, öyle, ilk andaki görünüşüyle alıp kabul edeceğimiz herhangi bir şeyden çıkarsanamayacak olduğu açıktır.

Günlük yaşamlarımızın bayağılıklarının ötesinde bir dünya düşleme ve onun gerçekleşmesi için savaşma tutkumuz tamamıyla insani özümüzü açığa çıkarma çabasıdır.

İnsani varoluş sürecimiz bize egemenler tarafından tarihte sunulmuş bütünselliklerin bize ait olmadığını gösterdi. Bütünün gerçek olmadığı gibi kendinde şeylerin önsel varsayımsal nesneler olarak, düşüncede bir kurgu, düşüncede bir bütünsellik olduğu da açıktır. Bütün ideolojilerin ve her türden felsefi anlayışın içine düştüğü metafiziksel yaklaşım bize kendi doğa, toplum ve tarih kavrayışını gerçek tarihin bütünsel bir gerçekliğini sunma yanılsamasındadır.

Ama kendinde şeylerin, kişilerin kendi öznel ve niyetlerine göre nesnelleştirilmiş varlıkların gerçekliklerine ilişkin şizofrenik bir kuşku, bizi, neyin gerçeklik neyin yanılsama olduğunu anlamamızı güçleştirmektedir.

Bizi kahreden sonuç şudur: Nasıl oluyor da bu küçük adamlar, önlerinde medya arkalarında uluslar arası sermayenin olduğu sahnede çaldıkları tamtamlar ile kendi içlerindeki geçmiş günahlarından arınmak için yaptıkları yeni cin çıkarma ayinlerinden her seferinde başarıyla çıkıyorlar.

Ne zamandı… Daha 2007 de “Kim demiş devlet birey içindir. Bireyler devlet içindir.” demiyor muydu bu küçük adam.

Günlük hayatımızın kaba işkencelerinin ve sefil ölümlerimizin Azrailleri olan bu küçük generalleri sermayenin doymak bilmez iştahı ile kutsayan cüce bir devlet bizi içinde yüzdürdüğü lağım çukurundan çekip çıkarabilir mi?

Ya da biz entelektüeller bu küçük adamlara karşı ezilenlerin iç ağlamalarının, otistik yakarışlarının yalın çığlıkları olabilir miyiz?

Ezilenleri kendi gerçeklikleriyle kurdukları yanılsamayı ve bu küçük adamları birer dev olarak algıladıkları ters yansımayı nasıl düzelteceğiz?

Sosyal mücadeleler alanının çözeceği bir sorunu, ezilenlerin sefillik için de bir birinin boğazına sarıldıkları bu koşullarda biz üstlenebilir miyiz?

Sorularımıza kaynaklık eden düşüncelerin felsefi sunumu çözümünü sadece praksiste bulabileceğimiz konuları sıkıştırıldığımız teorik alan içinden yanıt vermek zorunluluğundan ya da nerdeyse tamamıyla praksisten yoksun oluşumuzdan kaynaklanıyor.

Türkiye’nin entelektüel açıdan çorak ikliminde teorik üretkenliğimiz Fransız Devriminin coşkusunu felsefi olarak karşılayan Alman filozoflarının gösterdiği başarılarının da çok gerisindedir.

Yanıtlarının gizi praksiste çözülecek olan soruların muhatabı ezilenler toplumsal mücadelenin belirlenimleri gereği olmaları gereken yerde olmadıkları gibi bu praksisin çözüme kavuşturacağı paradigmanın analizinde dahi yoksa entellektül salt teorik kalmaktadır.

Bu bir paradokstur; çözümleri praksiste saklı soruları teoride aramak daha baştan anlamsız bir çaba gibi gözükmektedir.

AMA düşüncelerinin gücü miğferinin çapı kadar olan bir general toplumsal hayatımızın siyasal, ekonomik, tarihsel, kültürel ve hatta günlük hayatlarımız dahil hemen her alanıyla ilgili sözde akademik/bilimsel açıklama ve kendi koyduğu bu çerçeve içinde itaat ve sadakat istiyor ise siyasal olarak bildirilememiş HAD hiç olmazsa entelektüel olarak bildirilmelidir.

Sivil ve asker ilişkisi

Medyanın çığırtkanlığına bakmayın, Genelkurmay geçmişe dönük bir eleştiride bulunmuyor, geçmişi entellektül bir tarzda sahipleniyor. Medyanın bu tavrını başka bir bölümde ele alacağız. Bizi şimdi daha çok ilgilendiren Genelkurmayın tarihsel gerçeklerden ve sosyo-ekonomik süreç ve yapılardan ve bu yapıların üzerinde şekillenen siyasal gelişmelerden bağımsız, tek yanlı, metafiziksel çıkarımsamalara dayalı analizler yapmasıdır. Bu yolla Genelkurmay “Türkiye halkına” katliam, baskı, sürgün, sefillik ve açlık dışında bir şey sunmadıkları kendi “onurlu” tarihlerini entelektüel bir tarzda savunmaktadır.

Ne büyük bir iş! “Krizi çıkarın kafanızdan kriz kalmaz” diyen Tayyip’in paşaları bize “gerçek tarihi unutun bakın göreceksiniz sadece bizim anlattıklarımız kalacak geriye” demekteler. Bir toplumun tarihinin her anında dışsal, negatif bir güç olarak, toplumun içine düştüğü bütün olumsuzluklardan sorumlu olacaksın ve sonra saygısızca, çıkacaksın bu topluluğun karşısına hem kendini aklayacaksın hem de bugünde “itaat ve sadakat” isteyecek ve onlara ne istemelerini ve nasıl yaşamaları gerektiğini buyuracaksın. Sen çok yaşa büyük apolet!

Montesquieu ne kadar haklıymış: "Bazı şeyleri bilmemek değil, kendi kendini bilmemek".

Genelkurmayın Montesquieu’den öğreneceği çok şey var. Birincisi küvetler ayrılığını tanımlarken Montesquieu, orduyu kuvvet olarak tanımlamaz. Genelkurmay ‘ordunun kuvveti’ ile Montesquieu’nün ‘kuvvet ayrılığındaki’ kuvveti terimsel benzeşme nedeniyle birbirine karıştırmışa benziyor. Bunu anlayan hiçbir general, kendisinin de onayladığını iddia ettiği bu siyasal yapıda çıkıp konuşma yapmaz, yaparsa haddini aşacağını bilir. Çünkü Montesquieu devlet yapısını yasama, yürütme ve yargı olarak ayrılmış kuvvetlerin birliği olarak öne sürüyor. Orduyu ise yürütmenin emrinde yasalar çerçevesinde hareket eden bir yapı olarak tarifliyor. Sevgili okur Montesquieu’yü anlamış bir general yasamaya, yargıya, yürütmeye daha ötesi topluma ne yapacağını söyleme küstahlığına düşe bilir mi? Bir otoriteryan anlayış kendisini entelektüel bir retorikle kamufle edebilir mi?

Genelkurmayın sivil ve asker ilişkilerinde çarpıttığı ve görmemezlikten geldiği gerçek nedir: Batı uluslaşması ve aydınlanması yüzyıllar boyunca yerde feodal beylere gökte tanrıya karşı verilmiş sosyal, siyasal ve entellektül mücadelelerin üzerinde şekillenmiştir. Bu ulusların kurduğu devletler burjuva aklın edimselliğiydi. Montesquieu bu aklın ilk temsilcilerindendir.

Burjuvazi devletini kendi çıkarlarına uygun bir işlevsellikte, kuşkusuz diğer devletlerin ve yerel toplumsal mücadelelerin bileşik basıncı altında, donattı. Bu basınç ne olursa olsun burjuvazi genel çıkarlarının askeri koruyucusu ya da komitesi olarak orduya siyasette hiç yer vermediği gibi onu siyasal gereksinmelerinin açığa çıkardığı ya da siyasal sorunların çözümünün militer zoru gerektirdiği anlarda devreye sokmuştur. Ve daima devlet yapılanmasında siyasaya tabi kılmış ve siyasal erkin belirlenimi altında tutmuştur.

Savaş zor yoluyla yürütülen siyasettir; dolayısıyla ekonomik, siyasal çıkarların artık başka türlü sürdürülemeyeceğine karar verildiğinde devreye sokulur. Bu nedenle yapısı, tarzı ve süresi tamamıyla bu çıkarların uzam ve boyutuna bağlıdır.

Bu nedenle ordu hiçbir şekilde özerk olamayacağı gibi içyapısı, büyüklüğü vs. dahi çağsal gereksinimlere uygun olarak siyasal erk tarafından belirlenir. Çünkü bir devlet için ekonomik ve siyasal çıkarlar daha baştan uluslar arası çıkarlardır ve bu çıkarların savunusunun zoru gerektirdiği anda ordunun da buna cevap verebileceği yapıda olması gerekir. Bu çıkarları belirleyecek olan siyasal erktir bir general değil. Bu nedenle ordu özerk dahi davranamaz. Nerde kaldı ki Türkiye’de tamamıyla başına buyruktur. Ülkenin sosyal yapısı ve geleceğine ilişkin fikir beyan edemeyeceği gibi kendi başına çizdiği hedeflemelerle hareket eden bir ordu ülkenin genel çıkarlardan bağımsızlaşmış bir yapı olarak artık klasik bir terör aygıtıdır. Kürt illerinde ölüm kuyularından çıkarılan onlarca ceset bunun açık örneğidir. Ve tabi ki askeri diktatörlük örnekleri de hem Türkiye hem de Dünya tarihinde sayısızdır.

Kimle savaşılacağı, nasıl savaşılacağı, savaşın amacını, hedefini ve bunun yerini, yöntemini ve tarzını siyasal erk belirler. Savaş kararını ise parlamento verir. Orduya savaşmak düşer. Ordu savaşın kazınılması için gerekli askeri eylemlerin biçimini; strateji ve taktiğini, kaç askerler savaşılacağını belirler, savaşta araç olarak (uçak, tank, top vs) ne kullanılacağına karar verir. Yine savaşın ne zaman sona ereceğini askeri hedeflerinden çok gerçekleşmiş, ulaşılmış genel çıkarlara göre siyasal erk karar verir. Bir siyasal iktidar içinse aslolan askeri zora başvurmadan yani savaşmadan kazanmaktır. Devlet yönetiminde ustalık, ülke çıkarlarının savaşılmadan kazanılmasıdır asıl maharette buradadır.

Şimdi şu açıktır ki Genel Kurmay Başkanı “asker ve sivil arasındaki yetki ve sorumlulukların nasıl paylaşılacak” diye bir soruyu soramayacağı gibi bu soruya verdiği yanıtlarda tamamen yanlıştır.

Türkiye’de sorunun kaynağı; siyasal erklerin bu yavanlığı ve ordunun "Bazı şeyleri bilmemek değil, kendi kendini bilmemek" türünden bu patavatsızlığının kökleri neye dayanmaktadır:

Tarihsel koşullar kapitalizmin doğuşuna ve yükselen burjuvazinin feodal gericiliğe karşı verdiği mücadelelere denk düştüğü için uluslaşma her açıdan olumlu tarihsel bir momentti.

Batının aksine doğuda yıkılan imparatorlukların mirası üzerine kurulan devletler çok uluslu olarak ortaya çıkmıştır. Ancak, aynı zamanda batı ulus devletlerinden farklı olarak doğuda ulus devletler burjuva akılcılığından yoksun olarak ortaya çıkmışlardır. Bundan dolayıdır ki Cumhuriyetin kuruluşu üzerinden onlarca yıl geçmesine rağmen taşralı bürokratik zihniyet bazen bir general bazen de sözde aydın olarak karşımıza çıkabilmektedir.

Türkiye’de Cumhuriyet burjuva aklın Osmanlıya karşı verdiği mücadelelerin ürünü olan Meşrutiyet devrimlerinin yengisi üzerine değil, bu süreçte başlayan Birinci Dünya Savaşının yenilgisi altında parçalanan Osmanlı İmparatorluğu’nun içinden sıyrılmış asker-sivil bürokrasi tarafından kuruldu.

Ancak Anadolu toprakları henüz feodal ilişkileri parçalayacak gelişmişlikte bir maddi üretici güçten yoksundu. Cumhuriyetin üretim ve sosyal ilişkileri önce biçimsel olarak, başka bir anlatımla hukuksal olarak, kararname ve yasalarla oluşturulmaya çalışıldı. Ama feodal sosyal ve kültürel yapılar daha baştan buna karşı bir tepki ve direniş geliştirdi. Bu da cumhuriyet yapılarının korunması ve geliştirilmesi için genel bir siyasi baskıyı koşulladı. Cumhuriyetin sosyal ve kültürel gelişiminin üzerine yükseleceği sanayi ve ticaret aynı dönemde nerdeyse tamamıyla Rum, Ermeni ve Yahudi uluslarından sermayedarlarının elindeydi. Tek bir ulus üzerinden, Türkler, Cumhuriyeti geliştirmek isteyen asker-sivil bürokrasi bu sermaye gruplarını tedricen yok etti. Bu Cumhuriyetin ekonomik gelişme sürecini yavaşlattığı gibi esas olarak onun Jöntürklerinde içinden çıktığı burjuva kültürel yapıyı tahrip etti.

Bu tarihsel-toplumsal koşullar daha baştan Cumhuriyetin bürokratik-totaliter bir yapıda gelişmesine yol açtı. Ve süreç Cumhuriyetin asli koruyucusu ve kollayıcısı olarak orduyu, burjuva sivil toplumun gelişmemiş olduğu koşullarda, diğer toplumsal yapılar ve siyasa üzerinde egemen bir konuma yükseltti.

Cumhuriyetin kuruluş sürecindeki yapısal sorunlarının yukarda özetlediğimiz nesnel, tarihsel-toplumsal doğası anlaşıla bilir niteliktedir. Anlaşılmaz ve itiraz konusu olan Cumhuriyetin kurucularının gölgelerine saklanmış bu küçük adamların sivil toplumun inanılmaz bir boyutta geliştiği çağımız Türkiyesinde, kendi bürokratik çıkarları uğruna, bunu sürdürme inadıdır.

Ordunun siyasi yaşamdaki bu pozisyonu son derece önemli üç şeye yol açmıştır:

Birincisi daha baştan ekonomik ve sosyal köklerinden yoksun bir yeni insan yaratma ve kendi ideallerine göre şekillendirme çabasıdır. Batı tarzı yaşam alışkanlıkları yukardan dikte edilmeye çalışılmıştır. Gerçek kültürel içerikten yoksun kof bir biçimsellik bütün hayat tarzımıza egemen kılınmıştır. Bu sivil toplumun, kapitalist üretimin gelişimine paralel olarak kendi ayakları üzerinde serpilmesini engellemiştir. Dahası sosyo-ekonomik gelişmelere koşut ve batının kültürel mirasından beslendiği oranda gelişen alternatif kültürel ve siyasal yapılar anında büyük bir tahammülsüzlükle yok edilmiştir. Ordu toplumun yönetsel iplerini her an elinden kaçıracakmış korkusu ve refleksiyle davranmıştır. Siyasal ve kültürel gelişmeleri sürekli kendi denetiminde kalmasını sağlamak için her yere kendi sentetik aydınlarını yerleştirerek toplumun kültürel ve entelektüel derinliğini miğferin çapı ile sınırlandırmıştır. Bu gün ülkemizdeki kültürel, sanatsal, edebi ve entelektüel güdüklük tamamen bunun ürünüdür. Verili kültürel düzey ise bütün bu baskılara rağmen ve ona karşı yaratılmıştır.

İkincisi ise Cumhuriyet’in üzerinde yükseleceği maddi üretici güçlerden yoksun olarak, çatıdan başlanarak kurulmuş olması daha baştan feodal yapıların itirazı ile karşılaştı. Yerel feodal yapılar sosyal, kültürel ve fırsat buldukça siyasal muhalefeti yükseltti. Çok partili siyasal yaşama geçildiğinde yeni siyasal parti doğrudan bu güçler üzerinde yükseldi. Bu durum siyasal hayatımızın tamamen yanlış bir eksende gelişmesine yol açtı. Bu eksen kayması, siyasal hayatımızın bu paradigması hala sürmekte ve sorunlarımızın baş mimarıdır. Devletin kurucu partisi olarak CHP asker-sivil bürokrasinin çıkarlarını temsil ettiği halde geçmiş değerlerin bir savunucusu olarak ortaya çıkan yeni parti karşısında ilerici-solcu bir görüntü kazandı. Oysa yeni parti ya da partiler gelişmekte olan burjuva çıkarların ve özgürlüklerinin savunucusu olarak ortaya çıksalardı, CHP, daha baştan devletçi, bürokratik, totaliter ve dolayısıyla gerici bir yapıda gözükecekti ya da bu yapısı gizlenemeyecekti.

Burada göstermeye çalıştığım CHP’nin nasıl göründüğünün ve algılandığının ötesinde gerçek karakterinin devletçi, totaliter ve gerici olduğu ancak feodal güçlerin muhalefetinin bunu gizlediğidir. Bu muhalefet karşısında ordunun cumhuriyeti savunma yüklemi onunda tüm tarihsel, toplumsal rolü gereği sahip olduğu gericiliğine rağmen ilerici bir misyona sahipmiş yanılsamasını yarattı. Orduyu gerçekleştirecekleri devrimin ittifakı olarak gören Türk sol çevrelerinin yanılsaması toplumsal-tarihsel gelişmelerin bu nesnel doğasını yanlış anlamalarından kaynaklanmaktadır.

Hala toplumumuzda ana kamplaşmaları belirleyen bu paradigma henüz parçalanmış değil. “Ne şeriat ne darbe”, “ne takke ne postal” diyen demokratik sol muhalefetin gücü henüz bu paradigmayı aşmaktan çok uzaktır. Verili siyasal aktörlerle -sol yapılar dahil- bu paradigmanın olumlu bir çözümü yoktur. Verili siyasal yapı ve aktörler bu paradigmayı yeniden ve yeniden üretmektedir. 22 Temmuz genel seçimleri bu açıdan son derece öğreticidir. AKP’nin güçlenmesinden rahatsızlık beyan eden Genelkurmaydır ama o AKP’nin güçlenmesinin asıl sorumlusu da Genelkurmayın ta kendisidir. Ne ironi değil mi! Küresel sermayenin çıkarlarını sürdüren AKP’nin yükselmesi Genelkurmayla bir danışıklı dövüş mü yoksa askerlerin darbe tehdidi mi onu size bırakıyorum. Genelkurmay ve CHP, AKP’nin ekonomik programına hiç itiraz etmediklerine ve bizzat Genelkurmay 12 Eylül darbesiyle bu ekonomik programın silah zoruyla başlatıcısı olduğuna göre bu sorunun yanıtı zor olmasa gerek. Ülkemizin içine saplandığı bütün bu pisliğin, sorun yumağının sorumlusu bu yapılardır. Ve bu yapılarında birbirini ürettikleri son derece açıktır. Takke ve miğfer, cami ve kışla arasında hiçbir sorunumuzun çözümü yoktur.

Tek çözüm bütün bu yapıları aşmış durumda olan gelişmiş düzeyi ile sivil toplum içinden onun taleplerini yükseltecek yeni toplumcu sol bir siyasal anlayış hem bu paradigmanın hem de onu koruyan ve yeniden üreten siyasal yapıları aşacak tek alternatif olarak gözükmektedir.

Ordunun siyasal yapı üzerindeki bu otoritesinin üçüncü daha önemli sonucu emperyalist ülkelerin ülkemiz üzerindeki hegemonya olanaklarını çeşitlendirmesidir. Ordunun salt devlet ve siyasal alana müdahale ettiğini söylemek meseleyi basite almaktır. Ordu gerçekte yukarda da değinildiği gibi tüm toplumsal hayatımıza nüfuz etmektedir. Bu durum emperyalist ülkeleri ekonomik, sosyal ve siyasal yapımızı kendi çıkarlarına uygun bir tarzda manipüle etmek için orduyu kullanmalarına yol açmıştır. Daha baştan orduyu kendi denetimlerine almak için her türlü yola başvurmuşlardır. Ve bunda da tamamıyla başarılı olmuşlardır. Bağımsız, anti-emperyalist, direnişin son kalesi Türk ordusu gibi söylemler yine ordunun sol içerisindeki ajanları ve propagandistlerince yayılan ve egemen kılınmaya çalışılan aptalca bir mittir.

Ordunun Türk siyasal yaşamı üzerindeki etkisini sürdürme çabası, onun, küresel sermayenin çıkarlarının sürdürülmesi açısından hala işlevsel olmasındandır. Çeşitli uluslararası güçler ordunun bu konumundan son derece memnundur. Genelkurmay Başkanının ifade ettiği Türk ordusunun ‘onurlu’ tarihindeki bütün darbeler, Türk halkına karşı, uluslararası sermaye güçlerinin çıkarlarını gerçekleştirmek için yapılmıştır. Halen içinde yaşadığımız ekonomik, sosyal ve siyasal hayatımızı koşullayan 12 Eylül darbesi küresel, emperyal güçlerin çıkarlarını gerçekleştirmenin en açık diktatörlüğüydü. Onların çıkarlarının askeri zor yoluyla Türk toplumuna kabul ettirilmesiydi.

İçinden geçtiğimiz uluslararası konjonktür ve PKK ile savaş ordunun siyasal yaşamımızdaki yerini korumasının gerekçelerini sağlamaktadır. Ergenekon operasyonları da göstermiştir ki ordu kendisinin siyasal yapıdaki egemenliğinin gerekçelerini sağlamak için kışkırtıcı, gizli askeri komplolar hazırlamakta ve hayata sokmaktadır. Peki ama bunu kim için yapmaktadır?

Nerden bakarsak bakalım şu açıktır ki ordunun toplum ve siyaset üzerindeki egemenliği Türk halkının geleceğini tehdit etmektedir. Ordunun bu pozisyonu Türk halkı için uluslar arası güçlere karşı bir güvenlik tehdidi oluşturmaktadır. Ülkemizin bağımsız ekonomik gelişimini diğer pek çok şeyin yanında uluslararası güçler ve onun temsilcisi IMF’nin istemediği açıktır. Türk halkının değil, ‘Onurlu’ ordu IMF’nin isteklerinin gerçekleştirilmesinin askeri bekçiliğini yapmaktadır. Tüm bunlara karşılıkta uluslararası güçlerden devlet ve siyaset üzerinde “özerlik”(!) istemektedir.

Tarihimizin bütün acı deneyimleri şunu göstermiştir; orduyu siyasal yaşamın tamamıyla dışına iterek, sivil toplum tarafından belirlenmiş asli görevleri dışında hayatımızın bütün alanlarından çıkarmalıyız. Genelkurmayın bütün cafcaflı sözlerinin kalabalığı içinde bizim gözlerimizden saklamaya çalıştığı bir başka gerçek ise bu ordunun kendi aslı görevlerinin -sınır bekçiliğinden, askeri tehditleri bertaraf etmeye ve savaşmaya kadar- hiçbirinde başarılı olmadığıdır. Dahası hemen her sene başımızda patlayan bombalardan da -İstanbul Güngören, Diyarbakır, Anakara Ulus ve daha nicesi- anladığımız gibi ordu toplumsal yaşantımızın provokativ aktörü olarak gerçek hayatlarımızı tehdit etmektedir. Kendi halkının çıkarlarını kollayan bir genelkurmayın olduğu topraklarda değil bombalar bir mantar tabancası bile patlamaz. Genelkurmay halkımızın can güvenliğinden birinci dereceden sorumludur. Hiçbir entelektüel gevezelikle Genelkurmay, Türk halkının çıkarlarına karşı, ona rağmen, ona yabancı, ona dışsal, onun üzerinde otoriter, yabancıların çıkarları adına onun canını yakan ve onun içinde bulunduğu sefaletten sorumlu bir güç olduğu gerçeğini saklayamaz. Bu palavrayı artık kimse yemez.

Թուրքիայում հայազգի գործիչը պատրաստվում է կուսակցություն ստեղծել. հարցազրույց

2011-06-15T03:43:00.003+03:00

Թուրքիայում հայազգի գործիչը պատրաստվում է կուսակցություն ստեղծել

Թուրքիայում հայազգի գործիչը պատրաստվում է կուսակցություն ստեղծել. հարցազրույց

Ապրիլ 29, 2011 | 00:04
Թուրքիայում հունիսի 12-ին տեղի ունենալիք խորհրդարանական ընտրություններում, ինչպես արդեն հայտել է NEWS.am-ը, հայազգի ոչ մի թեկնածու չի մասնակցելու: Թեեւ նախապես թուրքական տարբեր ուղղվածության մի քանի կուսակցություններ հայտարարել էին, որ իրենց նախընտրական ցուցակներում կներառեն նաեւ հայազգի թեկնածուների եւ կամ կաջակցեն նրանց թեկնածությանը, սակայն վերջին պահին, կարծես մեկ կենտրոնի թելադրանքով, որոշումը փոխեց:
Քրդական «Խաղաղություն եւ ժողովրդավարություն» (BDP) կուսակցությունը եւս մեծամասնական ընտրակարգով առաջադրել էր հայազգի թեկնածուի`կուսակցության անդամ հայազգի քաղաքագետ-գրող, Արդվինում ծնված Իսմեթ Շահինին (Ստամբուլի 2-րդ ընտրատարածք):
42-ամյա Շահինը, ինչպես ինքն ասաց, քաղաքականությամբ է զբաղվում շատ վաղ տարիքից, եւ իր հոդվածներում հիմնականում անդրադարձել է քրդական խնդիրներին: 90-ական թվականներին, երբ լուսաբանելիս է եղել քրդական խնդիրները, նրան մի քանի անգամ տուգանել են: Վերջին տարիներին Շահինը հանդես է գալիս ղարաբաղյան հարցի վերաբերյալ հրապարակումներով: Նախորդ տարի գիրք է հրատարակել` «Հակակապիտալիստական մանիֆեստ» անվամբ, այժմ էլ զբաղվում է Համշենի պատմությամբ, նաեւ համշենի բարբառի լեզվական առանձնահատկություններն է ուսումնասիրում: Ներկայումս աշխատում է մի գրքի վրա, որտեղ խոսվում է համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի առաջացրած աշխարհաքաղաքական հավասարակշռության փոփոխության մասին: Գրքում խոսվում է այն մասին, որ առաջիկա 10 տարում ամերիկյան հեգեմոնիային փոխարինելու է չինականը:
Թե ինչո՞ւ հայազգի գործչի առաջադրումը կասեցվեց` NEWS.am-ը փորձեց պարզել հենց Շահինից, ով այս օրերին Հայաստանում է:
Որեւէ պատճառաբանություն, թե ինչու կասեցվեց իմ թեկնածության առաջադրումը, այդպես էլ չներկայացվեց իմ կուսակցության ղեկավարության կողմից: Բայց ես ենթադրում եմ, թե որն է այդ որոշման պատճառը. կարծում եմ, խուսափելով առաջադրել հայազգի թեկնածուների, քրդական կուսակցությունը փորձում է զերծ մնալ թուրքական խորհրդարանում խնդիրներ ունենալուց եւ իր պատգամավորների ուժերը կենտրոնացնել բացառապես քրդական խնդիրները վեր հանելու ուղղությամբ: Հայազգի թեկնածուներ չառաջադրելով, «Խաղաղություն եւ ժողովրդավարությունը» գուցե հույս ունի, որ դրա դիմաց թուրքական իշխանությունները կլուծեն քրդական խնդիրը:
Ինչպե՞ս արձագանքեցիք Ձեզ` թեկնածու չառաջադրելու որոշմանը:
Շատ պարզ. հրաժարական տվեցի`դուրս եկա կուսակցությունից:
Հայտնի է, որ Դուք ձեր նախաձեռնությամբ փորձեցիք առաջադրվել նաեւ Ձեր ծննդավայրում`Համշենում, սակայն ինչ-որ բան էլի խանգարեց:
Այո, նախընտրական գրավ պիտի մուծեի, սակայն անհրաժեշտ գումար չհավաքվեց: Նախընտրական գրավի չափը կազմում է մոտ 6 հազար դոլար: Չկարողացանք անհրաժեշտ գումարը հավաքել, քանի որ առաջադրման ժամկետի ավարտից մեկ օր առաջ սկսեցինք դրամահավաքը: Հավաքվեց ընդամենը 3 հազար դոլարի կարգի գումար ու փաստորեն, գումարի պատճառով դուրս մնացի ընտրապայքարից:
Իսկ ի՞նչ կասեք մյուս հայազգի թեկնածուներին եւս ընտրություններում չառաջադրելու մասին:
Իմ եւ մյուս հայազգի թեկնածուների առաջադրումները տարբերվում են նրանով, որ մյուսների անունները, որպես պոտենցիալ թեկնածուներ, ընդամենը շրջանառվում էին: Իսկ ինձ պաշտոնապես առաջադրել էին որպես թեկնածու:
Ձեր հետագա անելիքների մասին ի՞նչ կասեք: Շարունակելու եք այսուհետ ե՞ւս քաղաքական գործունեություն ծավալել:
Ես հասկացա, (BDP)-ն, որին անդամակցում էի, չի ուզում դառնալ համայն Թուրքիայի խնդիրներով զբաղվող կուսակցություն` իր ներուժը կենտրոնացնելով քրդական գործոնի վրա: Ուստի, մենք որոշել ենք ստեղծել նոր կուսակցություն, որը կընդունի սոցիալիստական գաղափարախոսության կողմնակից բոլոր մարդկանց` անկախ նրանց էթնիկ ծագումից, եւ կսպասարկի մեր հայացքներն ընդունող, Թուրքիայում ապրող բոլոր ազգերի ներկայացուցիչների խնդիրները եւ կպաշտպանի Թուրքիայում ապրող բոլոր հալածյալների իրավունքները:
Իսկ դուք մտավախություն չունե՞ք, որ թուրքական իշխանությունները չեն գրանցի Ձեր կուսակցությունը կամ կխոչընդոտեն Ձեր գործունեությանը:
Ոչ, մտավախություն չունեմ: Բոլորն էլ իրենց քաղաքական հայացքներին համարժեք` օրենքների շրջանակներում կարող են կուսակցություն ստեղծել: Բնական է, որ քաղաքական կուսակցությունների առաջ իշխանությունները պարբերաբար խոչընդոտներ են ստեղծում: Ընդդիմությունն էլ հենց նրա համար է, որ իր դեմ արգելքներ հարուցվեն:
Կուզեի անդրադառնայիք նաեւ հայ-թուրքական գործընթացին: Ըստ Ձեզ`այն ներկայումս ի՞նչ փուլում է, գործընթաց, որպես այդպիսին կա՞, թե՞ այն մեռած է:
Գործընթացն, անխոս, սառած վիճակում է, չկա, որպես այդպիսին: Պատճառն թուրք ազգայնականներն են, որոնք արգելակում են հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորումը: Նրանք ազդում են թուրքական իշխանությունների վրա եւ պնդում, որ առանց ԼՂ հարցի կարգավորման հայ-թուրքական հարաբերությունների բարելավումը դժվար խնդիր է: Եթե թուրքական խորհրդարանում հայազգի պատգամավորներ լինեին, նրանք ամեն ինչ կանեին, որպեսզի հայ-թուրքական գործընթացը չպայմանավորվեր ԼՂ խնդրով: Կարծում եմ` նաեւ այդ է պատճառը, որ խոչընդոտեցին մեր մուտքը խորհրդարան:
Ձեր խոսքից տպավորություն է ստեղծվում, որ հայ-թուրքական հարաբերություններին խոչընդոտում է ոչ այնքան Ցեղասպանության հարցը, որքան ԼՂ խնդիրը:
Այսպես պատասխանեմ. ԼՂ խնդիրն ավելի առաջնային է: Եթե ԼՂ խնդիրը լուծվի, թուրք ազգայնականները, որոնք դրա հիման վրա են կառուցում իրենց քաղաքականությունը, կզրկվեն քաղաքականություն իրականացնելու իրենց «հողից»: Հարկ է նկատել, որ թուրքական իշխանությունները նույնպես ազգայնական են: Թուրքիայի կառավարությունը որեւէ շահ չունի Հայաստանից, իսկ Ադրբեջանից`ունի: Նրանց համար կապ չունի, թե այդտեղ թուրքե՞ր են ապրում, թե՞ այլազգիներ: Կարեւրն այն է, որ այդ երկրից նավթ ու գազ է հոսում:

Զրուցեց` Հեղինե Մանուկյանը

İsmet Şahin: Ermeni topluluğu asimilasyonun kıskacında yok olmakla karşı karşıya

2011-06-15T03:41:00.000+03:00

Mayıs 26, 2011 10:30

Önümüzdeki 12 Haziran 2011 tarihinde düzenlenecek olan Türkiye Büyük Millet Meclisinin (TBMM) seçimlerinde Türkiye’deki siyasi partilerin listelerinde Ermeni asıllı Türk vatandaşları da temsil edilecekti. Ancak seçim aday listerlerinde öyle de hiç bir Ermeni alınmadı.

Asıllı Ermeni İsmet Şahin de Seçimlerde BDP’nin İstanbul ikinci bölgesinden bağımsız milletvekili adayı olacaktı.
Şahin Hopa ilçesinde doğdu. Hemşinli bir ailenin çocuğudur. Bu topraklarda yaşayan halkların ana dili Lazca ve Hemşincedir. İnsanlar Türkçeyi ilkokulda öğrenirdi. Hopa Hemşinlileri bu nedenle çok iyi Hemşince konuşurlar.
İsmet Şahin Ankarada genç yaşta politikaya atıldı. Türkiyeli sosyalist bir aydın olarak emekçilerin ve ezilen halkların çıkarları için çalışıyor. Bu mücadele için dergiler ve gazeteler çıkardı (Leseli Genç, Yeni Aşama, İşçi Dünyası, Yeni Öncü, İşçiler ve Politika, Sosyalist İşçi, Sokak, Kominist İşçi).
“1996 yılında Praksis yayinevini kurdum ve Praksis dergisini yayınladım. Hala yayıncılık ve dergi çalışmalarını yürütüyorum. 2003 yılında Emperyalizm adında bir derleme kitap yayınladım. 2010 yılında Anti Kapitalist Manifesto adında kendi kitabımı yayınladım. 1996 yılında DTP (Demokratik Toplum Partisi) yönetici olarak görev aldım. 1996 yılında DTP (Demokratik Toplum Partisi) yönetici olarak görev aldım” –sitemize verdiği demeçte İsmet Şahin anlatıyor.
Şahine yönetilen sorular ve verilen cevaplar aşağıdaki gibidir:
Ermenihaber.am: Sizce, niye Ermeni adayları seçim listelerine alınmadı?
İsmet Şahin: Bunun nedeni bugüne kadar ben bilmiyorum. Bence BDP partisi, Kürt bir parti olarak Türk parlamentosunda sadece Kürlerin sorunlarını yükseltmek ve mecliste problemler yaşamamak için Ermeni adaylarını seçim listesinden çıkardı.
Ermenihaber.am: Türkiyede, Ermenistan ile ilişkilerinin normalleşmesine yönelik kamu talebi var mı?
İsmet Şahin: Ne yazık ki Türkiye-Ermenistan ilişkilerinin normalleşmesi için geniş bir kamu-halk talebi olduğunu söyliyemeyiz. Türkiyedeki şöven-ırkçı dalga Ermenistan’a karşı bir ilgisizliği ortaya çıkarıyor.
Ama diğer yandan geniş bir sol entelektüel kesimde ve Ardahan, Kars, Iğdır, Erzurum ve Artvin gibi illerde halkın gümrük kapısının açılarak ilişkilerin normelleşmesini istediklerini görmek bizi umutlandırmaktadır. Bu bölge halkı ticari hayatın canlanması için derhal gümrük kapısının açılmasını istemektedir. Bu halk talebi hükümeti bu konuda adım atmaya zorlamaktadır. Hükümetin, Ermenistana karşı olumlu adımlar atması için daha geniş bir halk baskısına ihtiyacımız var.
Ermenihaber.am: Sizce Zürih protokolleri TBMMde ne zaman onaylanır?
İsmet Şahin: Zürih protokolü “İkili ilişkilerini iki ülkenin ortak çıkarları temelinde, siyasi, ekonomik, enerji, ulaştırma, bilimsel, teknik, kültürel ve diğer alanlarda geliştirmeye ve ilerletmeyi” amçlıyor.
Bu çerçevede alt komisyonlar oluşturmuş ve iki ay içerisinde de ortak sınırın, gümrük kapılarının açılmasını öngürmüştü. Bu protokol iki halk içinde sonderece önemli yeni bir tarihi başlangıçtır.
Ancak protokol Azerbaycan’nın ve yerli gerici güçlerin baskısı sonucu parlamentoda onaylanmadı.
Gerici güçer Karabağ sorunu çözülmeden protolün onaylanmasını istemiyor. Ne yazıkki hükümette de genel görüş bu yönde.
Önemli olan şu Karabağ sorunu başka bir şey, Türkiye-Ermenistan ilişkilerinin normalleşmesi başka birşeydir. Bu konu birbiri ile karıştırılmamalı ve ayrı ele alınmalıdır.
Ermenihaber.am: Çağdaş Türkiyenin en büyük sorunu hangisidir?
İsmet Şahin: Kuşkusuz çağdaş Türkiyenin sayısız sorunu var. Bunlar arasında enerji, eğitim, sağlık, çarpık kentleşme, işsizlik, ekonomide dışa bağımlılık en önemli başlıklar olarak sayılabilir.
Yukarda saydığım sorunların çözümünüde engelleyen esas sorun tamamiyle yönetsel bir sorundur. Hükümetin devleti ve toplumumuzu yönetme anlayışı ülkemizin en büyük sorunudur. Hükümet, milliyetçi-muhafazakar ve İslamcı değerler ile aşırılaştırılmış sermaye çıkarlarına uygun olarak ülkemizi yönetmektedir. Bu da ülkemizde bir çok sorunu açığa çıkarmaktadır.
Birincisi hükümet diğer ulusal azınlıklara ve kültürel topluluklara ırkçı, dışlayıcı ve asimile edici yaklaşmaktadır. Buda ülkemizde özellikle kürt halkının demokratik ulusal tepksini oluşturmakta ve bütün halklarımız arasında gelecek kaygısı yaratmaktadır. Hükümet diğer halklara ya Türk olmayı yada yok olmayı dayatmaktadır. Bu ırkçı yaklaşım çağdaş Türkiyenin en büyü sorunlarında ilkidir.
İkincisi hükümet Müslüman olmayan halklara Alevilere, Hırıstiyan topluluklara, ateistlere ve ülkemizin diğer modern-laik kesimlerine karşı zorla islamı değerleri dayatmaktadır. Bu ülkemizin son 20 yılına damgasını vuran en büyük sorunlardan biridir. Çağdaş Türkiye’ye yakışmayan ve derhal çözmemiz gereken bir sorundur.
Üçüncüsü hükümet, ekonomi uygulamalarında sadece sermayeyi yani kapitalistleri düşünmektedir. İşçiler sonderece kötü koşullarda çalışmakta ve ağır bir sömürü altındadır. Çağdaş Türkiye işçilerin haklarını güvence altına almak ve işçilerin ekonomik ve sosyal koşullarını düzeltmek zorundadır.
Çağdaş Türkiyenin en büyük sorunu doğamızı sermayenin talanına açan, çocuk ve kadınlarımızı istismar eden, Türk olmayan halklara karşı imhacı yakalaşan ve işçileri ağır bir sömürüye tabi tutan hükümettir. Bu sorundan derhal kurtulmak çağdaş Türkiyenin en büyük hedefidir.
Bildiğiniz gibi Türkiye’de çok yüksek bir Ermeni düşmanlığı vardır. Ne yazıkki Ermeniler Türkiyede askere gittikleri halde devlet memuru olamamakta. Ermeni topluluğu asimilasyonun kıskacında yok olmakla karşı karşıya. Ermencenin Batı lehçesi yok olmak üzere. Ermeni topluluğunun Türkiyede diğer uluslarla eşit bir şekilde özgürce yaşamasının koşullarını sağlamak için mücadele edilmeli.

Hürriyet Daily News; VERCİHAN ZİFLİOĞLU'nun İsmet Şahin ile Yaptığı Röportajın Tam Türkçe Metni

2011-06-15T03:19:00.003+03:00

VERCİHAN ZİFLİOĞLU'nun İsmet Şahin ile Yaptığı Röportajın Tam Türkçe Metni

1)      2009 yılındaki Belediye seçimlerinden bu yana belki de cumhuriyet tarihinde ilk kez Ermeni toplumunda siyasi anlamda ciddi bir hareketlenme var çok sayıda aday görüyoruz bunun nedenini neye bağlıyorsunuz?

Bunun nedenini kısaca tarihsel ve bir çok siyasal sürecin kesişmesi olarak açıklayabiliriz. Tarihsel olarak çağımız küreselleşme çağı. Başkaları gibi ben bu sürece olumsuz değil olumlu bir anlam yüklüyorum. Küreselleşme uzamsal ve zamansal, coğrafi ve sosyal olarak fiziki sınırlara hapsolmuş lokal insanı küresel insan haline getirdi. Ulaştırma ve iletişim araçlarının gelişimi şehirlerin delhizlerinde kaybolmuş ya da dünyanın bir çok yerine dağılmış izole hayat yaşayan insanların iletişimini ve sosyal ilişkilerini geliştirdi. Birbirlerini tanımalarını sağladı. Sosyal ve kültürel olarak ve giderek siyasal talepler açısından dünya insanlarını ilk kez reel anlamda ortaklaştırdı. Kuşkusuz bu tamamlanmış bir olgu değil devam eden ve karşısında bir çok engel barındıran bir süreç.
Küresel yapıdaki bu gelişme bütün dünyada olduğu gibi Türkiye gibi ülkelerin hem devletlerinin hem de insanlarının siyasal kültürünü şekillendirmeye başladı. Bunu siyaseten hükümetlerin reform yapma zorunluluğunda görebiliriz. Bu tarihsel gelişme hükümetlerin karşısına demokratik dömüşüm ve demokratik anayasa talebi olarak çıktı. Artık bundan sonra hiçbir hükümet ne dünyada ne de Türkiye de bu talepleri karşılamadan iktidarda kalamaz.
Bu global demokratik iklim tarihsel açıdan tüm ezilen halkların kendilerini ifade edebileceği kanallar açtı. Diğer kültürel topluluklar gibi Ermeniler de bundan yararlanmaktadır.
Kürt özgürlük mücadelesi kuşkusuz bu süreci siyasal açıdan destekledi. Onların demokratik-kültürel mücadele hattı ve kendilerinide kapsayacak bir anayasa talebi diğer toplulukları da uyandırdı ve politik psikolojik açıdan üzerlerindeki korkuyu atmalarına yardımcı oldu. Ama esas olarak Ermeniler açısından tirajik olan ve onları topluluk olarak siyasete çeken eşik Hrant Dink'in katledilmesidir. Bu katliam Ermeniler için basit bir siyasi cinayet değildi, olamazdı. Hrant'ın katliamı Ermeni toplumunda belki artık giderek sönen geçmiş trajedilerini yeniden bilinçlerine çıkardı. Bu onlar için devam eden bir soykırımdı. Dahası sadece yitip giden kültürlerine ve kaybolan dillerine değil fiziki varlıklarına karşı da küstahça bir saldırı idi. Bu cinayette ölen Hrant değildi, kültürleri ve dilleri ile bir bütün olarak Ermeni toplumsal varlığı idi. Ölmenin ötesi olmadığı için varlıklarını korumanın bir aracı olarak siyasete daha fazla ilgi göstermektedirler. Sosyal ve demokratik siyasal ortamda buna uygun bir zemin artık sunmaktadır.

2)      Genel seçimlerde milletvekili olabilmek için Ermeni toplumundan çok sayıda aday vardı. Ancak sizin de dahil olduğunuz sekiz adaydan hiçbiri aday gösterilmelerine karşın seçilmedi? Siz hangi partiden aday gösterilmiştiniz ve neden seçilemediğinizi düşünüyorsunuz?

Ben BDP yedek PM üyesi olarak İstanbul ikinci bölgeden adaylık için başvurdum. Demokratik Toplum Hareketi sürecinde bu siyasi çevreye Türkiyelileşme çabalarına katkıda bulunmamız için davet edilen Türkiye aydınlarındanım. DTP'de genel sekreterlik ve kapandıktan sonrada BDP'de PM üyeliği yaptım. 2007 genel seçimlerinde de Balikesirden Milletvekili adayı idim. Bu seçim dönemi yaklaştığında İstanbul ikinci bölgeden aday olduğumu açıkladım ve adaylık için Barış ve Demokrasi Partisi'ne başvurdum.
Sosyalist olmam ve bu güne kadar istikrarlı bir tarzda Kürt ve diğer ezilen halkların ve emekçilerin haklarını savunuyor olmam adaylık kriterleri açısından belirleyici. Partiye, seçim gündeme geldiğinde çeşitli çevreler Süryani ve Ermeni adaylar gösterme önerisinde bulundu. Parti dişardan bir kişiyi göstermek yerine partiye emeği olan birisi olarak ve aynı zamanda Hemşinli olmam dolayısıyla beni desteklediğini duyurdu. Adaylığımdaki Hemşinlilik vurgusu bunun üzerine sonradan öne çıkmıştır. Basın ne bilimsel çalışmalarımı ne kitabımı ne de çocuk yaşımdan beri sürdürdüğüm mücadele geleneğimi değil daha cazip bir konu olduğu için sadece Hemşinliliğimi öne çıkardı.
İyikide çıkarmış çünkü içinde yer aldığım partinin (BDP) kamuoyunda kullandığı Türkiyelilik dili ile gerçekliğinin uyuşmadığını bu sayede öğrenmiş oldum.
Ben birçok çatışma-gerilim alanlarının olmasına rağmen Ermeni sorununda Kürtler ile Türklerin tarihsel bloğunun sürdüğünü düşünüyorum. Bu blok Ermeni katliami üzerine kurulmuştur. BDP israrla devletten kabul görmek için Kürtler ile Türklerin tarih boyu ortak olduğu, ortak düşmanlara karşı ortak savaşlar verdiklerini ve Cumhuriyeti birlikte kurdukları tezini işlemektedir. Bu demokratik olma savındaki bir parti için vahim bir söylemdir. Aşiret geleneğinden ilkel milliyetçi bir Kürt partisi olsalardı. Bu söylem anlaşılabilirdi. Çünkü Kürt ağalarının ve Osmanlı devletinin ortak işidir Ermeni ve diğer hiristiyan halkların katliamı ve göçertilmeleri. BDP'nin bu söylemi bu geleneği sahiplendiği anlamına gelir. Aslında bu durum BDP'nin bugün içine girdiği sınıf ittifaklarına da denk düşmektedir. Günümüzde Kürt hareketi ekonomik, ticari, siyasal olarak Ağa-aşiret geleneği ile iç içe geçmektedir. BDP hizla yozlaşmaktadır. Ne ironidir ki aşiret yapıları ile savaşarak ortaya çıkan bir siyasi gelenek hızla kendi zıttına dönmektedir. Bu biçimiyle BDP ne Kürt özgürleşmesine ne de Türkiye demokrasisine katkıda buluna bilir. Bizim için Kürt özgürlük mücadelesinin değeri ne yerellerde nede devlet içindeki gerici güçlerle kurduğu-kurma eğilimde olduğu ilişkilerde değil Türkiye emek güçleriyle kurduğu ilişkilerde saklıdır. BDP kendini kabul ettirme çabası içinde Devletin gerici tezleri ile bir ittifak içine girmemelidir. Demokratik bir Kürt hareketinin Devlet ile ne tarihte ne de bugün bir ortaklığı olabilir-olmamalıdır. Eğer olursa ki eğilim budur hareketin kendi karşıtına döndüğü anlamına gelir. Aday olarak gösterilmememin altında yatan gerçek BDP'nin devletin resmi tezlerini incitmeme çabası yatmaktadır.
İkincisi BDP, AKP'ye karşı siyasi kampayalarını AKP'lileşerek sürdürmektedir. Dolaylı olarak AKP-devlet çizgisine katkıda bulunmaktadır. Mücadele içinde gelişmiş demokratik Kürt toplumuma AKP'nin imamlarına karşıyız retöriği altında gerici eylemler yaptırmakta, namaz kıldırmaktadır. Ulusal-demokratik mücadele içinde dini gündeminden çıkarmış Kürt toplumuna sol söylem kamuflajıyla yeniden din pazarlamaktadır. Bu seçimler için geliştirilmiş tamamiyle pragmatist bir tutumdur. Oysa PKK mücadelesini laik-demokratik bir örgüt olarak dini istismar etmeden geliştirmişti. Çoğu zamanda şeriatçı yapılarla çatışmıştı. Bu politika BDP'nin yukarda belirttiğimiz yerel gerici aşiret yapılarıyla kurduğu ittifakın bir ünüdür. Şimdi çok açık ki aday gösterilmedim çünkü BDP, Hemşinli bir adayın sürdürdükleri bu politikalarına zarar vereceğini düşündü. Benim dışımda da bir başka Ermeni aday göstermediler çünkü Hiristiyanlıkla özdeşleşmiş Ermenileri temsil eden biri yerine islamcıları temsil eden adaylara listelerinde yer verdiler. BDP, ezilen halklar ile ittifak yapmak yerine kendi gericileri ile ittifak yapmayı tercih etmiştir. Kürt olsun bizden olsun tutumu BDP listelerinde belirleyici olmuştur. Bu BDP’nin Türkiyelileşme retöriğininde sonudur.

A)    Sizce AK Parti ve CHP’den aday olan Ermeniler neden seçilmedi neler söylemek istersiniz?

AKP'de CHP'de son derece milliyetçi partilerdir. Devletin geleneğini gerici yönleriyle temsil etme iddasındalar. Her ikiside hem islamcı hem de milliyetçi bir programa sahip. Onlardan böyle bir şey beklemek naiflik olurdu. Ancak ne yazık ki bu naifliği taşıyanlarımız var. Karşılıklı çatışmalarında Ermeniliği özellikle AKP küfür olarak kullanıyor. Cemil Çiçek Kürt mücadelesini aşağılamak için bunların çoğu Ermeni demiştir.
Bir başka konu evet bu partiler sonuçta burjuva partileridir ve Ermeni aday gösterebilirlerdi gerici söylemlerini korumalarına rağmen. Çünkü günümüzde Ermeniler diğer halklar gibi Türk siyasal, sosyal yapısında etkisiz elemandırlar. Bu partilerin demokrasi oyununda piyon olmamak gerekiyor. Bu partilerin Ermeni aday göstermelerinden daha önemli olan şey, Ermeni halkına yapılan katliam dolayısıyla tarihsel sorumluluklarnı kabul etmeleridir. Bu Türkiye demokrasisi açısından daha önemlidir.

3)      Ermeni adayların milletvekilliği için yarışı şimdilik askıya alınsa da Süryani ve Musevi toplumları iki adayla milletvekilliği için yarışacak? Sizce neden Ermeni toplumundan bir tek aday bile bu yarışa dahil olamadı? Sizce partiler tereddüt mü etti, yoksa Türkiye henüz TBMM’ye bir Ermeni milletvekili görmeye hazır değil mi?

TBMM'de bir Ermeni milletvekili sadece bir vekil olmaz. Her seferinde Türkiye'ye tarihini hatırlatır. Tarihi ile yüzleşmek zorunda birakır. Kendisi bunu dillendirmesede ordaki varlığı bunu kendiliğinden gündeme taşır. Türkiye henüz kendi tarihiyle yüzleşme cesaretine sahip değil. İşin gerçeği bu partilerle de bu olmaz. BDP dahil partilerin tamamı mevcüt siyasal paradigmayı yeniden üretiyor. Bu siyasal paradigmayı kaldıracak yeni siyasal partiler gerekiyor. Burjuva, sol yada sağ diye ayırmıyorum. Mevcut siyasal yapılar ile ülkemizin biriktirdiği hiçbir sorun çözülemez. Bu partiler bu sorunları kullanarak varlıklarını sürdüyor. Oysa, aslında bir Ermeni milletvekili en azından Türkiyenin, Ermeni sorunuyla yüzleşerek bu sorunu aşmasının yollarını açabilirdi. Partilerin gerici, pragmatist yapıları bu şansı yitirmemize yolaçtı.

A)    Türkiye’nin içerisinde bulunduğu süreci nasıl değerlendiriyorsunuz?

Türkiye siyasal yapısı kuruluşundaki siyasal paradigmayı sürdürüyor. Batının aksine doğuda yıkılan imparatorlukların mirası üzerine kurulan devletler çok uluslu olarak ortaya çıkmıştır. Ancak, aynı zamanda batı ulus devletlerinden farklı olarak doğuda ulus devletler burjuva akılcılığından yoksun olarak ortaya çıkmışlardır. Bundan dolayıdır ki Cumhuriyetin kuruluşu üzerinden onlarca yıl geçmesine rağmen taşralı bürokratik zihniyet bazen bir general bazen de sözde aydın olarak karşımıza çıkabilmektedir.

Türkiye’de Cumhuriyet burjuva aklın Osmanlıya karşı verdiği mücadelelerin ürünü olan Meşrutiyet devrimlerinin yengisi üzerine değil, bu süreçte başlayan Birinci Dünya Savaşının yenilgisi altında parçalanan Osmanlı İmparatorluğu’nun içinden sıyrılmış asker-sivil bürokrasi tarafından kuruldu.

Ancak Anadolu toprakları henüz feodal ilişkileri parçalayacak gelişmişlikte bir maddi üretici güçten yoksundu. Cumhuriyetin üretim ve sosyal ilişkileri önce biçimsel olarak, başka bir anlatımla hukuksal olarak, kararname ve yasalarla oluşturulmaya çalışıldı. Ama feodal sosyal ve kültürel yapılar daha baştan buna karşı bir tepki ve direniş geliştirdi. Bu da cumhuriyet yapılarının korunması ve geliştirilmesi için genel bir siyasi baskıyı koşulladı. Cumhuriyetin sosyal ve kültürel gelişiminin üzerine yükseleceği sanayi ve ticaret aynı dönemde nerdeyse tamamıyla Rum, Ermeni ve Yahudi uluslarından sermayedarlarının elindeydi. Tek bir ulus üzerinden, Türkler, Cumhuriyeti geliştirmek isteyen asker-sivil bürokrasi bu sermaye gruplarını tedricen yok etti. Bu Cumhuriyetin ekonomik gelişme sürecini yavaşlattığı gibi esas olarak onun içinden çıktığı burjuva kültürel yapıyı tahrip etti.
Daha sonra kurulan tüm siyasi partiler cumhuriyetin kuruluş sürecindeki bu patolojik yapı üzerinde yükseldi. Bu yapının korunması kendi varlıklarının korunması anlamına geldiği için partiler bu paradigmayı sürekli yeniden ürettiler. Partilerin zora girdiği koşullarda da bunu darbelerle sürdürdüler.
Bu yapı bati ittifaki içerisinde kapitalist birikime ve azınlıkların dinsel ve ulusal olarak asimilasyonuna dayanmaktadir. Yani islami bir Türkçülük ve ağırlaştırılmış emek sömürüsü sürdürülmektedir. Günümüz sorunlarının temel çatışma alanları bu paradıgmanın sürdürülme israrından kaynaklanmaktadır. Bu nedenle ben rahatlıkla şunu söyleyebilirim; Türkiyede bir tek sorunumuz vardır, o da DEVLETTİR.

Günümüzü belirleyen yapılar 1980’lerinde şekillenmiştir. 1980’lerin sonuna kadar nüfusun çoğunluğu köylüydü ve yine çalışan nüfusun büyük çoğunluğu tarım iş kollarında çalışmaktaydı. 1990’ların ortalarına doğru kent nüfusu köy nüfusunu aşmıştır. Artık günümüzde kır nüfusu yüzde kırklara gerilemiş kent nüfusu ise yüzde altmışların üzerine çıkmıştır.

Bu değişim öncelikle toplumsal ve kültürel yapıyı tamamen etkilemiştir. Şehir hayatının içindeki bireyleri kendine çeken, kendiliğindenliği ve bundan dolayı bir kolaylığı vardır. Günlük yaşam içinde birey eğer yeterli donanıma sahip değilse kendini kolayca günlük hayatın bayağılıklarına teslim eder. Bireylerin insanlaşma çabası ve düşüncesi bir bilinç, irade ve bunlardan beslenen sürekli bir çabayı gerektirir. Anadolu’nun çeşitli yerlerinden metropollere akın eden insanları ne iş sahaları karşıladı ne de beslene bilecekleri bir kültürel yapı. İşte bu nedenle AKP hükümetinin daha sonra üzerinde yükseleceği siyasal konjonktür Türkiye kapitalizminin gelişme eğilimlerine doğrudan bağlıdır. Sosyo-ekonomik ve kültürel koşulların olumsuz doğası onun üzerinde yükselen siyasal yapıları ele vermektedir. Şehirlerdeki sanayileşme/istihdam oranı göç eden nüfusun daima altında kalmıştır. Kaldı ki hiç göç olmasaydı bile özelleştirmeler ve otomasyon dolayısıyla varolan nüfusun istihdam olanakları da daralacaktı. Bu durum göç eden insanların şehre sosyal ve kültürel entegrasyonlarını engelleyerek modern toplumsal ve siyasal hareketlerin gelişmesini engelledi. 12 Eylül yenilgisi ile kaybolan varoşlarda ki sol geleneklerin yerini İslamcı-muhafazakar değerleri taşıyan siyasi anlayışlar, tarikatlar ve partiler aldı. Kaybolan sendikal ve toplumsal dayanışmanın yerini tarikat dayanışması aldı.

Neo-liberal ekonomi-politikaları uygulayan hükümetler bir taraftan ekonomik sömürü oranlarını artırırken diğer taraftan emekçilerin bu sömürü koşullarına karşı koyma araçlarını –sendikasızlaştırma, taşeronlaştırma gibi yöntemlerle- ellerinden aldılar. Şehrin dehlizlerinde yalnız kalmış bireyi sadece ekonomik açıdan değil aynı zamanda ruhsal olarak da sefalete sürüklediler. Bir de içinde bulundukları bu sefalet koşullarına başkaldırmalarını engellemenin ruhsal garantisi olarak bu dünyada değil ama öte dünyada cennet vadeden İslami değerleri örgütlediler. Bir tarafta burjuva liberalizmi öte tarafta feodal-İslamcı kültürel değerler, bir tarafta aşırı ekonomik sömürü diğer tarafta bu sömürü koşullarına başkaldırmayı mutlak olarak engelleyecek olan ‘Allah’a çök şükür’cü bir anlayış: RP- AKP.

Tüm bunlarla birlikte neo-liberal ekonomi-politiğin geliştirdiği süreci belirleyen daha önemli olgularda vardır. Her ne kadar klasik üçüncü dünya sol teorilerde emperyalizme bağımlı ekonomilerin gelişmediği iddia edilse de bu doğru değildir. Türkiye ekonomisi sadece 2001 ile 2011 arası hemen her yıl ortalama yüzde altı büyümüştür. Bu büyümenin dışsal ve yerel dinamiklerinin olumsuz karakteri açık olsa da büyümenin kendisi toplumsal yapıda muazzam değişikliklere yol açmıştır. Liberal programlar öneren hükümetlere karşı mücadeleyi sadece emekçilerin işsizlik dolayısıyla işçilerin birbirleriyle rekabet etmesi, onların örgütlenmelerinin önünde engel olan siyasal ve sendikal yasalar ya da onları örgütleyecek güçlü partilerin olmaması değildir. Kapitalist gelişmenin gündelik gelişme hızı şehirlerin nüfusunun büyük bir kısmını oluşturan ‘taşralı’ topluluğun sistemden beklentilerinin daima önünde ilerlemektedir. Ve onların gündelik yaşam ve beklentileri liberal partilerin ve özellikle şimdi İslami bir sosa batırılmış olan liberal partinin (AKP) yaratmış olduğu beklentilere uyuşmaktadır. Göç ve toplumsal değişim o kadar kısa zamanda ve öyle bir yoğunlukta yaşandı ki sistemin sundukları bu toplulukların beklentilerinin daima önünde oldu.

Uygulanan neo-liberal ekonomik-politikanın nesnel koşulları, nüfusun tamamını kucaklayan, tüm toplumsal çıkarların temsiline imkan veren bir siyasal rejime artık izin vermemektedir. Nitekim kapitalizmi restore etmek üzere yaşama geçirilen yeni liberal proje, geniş toplum kesimlerini, hem ekonomiden hem de siyasetten dışlamaktadır. Böyle bir dışlama, ancak bu kesimlerin sürekli baskı altında tutulmasıyla kalıcı olabilir. Nitekim diğer hükümetler gibi AKP de toplumun disorganizasyonunu ve depolitizasyonunu gerçekleştiren sosyal ve siyasal politikalara başvurmaktadır. Bu bağlamda toplumun atomizasyonunu (örgütsüzleştirilmesi) ve mikro güç ilişkilerini veri alan yeni liberal politikalar uygulamaktadır. Toplum üzerinde kurulmaya çalışılan bu hegemonik güç ilişkileri, tek başına güce değil, ayrıca gücü mistifike eden belli dinsel değerlere ve sembollere de dayanmaktadır. AKP toplum üzerinde kurduğu bu sosyal ve kültürel hegemonya ve kontrol mekanizmaları üzerinden siyasal hegemonyasını geliştirmektedir.

AKP geniş yığınları, ya işsizlik tehdidi ile terbiye etmekte ya da doğrudan zor yoluyla baskı altında tutmaya çalışmaktadır. AKP’nin istediği toplum, her koşulda ve her durumda ister gökten tanrı eli ile ister yerden para ile terbiye edilmiş itaatkar, düşkün, sefil ve işbirlikçi bir toplumdur.

Küresel Kapitalizm koşulları AKP’nin bu güç ilişkilerini belirlemesine önemli katkılar sağlamaktadır. Çünkü çalışan sınıflar, sermayenin küresel ideolojik ve kültürel değerleriyle daha kolay manipüle edilebilmektedir. Siyasal ve ideolojik-kültürel süreçler de, AKP aracılığıyla sermayenin küresel çıkarlarıyla bütünleşmektedir.
Sol tüm dünyada olduğu gibi Türkiyede de kapitalizmin küresel gelişmesi karşısında gerici bir tutum aldığı için neo-liberal politikalara alternatif üretememiştir. Hala 68’lerin nostaljisi ile yaşamakta ve o dönemin sloganlarını kullanmaktadır.
Aynı dönemde CHP, global sosyo-ekonomik değişime ulusalcı bir tepki göstermiş sosyal duyarlılığı olan tabanınıda tamamıyle milliyetçileştirmiştir. Bu sürece Kürtlerle yapılan savaşın eklenmesiyle solcusundan sağcısına aşırılaşmış bir milliyetçilik hastalığı gelişmiştir. Dolayısıyla verili paradigmadan beslenen siyasi partiler ile ülkemiz birikmiş hiçbir sorununu aşamaz.

b) Meclise bir Ermeni milletvekilinin girmesi sizce neyi değiştirebilirdi? Bu noktada Ermeni adaylar adına bir özeleştiri de yapmak ister misiniz?

Gerçekçi olmak gerekir tek başına bir Ermeni milletvekili partilerin sahte demokrasi oyununda bir figüran olabilirdi. Tek başına bir etkisi olmazdı. Ama işin vahim yanı tüm bunlara rağmen partiler Ermeni bir aday göstermeye cesaret edememiştir. Çünkü partiler Ermeni bir adayın çağrıştırcağı tarihsel sorunlarla yüzleşmek istememektedirler. Çünkü partilerin tamamı tarihsel sorunlarda sorunu yaratan Osmanlının bakış açısını hala taşımaktadırlar. Aynı sorunlar bugün yaşansa aynı tutumu yine alırdık demektedirler. Son onyıllarda Kürt halkına karşı girişilen katliam ve göçertmeler düşünülürse bu ırkçı söylemin bir pratik karşılığı vardır. Önemli olan bir bütün olarak toplumun bu sorunların artık tartışılmadığı-aşıldığı bir olgunluğa erişmesidir. İşte o gün etnik kökeninin hiçbir önem taşımadığı bir Ermeni Dışilişkiler Bakanı, bir Rum Tarım Bakanı ve Süryani Kültür Bakanımız olabilir.

Türkiye henüz kendi tarihi ile yüzleşme olgunluğuna siyaseten ulaşmamıştır. Ben milletvekilliğine sosyalist İsmet Şahin olarak aday oldum. Hemşinli İsmet Şahin olarak değil. Artvinli olduğum için basından da çoğu arkadaş beni Gürcü sanıyordu. Çünkü Hemşinliliğim sonradan baskın niteliğim haline gelmiştir-getirilmiştir. Etnik ya da ulusal nitelikli hertür politikayı gericilik olarak görüyorum. İnsanlar etnik köklerine göre değil toplumsal sorunlara getirdikleri alternatif siyasal çözümleri üzerinden ayrışmalı ve politika yapmalıdır. Türkiyenin biriktirmiş olduğu bütün sorunlarına alternatif ekonomik, sosyal ve siyasal çözümlere sahibim. Bunların gündeme getirilmesini ve tartışılmasını isterim. Ben kendi adıma bir özeleştiri vermem gerekirse bu, BDP’ye olan aşırı, naif güvenim olabilir. Ama BDP’de kendi adına bir tarihsel firsatı kaçırmıştır.

4)      Hemşinli bir Ermenisiniz, kimliğinizin ayrımına nasıl vardınız? Neler hissettiniz? Kendinizi nasıl tanımlıyorsunuz? Istanbul Ermeni toplumuna ve Ermenistan’a bakışınızı bizimle paylaşabilir misiniz?

Bu soruyu sormanız çok iyi oldu çünkü bazı konulara hem bilimsel hemde gerçekçi yanıtlar vermek gerekir.
Birincisi bireysel açıdan ben emeğin evrensel değerlerini ve genel çıkalarını temsil eden sosyalist bir aydınım. Dolayısıyla Hemşinli olmak ya da sizin tabirinizle Hemşinlilik kimliği taşımak bende özel bir ruh hali ya da duygu durumu yaratmadı, yaratmaz. İkincisi Hemşinliler kendilerini Hemşinli olarak bilir. Bu bizim sonradan keşfettiğimiz, bize dışsal bir şey değil. Ya da bilişsel-ruhsal bir uyanıştan sonra kendi farkımıza varmamızda değildir. O nedenle şimdi çokça gözükmeye başlayan Ermeniliğimi keşfettim türü söylemlerin bir sahtelik içerdiğini düşünüyorum. En azından samimi bulmuyorum.
Diğer taraftan topluluk olarak Hemşinliler, Hemşinlidir. Kendilerini Ermeni olarak tanımlamazlar. Onlara siz Türk müsünüz diye sorarsanız; Hayır! Biz Hemşinliyiz diye yanıtlarlar sizi. Soruyu siz Ermeni misiniz diye sorarsanız; yine size hayır! Biz Hemşinliyiz diye yanıtlayacaklardır. Bu Hemşin toplumunun gerçekliğidir.
Bu neyi göstermektedir. Antik Ermeni topluluklarının ana kolundan Hemşinliler yaklaşık iki bin yıl önce, Anadolu’ya Arap yayılmasına denk gelen tarihlerde kopmuştur. Yine yaklaşık bin üç yüz yıldır Karadenizdedirler. Bu süreçte Hemşinliler kendilerine özgü bir kültürü geliştirmiştir. Flemenklerin German kavimlerinden kopuşu daha yakın tarihlere denk düşer. Lazların Gürcülerden kopuşu da yine çok eski tarihlerdedir. Şimdi bilimsel açıdan Lazlar ne kadar Gürcü, Flemenkler ne kadar Alman, Zazalar ne kadar İranlı ise Hemşinlilerde o kadar Ermenidir.
Sosyal psikolojik yapıları açısından da Hemşinliler kendilerini Ermeniler ile bir yakınlık içinde görmezler. Aynı bölgede yaşayan Lazların kendilerini Gürcü saymamaları gibi. Artık Hemşinliler de Lazlar da her biri kendi bölgelerinde evrimleşmiş, Anadolu’da Türkler ve Çerkezler gibi egemen birer halk olarak yaşayan kültürel topluluklardır.

Bir entelektüel olarak Hemşinlilerin Ermeniler ile tarihsel, dilsel bağlarını bilmem ne beni nede Hemşin topluluğunu Ermeni yapar. Tersini söylemek ne bilimsel ne de sosyal ve psikolojik gerçeklikle uyuşmaz. Ahlaksal açıdan da doğru bulmuyorum. O nedenle yeni keşfettiğimiz bir şey yok: Biz Hemşinliydik ve halen Hemşinliyiz.
İstanbul Ermenileri son derece sıkıntılı süreçlerden geçtiler ve halen çok ciddi sorunlar ile boğuşmaktadırlar. Ezilen her halk gibi onlara da son derece sempati ile bakıyorum. Çünkü hem dilleri hem kendileri bizim gibi asimilasyonun pençesinde kıvranıyor.
Ermenistan ise son derece karmaşık sorunlarla boğuşuyor. Hayestan halkının yoksulluğu ve Hayestan’ın boşalıyor olması son derece ürkütücü. Yirmi yıl önce dört milyonun biraz üzerinde nüfusu vardı bu gün sadece üç milyona biraz yakın nüfusu var. Sürekli bir savaş korkusu kapıda bekliyor ve uluslar arası alanda izole edilmektedir. Ermenistan’ın ekonomik ve sosyal olarak gelişmesi bizim samimi beklentimizdir. Erivan’a sık gidip gelen biri olarak Hayestan Ermenilerinin benim için yeri kuşkusuz çok farklı.

5)      Siyasi bir parti kurmayı hedeflediğinizi söylediniz? Nasıl bir parti kurmayı planlıyorsunuz? Bu bir tepkisel duruş diyebilir miyiz?

Evet yeni bir siyasi parti kuracağız. Bu bir tepkiden kaynaklanmıyor. Yıllardır BDP’yi Türkiyelileştirerek özgürlükçü, demokratik bir parti ihtiyacını karşılamaya çalıştık. Bu başarısızlığa uğradı. Hem devlet hem de Kürt siyasi aktörleri BDP’nin Türkiyelileşmesini istemiyor.
Her şeyden önce bu parti geleneksel sol-sağ anlayışların tamamıyla dışında olacak. Bu ayrımı son derece yapay ve mevcut paradigmayı üretici nitelikte görüyorum. Türkiye’nin birikmiş sorunlarını ‘kentli-global’ bir vizyon içinde çözecek bir siyasi partiye ihtiyacı var. Küresel gelişmelerin sağladığı tüm nesnel olanaklardan beslenen, bilimsel-teknolojik gelişmeleri mevcut sorunların çözümü için kullanan. Bu çerçevede ekonomik gelişmenin doğayı, çocuk emeğini ve kadınları istismar etmeyen bir yapıda örgütlendiği, emeğin üretken yapısının, sosyal ve psikolojik açıdan her yönlü desteklendiği ve geliştirildiği bir siyasi parti olacak. Toplumun tüm yapısal sorunlarını çözmeye aday bir parti düşünüyorum.

6)      Parti kurmanızın önünde yasal engeller var mı, varsa nasıl aşmayı planlıyorsunuz?

Parti kurmamızın önünde hiçbir engel yok. Daha öncede bir çok siyasi yapının kuruluş sürecinde bulundum.

a)      Partinin adı ve çizgisi ne olacak, ne zaman kurulacak ve neler hedefliyorsunuz? Türkiye’de bir ilki de gerçekleştirmiş olacaksınız bu anlamda neler söylemek istersiniz?

Türkiye’nin mevcut sol hastalıklarını aşması anlamında evet bu bir ilk olacak. Partinin adı bileşenlerince belirlenecek. Tabi ki benim kafamda da birkaç isim var.
Partinin çizgisi tamamıyla ‘kentli’ olacak. Tüm ezilenlerin genel çıkarlarını koruyan, toplumsal sorunlara küresel çözümler üreten ve bu yolla ülkemizde yeni uygarlığın filizlerin yeşerten bir siyasal çizgiye sahip olacak.
Entelektüel ve bilimsel her türlü birikime sahibiz. Seçimlere paralel bir süreçte kuruluş işlemlerini de hızlandıracağız.

***** Kısa bir biyografinizi yollayabilir misiniz*

İSMET ŞAHİN yayıncı-yazar-politikacı 1969 Artvin-Hopa doğumlu. 1975'te ailesi ile Ankara'ya taşınır. İlkokula, Ankara, Aydınlıkevler İlköğretim okulunda başlar. Orta ve liseyi aynı semte, Mehmet Akif ve Aydınlıkevler Lisesinde bitirir. 1988'de Hacettepe Üniversitesi Felsefe Bölümüne girer. Politik çalışmaları onu, İstanbul'a sürükleyince okulunu yarım bırakır. İstanbul Ünv. Kütüphanecilik bölümüne girer ama aynı gerekçeler ile onu da yarım bırakmak zorunda kalır. Politik-örgütlü yaşamına 1984 yılında, Ankara'da 'Kurtuluşçu' (KSD) olarak başlar. 12 Eylül sonrası Devlis örgütlenmesini üstlenir. 1987'de Devlis'in yayın organı olarak Liseli Genç dergisini çıkarır. Aynı zamanda Yeni Aşama, Yeni Öncü dergileri ve İşçi Dünyası gazetesinin örgütlenmesinde görev alır. 1991'e kadar ayni siyasi yapının çeşitli kademelerinde görevler üstlenir. 1990 yılında Komünist İşçi adlı örgütü kurmak ve yönetmekten gözaltına alınır. Delil yetersizliğinden tutuksuz yargılanır ve beraat eder. 1992'lerde yayın hayatına başlayan Sosyalist İşçi ve daha sonra İşçiler ve Politika dergileri yazı kurulu üyeliği yapar. 1996'da yasal parti çalışmalarının teorik yayını olarak Praksis dergisini çıkarır. Ve Praksis yayın evini kurar. 1996 sonlarında yayın hayatına başlayan Sokak gazetesi yayın yönetmenliğini üstlenir. 2001'de Komünist İşçi gazetesini yayınlar. Aynı dönemde Emperyalizm adında bir derleme ve Marksizm Neden Teröre Karşıdır adında çevirisini yaptığı bir broşür yayınlar. 2006 yılında, Praksis çevresi olarak politik-teorik çalışmalarını sürdürürlerken, Demokratik Toplum Partisinin, (DTP) Türkiyelileşme çabalarına katkıda bulunması için kedisine yapılan daveti kabul eder. DTP yönetiminde yer alır. 2007 genel seçimlerinde, solun ortak adayı olarak Balıkesir'de Bin Umut Bağımsız Milletvekili adayı olur. 2009 yılında DTP'nın kapatılması sonrası, kurulan Barış ve Demokrasi Partisine katılır.
Ocak 2010 yılında Anti Kapitalist Manifesto adlı kendi kitabını yayınlar. Dünya Ekonomisi ve Etnisite, Ulus ve Dil adında iki kitap üzerinde çalışıyorum. Yeni partinin kuruluşu için çalışmalar yürütüyorum.

Yanılsama ve gerçek

2011-02-28T21:07:00.001+02:00

İsmet ŞAHİN

Güncellenme : 27.02.2011 09:28

Yanılsama

'Dersim Ermeni'si Yemuş Hanım'ın oğlu çarkçı Kemal' adında bir kitap meclis koridorlarında dolaşıyor. Kitapta yok yok. Kemal Kılıçdaroğlu aslında Ermeni imiş. Dahası PKK ile de gizli bağları varmış. Ve dahası Kürtlerden de özür dileyecekmiş. Kitap, Ermeni olduğu ve Kürtlerden de özür dileyeceği için Kılıçdaroğlu'na son derece ırkçı ve faşist bir tonla saldırıyor. Hem Ermeni hem de Kürt düşmanlığı yapıyor.

Bizi içine sokmaya çalıştıkları ruh hali-tepkimiz: Bir insan ideolojik görüşü ve etnik kökeni ne olursa olsun böyle saldırılar yapılamaz. Hııı... Demek ki bu adamın ideolojisi bizimle aynı. Etnik kökeni de sahip çıkılması konusunda duyarlı olduğumuz bir kökenden-Ermeni. Artık Ermenilere dönük hiçbir saldırıya tahammülümüz olamaz. Hele Hrant'ın katlinden sonra.

Bundan çıkarmamızı istedikleri sonuç ise şu: 'Ne olursa olsun bu ırkçı saldırılara karşı onu savunmalıyızdır.'

Gerçek bir toplumsal muhalefetin olmadığı bir siyasal yapıda sol eğilim kendini işte bu örgütlenen yanılsamalar ile kendini CHP'nin arkasında buluveriyor.

Alevi halkının CHP'den kopma eğilimi içinde olduğu her tarihsel dönemeçte güya 'şeriatçı ya da faşist' güçlerce yakılarak, katledilerek yeniden CHP'nin yedeğine alındığı devlet operasyonlarında olduğu gibi bir yeni manipülatör, sentetik kişilik karşımızda, saldırıya uğramış mağdur insan pozlarında bizden destek bekliyor. Beklemiyor AKP ile danışıklı dövüş içinde bunu örgütlüyor.

Devlet, toplumsal gelişmenin kendi aleyhine olduğu her tarihsel anda insanlarımızın başında, orada burada bombalar patlatarak toplumu ürküterek -koyun misali- yön vermektedir.

Şimdi devlet CHP'nin başına getirdiği kendi sentetik liderlerini Kürtler ve sol kamuoyu benimsesin diye, hepimizin alaşağı etmek için uğraştığı AKP'lilerin ağzından ırkçı saldırıya maruz bırakıyor. Aramızda fısıltıyla, bazende sipariş kitaplarla dedikodular yayıyor. Adam Ermeni. Kürtlerden de özür dileyecek.

Hayatının tamamını devletinin bekası için harcamış bir adamı bize sol lider diye kakalamaya çalışıyorlar. Kendi söylediklerine inanmadığımızı anlayınca da -eh artık o kadar da aptal değiliz.- sahte, ırkçı saldırılara maruz bırakıyorlar. Sizi küçük adamlar sizin bildiğiniz politik psikolojiyi Türkiye sosyalistleri ve Kürt Özgürlük Hareketi unutmuş durumdadır.

Devletin kurucu partisi olarak CHP asker-sivil bürokrasinin çıkarlarını temsil eder, etmeye devam edecek. Öyleyse bütün bu gürültü bunca ayak oyunu niye.

Şu PKK yok mu?

Devlet, daha önce İslami değerleri kullanarak ve Kürt sorununu çözeceğine dair boş vaatlerle Kürtleri kandırmaya çalışmış, AKP üzerinden PKK'nin toplumsal tabanını zayıflatmaya onu tasfiye etmeye çalışmıştı. Bunda başarısız oldular.

Devlet, PKK'yi tasfiye etmek için onun toplumsal tabanını maniple etmeye çalışmaktadır. Kılıçdaroğlu kişiliği devletin PKK'yi tasfiye girişiminin yeni aktörüdür. Hiçbir özellik arz etmeyen -kendisi ağzına alamasa da Kürt olması dışında- Kılıçdaroğlu'nun Tayyip'i tahttan indirmek için CHP'nin başına getirilmediği apaçıktır. Bu kişilik sadece PKK'nin tasfiye edilme planları için işlevsel olabilir.

Gerçek

Bu yayınlar Kılıçdaroğlu'nun Türkiye demokrasi güçlerine: Kürtlere-Ermenilere ve diğerlerine pazarlama taktikleridir/operasyonudur. Kürt özgürleşmesini CHP'ye yedeklemek istiyorlar.

AKP ve CHP devletin ülkeyi yönetmek için kullandığı sentetik organlar yöneticileri de sentetik liderlerdir. Bu olay AKP ve CHP tezgahı bir danışıklı dövüştür.

Ne Kürt halkı ne Türkiye sosyalistleri ödedikleri bunca bedelden sonra bu türden manipülasyonlara gelmeyecek ve taleplerini kendi gerçek önderlikleri aracılığıyla gerçekleştireceklerdir.

ARMENIAN GENOSIDE 1915-ARBIL 24

2011-02-28T01:39:00.000+02:00

FELSEFENİN GİZİ

2011-02-08T00:32:00.002+02:00

Felsefe adı verilen o bilimlere kabul ettikleri başlangıç noktası nedeniyle görgül bilimler diyoruz. Genelde amaçladıkları ve ortaya çıkardıkları özsel sonuçlar ise yasalar ve genel önermelerdir, bir kavramdır; bulunan şeylere ilişkin, düşüncelerden başka bir şey değildir. Böylece Newton fiziğine doğa felsefesi adı verilirken, öte yandan Hugo Grodius ulusların karşılıklı tarihsel eylemlerini bir araya toplayarak sıradan bir uslamlamanın yardımıyla bir genel ilkeler bütünü bir kuram oluşturuyordu ki buna Devletlerarası Tüze Felsefesi adı veriliyordu. Felsefe adı İngiltere'de henüz genel olarak bu belirlenimi taşımakta ve Newton en büyük filozof ününü sürdürmektedir. Ama ad araç yapımcılarının ide çizelgelerine dek indirilmekte ve özel bir manyetik ya da elektrikli araçlar başlığı altına düşmeyen basınçölçer gibi aygıtlara, Felsefi araçlar denmektedir. Hiç kuşkusuz bir tahta, demir vb. bileşimine değil ama yalnızca düşünceye felsefenin aracı denilmeliydi. Böylece özellikle yakın zamanların bilimi olan ve Almanya'da ussal devlet ekonomisi ya da kuramsal devlet ekonomisi denilen politik ekonomide felsefe adını almaktadır." (Mantık Bilimi 7.paragraf)

Açıktır ki, Hegel gelişme sürecinde olan görgül bilimlerin felsefe olarak adlandırılmasına karşı çıkmaktadır. Kendi hukuk incelemelerine ayırdığı kitabına Tüze Felsefesinin Prensipleri dese de. Hegel' in bu yakınmasının çağının tinsel yaşamının değişen atmosferinde kaynağını bulan nesnel bir temeli vardır. Bilimlerin felsefeden, doğa üzerine spekülatif düşünceden kopması ya da kurtulması, kendi konusu ve yönetimi ile ayaklan üzerine basması çağın olgusuydu.

XVII. yüzyıldan itibaren, önce fizik olmak üzere kimyadan sosyolojiye ve psikolojiye ve günümüzde sanat bilimi ya da güzellik bilimi de denen estetiğe kadar bütün bilimler felsefeden kopmuştur.

Felsefeden kopmanın ötesinde bilim günümüzde temel bilim alanlarını da parçalamış, uzmanlaşmış alt bilim dalları oluşturmuştur.

Hegel'in yakınmasına yol açan, görgül bilimlerin felsefe olarak adlandırılması henüz bilimlerin nesnelerini açıklama yeterliliklerini kazanmamış olması ve yetersiz kaldıkları her düzeyde felsefeye ya da kurguya hatta bazen düpedüz tanrıya başvurmalarının ürünüdür.

Newton, dünyanın bu en büyük fizikçisi evrensel çekim yasasını, "elmayı çeker Yer neden Ayı ve gezegenleri de çekmesin ve onları tutmasın" diye sorarak başlar, evrenin derinliklerine doğru bilimsel araştırmalarını. Ama açıklamada yetersiz kaldığında: "Bu güneş, gezegenler ve kuyruklu yıldızların uyumlu dizgesinin her şeye gücü yeten ve her şeyi bilen üstün bir varlığın buyruğundan doğması gerekir. Tanrı her zaman ve her uzayda hazır ve nazırdır. Böyle olmakla da zaman ve uzayı meydana getirmiştir" demektedir. Bundan hareketle saltık uzay ve saltık zaman kavramını üretmiştir.

Böylelikle en büyük fizikçinin nasıl aynı zamanda en büyük filozof olarak ta ün sürdürdüğü anlaşılmaktadır.

Din, felsefe ve bilim insanların doğası ve kendilerini anlamak ve açıklamak için başvurdukları düşüncenin, gerçek insan düşüncesinin gelişim momentlerinden başka bir şey değildir.

Felsefe ilk filozoflardan günümüz filozoflarına kadar doğayı ve insanı çözümlemenin, anlaşılır kılmanın çabası içerisinde olmuştur. Ancak bilimlerin felsefeden bağımsız olarak kendi ayaklar üzerinde yükselmesi olgusu iki farklı olgunun peşi sıra gelişmesine yol açmıştır.

Bu sürecin, gelişen olguların birinin diğerine neden sonuç ilişkisinden çok karşılıklı etkileşimleri sonucu, ilk dürtülerini çağın maddi verilerinden aldığını düşünüyorum.

Birincisi, doğayı insan doğası da dahil olmak üzere tüm evreni, oluşu ve zamanı bilimlerin ele alıp işlemesi ve açıklaması ya da daha doğrusu doğanın daha yukarıdaki geniş anlamıyla insanın tarihsel gelişiminin kendisine sunduğu, teknik ve düşünsel güç aracılığıyla ele alınması, işlenmesi ve açıklanması felsefenin kendine açıklamakla yükümlü kıldığı konularını bilim, felsefenin elinden almıştır. Felsefe nesnesiz daha doğrusu konusuz kalmıştır. Bilim, felsefeyi kendine özgü inceleme alanından yoksun bırakmıştır.

Aslında bu yazdıklarımızı gerçekliğe daha uygun olması açısından şöyle değiştirmeliyiz. Çünkü günümüzde felsefe adına hareket edenler var ve bunlar dünyayı, felsefenin ne olduğunu anlamadan, halen, felsefi olarak anlamaya çalışmaktadırlar.

Gerçekte, dünyayı açıklama çabasını onun salt spekülatif kurgusuna dayandıran felsefi bilginin yerini, bilimlerin bilimsel bilgisinin kesinliğinin almasıdır. Bu daha sonraları, çeşitli felsefecilerde, felsefede de bilimlerin sunduğu kesinlikte bilgi arayışı gibi boş bir çabaya yöneltmiştir. Örneğin Hussrel.

İkincisi felsefenin, varlığın kökenine ilişkin araştırmalardan epistemolojik olana ve burada da düşünme yöntemi ve asıl olarak da mantık üzerine araştırmalara kaydığıdır. Buradan hareketle de mutlak kesinliklere ulaşma çabası içinde birçok felsefe araştırmacısı (Russel) mantığı matematiksel bir yapıya kavuşturmaya çalışacaklardır.

Sonuç olarak diyebiliriz ki bilimlerin felsefeden araştırma alanlarını tek tek 'çalması' ve onu nesnesiz bırakması ile felsefenin yönteme yönelmesi aslında aynı sürecin ilk farklı görünümüdür. Bu süreç Descartes ve Bocan tarafından başlatılmış Hegel ve Marx'ta sonlanmıştır. Bu süreç bilimlerin gelişiminin en üst seviyesinde diyalektik maddeciliğin doğmasıyla sonuçlanmıştır.

Tutkuyla evrenin derinliklerinde sır tutmuş gizillikleri açığa çıkarma çabasında olan o eski filozofların düşünce ürünleri olan felsefe günümüzde ne durumdadır?

Çağımızda felsefi yazın, felsefe ve felsefe tarihi üzerine eski felsefi metinler ve yazarların karşılaştırmalı analizlerini yapan bir yapıya sahiptir.

Kendilerini filozof metinlerini de felsefi yapıt sananlar ise, o eski bilindik akımların ve yazarların düşüncelerinin bir bu yanını bir o yanını, üstelik bayağı bir ukalalık ile sanki daha önce hiç düşünülmemiş, hiç el değmemiş, kendilerine özgü yepyeni şeylermiş gibi ikide bir temcit pilavı gibi önümüze çıkarmaktan öteye gidememektedirler.

Bunların özgünlüğü düşünce ürünlerinde değil artık çoğu çocuksu gelen geçmiş felsefi metinleri bir türlü aşamamalarıdır. Bundan dolayıdır ki düşüncelerinin zayıf muhtevasını biçimin gösterişli sunumuyla kapatmaya çalışmaktadırlar.

Çağımızın felsefi yavanlığı, Phtogoras'tan Hegel'e oradan Comte'a kadar bütün düşünce akımlarının önüne bir 'yeni' sıfatı koyarak karşımıza çıkmaktadır. Yeni Kantçılık, Yeni Hegelcilik, Yeni olguculuk vb. gibi.

Artık günümüzde felsefe, gerçekte, felsefe tarihi çalışmalarıdır. Uzun zamandır onunla adı anıla gelen yöntem bilim de, bilimsel gelişmelere paralel, artık ondan uzaklaşma eğilimine girmiştir.

Felsefenin bu konumu kuşkusuz felsefenin felsefe olarak doğasından kaynaklanmaktadır. 17. yy iki olguya aynı anda tanıklık etti. Neredeyse hem felsefe hem de bilim tek bir adamda -Descartes- gelişme ve derinleşme ivmesi kazandı.

Bilim, doğaya geometrici bir anlayış ile bakan evrenin matematiksel düzen ilkelerine göre yapılandığını kabul eden Platoncu ve Pisagorcu gelenek ile doğayı muazzam bir makine olarak kabul eden ve görüngülerin arkasında gizli mekanizmaları açıklamaya çalışan mekanikçi anlayışın çatışmalı sürecinde işliyordu.

Felsefe ise yine Descartes'in bir yöntemsel çaba da olsa var olmanın düşünme edimine bağlı olduğu, "düşünüyorum öyleyse varım", önermesinden artık kendi düşünmesinden şüphe edemeyeceği bir 'sağlam' zemin üzerinde kendini kurmaya çalışıyordu.

Süreç bilimlerde tam bir gelişmeye, felsefenin düşsel uçukluğundan kurtulmuş çağdaş bilimlere, felsefede ise yok olma, nesnesini yitirme, ortadan kalkma paniğinin hakim olduğu bir kaosa yol açtı.

Görgül bilimlerin gelişimi felsefede kendine güvensizliğe yol açtı. Bunu ortadan kaldırma çabası felsefenin de görgül bilimler kadar bilimsel kesinliğe sahip olması gerektiği ve bunun koşulunun ise felsefenin kendi diğer bilimler gibi kendi nesnesi, konusu olması ile sağlanacağı öne sürüldü (Hussrel). Konu olarak felsefeye 'öz alanı' önerildi ve bu şekilde felsefenin gerçek bir bilim kimliği kazandığı düşünüldü.

Felsefe, tarih boyu dünya ve insana dair problemler ile uğraşırken, 19. ve 20. yy içinde kendini salt yönteme sıkışmış olarak buldu.

Hegel'den sonra felsefenin tarihsel olarak sonunun geldiği ve tamamlandığı anlayışlarının yaygınlaşması onun tek yanlı, kurgul felsefesinin çökmesiyle ilgisi yoktur.

Gerçeği isteyen usun, gerçeği kurgusal olarak değil, görgülde, duyumsal olanda bulmuş olmasındandır. Aynı dönemde bilimlerin felsefeden kurtularak kendi nesnelerine kendi yöntemsel araçları ile yönelmelerine tanıklık etmekteyiz. Kısacası us, uzun zaman önce ayrıldığı kendi doğasına geri dönmekteydi. Ancak bir farkla, şimdi, doğada derinleşmiş ve kendinden emin eda içinde.

'Yeni' sıfatlı felsefi akımlar bu durumun eleştirileri üzerinden tarih sahnesinde belirmeye başladı. Bu duruma ilk tepki, felsefenin Hegel sistemiyle birlikte çöktüğü onu kurtarmak için Kant'a dönülmesi gerektiğini söyleyen Yeni Kantçılardır. Yeni Kantçılar bu sürece Kant'ta diyalektiğe ve özdeğe ait ne varsa kovarak işe başladılar. Yeni Kantçılara göre "olaylardan başka hiçbir şeyi bilemeyiz, bilim olayları incelemekle yetinmelidir." Engels buna; "Yeni Kantçı bilinemezci ortaya çıkıp diyor ki; bir nesnenin niteliklerini doğru olarak algılayabiliriz, ama nesnenin kendisini hiçbir duyusal ya da zihinsel yolla kavrayamayız, kendinde varlık kavrayışımızın ötesindedir. Ama niteliklerini bildiğimiz nesneler bizim için artık bilindik nesnelerdir" der. Yeni Kantçı anlayışta diğer 'yeni' sıfatlı akımlar gibi gerçekte yeni olan hiç bir şey yok. Günümüz akademilerinde Yeni Kantçılık esas olarak kendini, yer yer açıkça bir Hegel düşmanlığı olarak göstermektedir.

Felsefinin gizi, Marksist yazında da son derece tartışmalı bir konu olmayı sürdürüyor. Marksizm ve felsefe ilişkisi Marksizm içinde sayısız eğilimi açığa çıkarmıştır. Bu eğilimlerin çoğu felsefenin tarihselliğini, yani bilgi türü olarak insanın düşünce tarihinde bir moment olduğunu kaçırmışlardır. Althusser'den Korsch'a, Lukacs'tan Plekhanov'a ve Plekhanov'un etkisindeki Lenin dahil bütün Rus Marksistleri. Kısacası çağdaş Marksistlerimizin büyük bir kısmı.

Her çağın insanı, doğada ki derinleşme düzeyine bağlı olarak, doğadan çıkarımsadıkları yöntemi mutlaklaştırma eğilimi içindedir. Dolayısıyla diyalektiği de kendi çağında doğal bilimlerin gelişim düzeylerine uygun bir şekilde ondan çıkarımsanmış bir yöntem, yani insanın doğadaki derinleşmesine göreceli olarak bağlı ve dolayısıyla geçici olarak değil, bilimlerin gelecekteki evrimine de tahakküm eden mutlak bir yapı olarak ele alır. Engels, diyalektiğin, metafizikten üstünlüğü, trenin kağnı arabasına üstünlüğüdür, der. Buradan herkes, diyalektiğin metafiziğe üstünlüğünü anlamaktadır ama esas anlaşılması gereken diyalektiğinde daha sonrası bilimsel gelişmelere bağlı göreceliliğidir. Buradan diyalektiğin aşılmış olduğu sonucunu çıkarmıyorum ve de önermiyorum. Trenin kağnı arabasına üstünlüğü açıktır. Ama uzay araçlı, bilgisayarlı, nükleer çağında tren çağına üstünlüğü son derece açıktır. Diyalektiğin, tarihselliğine vurgu yaparak bütün geleceğe hakim bir yöntem olarak mutlaklaştırılmasına karşı çıkıyorum. Ki gelişen bilimlerin, diyalektiğe katkılarını açığa çıkara bilelim. Diyalektik, genel hareket yasalarının adıdır. Doğada, toplum ve tarihte ve insan doğasında bilimlerin gelişimi yeni hareket biçimlerini açığa çıkarmıştır. Yeni diyalektik bu yasaların üzerinde şekillendirilmelidir. Ki yöntem olarak, yeni çalışmalar için hala işlevini, yararlı araç olarak koruyabilsin.

Genel kanının aksine diyalektik materyalizmin, Marksizmin felsefesi olmadığı açıktır. Felsefi bilgi tarihsel açıdan bilimlerin gerisindedir. Felsefe, insanların, doğa üzerine bilgi edinmelerinin pratik olanaksızlığından doğdu. Bilimler ise insanların doğayı kendi yararlarına dönüştürme sürecinde onun hakkında elde ettikleri ampirik bilgilerden doğmuştur. Hegel'in felsefenin salt ussal, kurgusal düşünce olduğu ve ancak bu türden bilgi türüne felsefe denmesi gerektiğine ilişkin yukarda sunduğum eleştirileri tamamen haklıdır. Dolayısıyla Marksın bilimi üzerinden (Althusser) yani Kapital'e yaslanarak onun şimdi felsefesini inşa etme gerektiği düşüncesi hem Marksizmin, hem de felsefenin yanlış anlaşıldığını göstermektedir. Bu çerçevede Gramsci'nin, Marksizmi Praksis Felsefesi olarak tanımlamasının yanlışlığı da kendiliğinden açığa çıkmış olmaktadır. Marksizmi felsefeyle ilişkilendirme çabalarının tamamı yanlıştır. Marksizm felsefenin tarihsel olarak aşıldığı yerde başlar. Çağdaş bilimlerin ve sosyal hareketlerin üzerinde yükselir.

Felsefinin gizi onun bilgi türü olarak tarihselliğindedir. Din, insanın doğa karşısındaki bilgisizliğinin ürünüydü. Felsefe ise insanın doğa üzerine eksik bilgisinin ürünüdür. Gerçek anlamda düşünce derinliğinin değil, zayıflığının, yüzeyselliğinin ürünüdür. Bilimler doğrudan insanın pratik ihtiyaçlarının, yanı yaşamlarını yeniden üretmek ve sürdürme zorunluluğu içinde doğayı dönüştürme sürecinde ampirik olarak ondan elde ettikleri bilgilerin ürünüdür. Bilimler, Engels'in dediği gibi muhtevalarını felsefeden alıyor değildir. Bilimler gelişmelerinin gerçek güdüsünü insanlığın pratik ihtiyaçlarından alır. Felsefe, bilimlerin bu verilerinden beslendiği oranda muhtevasını zenginleştirmiştir. Bu verilerden uzak kaldığı oranda da salt spekülasyona yönelmiştir. Bu anlamda, Engels'in, felsefinin biçimsel olarak aşıldığı ve muhtevasını bilimlere geçirdiği belirlemesi, felsefeden bir türeme olarak değil, bilimlerin felsefeye rağmen, çağdaş bilimsel gelişmelerin, felsefeyi felsefe olarak olumsuzladığı anlamında yorumlamak gerekir. Sonuç olarak diyebiliriz ki felsefe, insanın düşünce ediminin bir momentidir. Ne daha fazlasıdır ne de daha azı.

MARKSİST GELENEK SÜRÜYOR

2011-02-06T23:31:00.000+02:00

Marksizm’i burjuva bilim ve düşüncesinden ayıran nitelik, ekonomik gereklerin tarihi açıklamasında oynadığı öncel rol değil, “bütün” anlayışı denen görüş açısıdır.” diyen Lukacs şöyle devam eder:

“Tüm Marksist sistemi ayakta tutan veya yok sayıldığı anda çökerten ilke şudur: Devrim, bütün kategorisinin baskın çıktığı bir anlayışın ürünüdür.”

Tarih, Hegel felsefesinde, dünyanın kendisinde içkin olan düşüncenin gerçekleşmesi anlamına geliyor. Bu gerçekleşme 'düşünce' ile bu düşüncenin kendisiyle bağdaşmayan “belirleme biçimleri” arasında kendini durmadan yeniden üreten çelişkinin koşulladığı düzenli bir gelişme süreci içinde kavranır.

Bu açıdan yola çıkan düşünme yöntemi eleştirel ve devrimci bir yöntemdir. Pozitivistler gibi doğruyu verilenlerin dünyasında buluyor değildir. Tam tersine bunu gerçekliği daha derinden kavramaya yönelik ama kuşkusuz kurgusal bir biçimde kavramın kendisinde arayıp bulur, çünkü kavram varlığın doğasındaki nesnel olanakları ifade eder.

Eğer varlık kendi kavramı ile özdeş değilse henüz gerçek varlık değildir.

İşte felsefe böylece siyasal yani pratiğe dönük bir çehre kazanır.

Marx ve Engels felsefeden bunu anladılar ve felsefeyi böylece “kendisiyle çakışan “gerçeklik şeklinde geri kalmış Alman sosyal ilişkilerinin karşısına oturttular. Çünkü felsefe burjuvazinin devrimci hareketiydi ve ifadesini düşünce biçimi olarak buluyordu.

Hegel felsefesinin bu devrimci özünü, diyalektiği burjuva toplumun bağrında çıkan işçi sınıfının mücadelesinde ifadesini bulan bilimsel sosyalizm çerçevesinde sürdürürler. Ama Marx ve Engels “düşüncenin” kendinden kaynaklanan diyalektik hareketin yerine üretici güçlerin gelişmesinden ve bu güçlerle üretim ilişkileri arasındaki çelişkilerle koşullanan tarihin gerçek hareketini koydular.

Ama bu artık bir felsefe değildi. Sadece o zamana kadarki burjuva ideal felsefesini değil aynı zamanda genel olarak her felsefeyi gerek biçim gerekse içerik düzeyinde kesin sonuçlar olarak aşmakta ve rafa kaldırmakta idiler.

Bu, şu anlama geliyordu: Düşüncenin kendisinin diyalektiği, gerçek dünyanın diyalektik hareketinin yalnızca basit ve bilinçli yansısı idi. Dünya bir tamamlanmış şeyler karmaşası değil, görünüşte durulmuş şeylerin, tıpkı beynimizdeki zihinsel yansıları olan kavramlar gibi kesintisiz bir oluş ve yok oluş değişmesinden geçtikleri son olarak bütün görünüşteki rastlantılara ve geçici geriye dönüşlere karşın, ilerleyici bir gelişmenin eninde sonunda belirmeye başladığı bir süreçler karmaşası olarak dikkate alınması düşüncesi -Engels- artık dünyanın bütünsel olarak kavranması ve bu kavranılışın bir felsefî sistem olarak ileri sürülmesinin bütün dayanaklarını ortadan kaldırır.

Nihayet, Lukacs'ın bütün kategorisi yönündeki önceliği Marksizme Hegelci, dahası metafizik bir kapı açar. (Bu bir paradokstur, çünkü Lukacs 'Bütünün' göreliliğini farketmiş ender düşünürlerden biridir aynı zamanda.)

Etkinlik halinde 'sonsuzca bütün' bir cisim ya da olgu yoktur. Bütün kendisinin dışında bir şey olmayan değil, kendisinin dışında daima bir şeyi olandır. 'Bütüne' sonsuzluk yüklenerek “her şeyi saran, her şeyi kendinde taşıyan” olarak ele alınıyor. Oysa sadece kendisinden sonraki nesneye kadar ve nesne ile ilişkisi açısından bir 'bütünden' ve aynı zamanda 'sınırdan' söz edilebilir.

Sonu gelmeyecek bir egemenlik kurmak isteyen her hangi bir kuram, kendisinden çıkarsandığı maddi varlığın bir sonraki yapılaşmış bütünlüğü karşısında tüm heybetine (Hegel) rağmen çökecektir.

20. yüzyılın çoğu düşünsel-siyasal akımı aynı metafizik yanılgıya düşmüştür, dahası onu pratik işlevselliği açısından sürdürmüştür:

Karl Popper'ın 20. yüzyıl diktatörlüklerinin (Stalinizm ve Faşizm) Marx, Hegel ve Platon'un 'Tarihselci' ve 'totaliter devlet' kuramlarından kaynaklandığına ilişkin saçması tamda buna örnektir. Hegel; “Herhangi bir felsefenin çağdaş dünyayı aşabileceğini hayal etmek, bir kimsenin kendi zamanın üstünden atlayabileceğini, Rodos'u sıçrayıp aşabileceğini sanmak kadar saçmadır.” diyerek yukarıdaki saçmalığa ta o zamandan yanıt vermektedir. Oysa bir fikir eleştirilecekse onu kendi çağının maddi koşularıyla ele almak ve o fikrin oluşumunun nesnel 'bütünselliğini' ve sınırlılığını açığa çıkarmak gerekir: Platon'u Antik Yunan'da, Hegel'i burjuva devrimleri ve Marx'ı proleter devrimler çağının maddi ve entellektüel koşullarının 'bütünsellikleri' içinde ele alıp değerlendirebiliriz. Stalinist ve Faşist diktatörlükleri ise ileri kapitalist toplumların (emperyalizmin) maddi koşulları içinde anlayabiliriz.

Aynı türden metafizik yanılgıya ve hatta katıksız bir dogmatizm ile birlikte küçük burjuva marksizmi de düşmektedir: Çağdaş sorunların çözümlerini kendi çağlarının maddi koşullarının çözümlenmesinden değil eski kuşak marksistlerin kendi çağlarının toplumsal sorunlarına verdikleri yanıtların oluşturduğu metinlerin içinde ararlar... Her bir önermeyi bu çağın her sorununu çözecek bir maymuncuk gibi kullanmayı adet edinmişlerdir.

Nesnenin, insanın incelemek üzere ele aldığı konunun bitimsiz olması daha doğrusu maddenin hem sonsuz küçüklüğünde hem de sonsuz büyüklüğünde, kendinde, insanların keşfetmesini bekleyen bilinmeyenleri taşıması, onu ele alan, anda derinleşen bilimin sonsuzca gelişmesini getirir ve aslında zorunlu kılar. Demek ki bilgide bir sona erme çabası ya da mutlak - bu anlam çerçevesinde Bütünsel - bilgi metafizik bir kuruntudan ibarettir. Her bilim ya da bilimsel çaba tarihsel toplumsal ilişkilerin sınırlılıkları içinde gerçekleşir. Bu çerçevede bilim insanları (Marx ve Engels dahil) doğayı ve insan doğasını ancak kendi çağlarının onlara tanıdığı olanaklar düzeyinde ele alıp inceleyebilirler: Newton fiziği ve çağdaş fizik bu açıdan tipik örneklerdir.

Marx'ın Kapital'inin 'bütünselliği' içinde kapitalizmi çözümlediği söylenebilir mi? Ancak kendi çağının kapitalizmini 'bütünselliği' içinde çözümlediği söylenebilir; yani erken dönem kapitalizmini. Geç dönem -emperyalizm- kapitalizm çözümlemeleri şimdiki realitenin düşünce somutunda, gerçek somutluğu temsil edebilsin ya da daha doğrusu gerçekliği 'bütünsel' olarak yansıtabilsin. Bu durumda Marx'ın Kapitali ya da yansıttığı kapitalist mod Kapitalizmin bir momenti ve kendisi de bu momentin bütünsel ifadesi olacaktır.

Bu küçük burjuva sosyalizmini Lenin'e de Marx'a davrandığı gibi davranır: Lenin'in kendi çağının toplumsal-siyasal sorunlarının çözümü için ileri sürdüğü fikirler onlar için bütün çağın toplumsal-siyasal sorunlarının çözümünün maymuncuğudur. Lenin'den sonra neredeyse bir yüzyıl geçmiş olmasına rağmen; hala, örneğin onun demokratik devrim -üstelik Lenin'in kendisinin yanlışladığı ve terk ettiği- sloganına sarılmaktadırlar. Kanımca demokratik devrim programı küçük burjuva darkafalılığı besleyen metafizik dogmacılığa en iyi örnektir.

Leninizm Lenin'in kendi çağının sorunlarına proleteryanın çıkarları yönünde geliştirdiği yanıtların bütünsel ifadesidir. Bu siyasal çözümlerin kutsanıp bugüne taşınması Lenin'e yapılan en büyük saygısızlıktır. Bu aynı zamanda faşizm ve Stalinist karşı devrimin yaşandığı, Lenin sonrası gelişmeleri, yine çağdaş proleteryanın çıkarları yönünde kendi bütünsellikleri içinde çözen Troçkizmin yok sayılma çabasıdır. Realitenin henüz kendisini tamamlamamış olması dolayısıyla Troçki'nin soyut tek yanlılığı içinde ele aldığı SSCB çözümlemelerini eleştirerek Devlet Kapitalizmi Teorisini geliştiren Tony Cliff'in çözümlemelerini aynı metafizik saplantıya ne yazık ki düşerek anlamakta zorluk çeken küçük burjuva Troçkist akımlar da vardır.

Bir siyasal gelenek 'bütünsellik' iddiasındaki metafizik dogmalara bağlanılarak oluşturulamaz. Marx'tan Tony Cliff’e kadar bütün devrimci marksistlerin büyüklüğü kendi çağlarının sorunlarını proleteryanın tarihsel çıkarları açısından, bütünsellikleri içinde çözmüş olmalarıdır.

Bu durumda bile kapitalizmin bir bütün olarak çözümlenmiş olduğunu söyleyebilir miyiz? Bir devrimci marksistin buna vereceği yanıt kesinlikle hayırdır. Çünkü nesnel yaşam bütün canlılığı içinde oluş ve yok oluş sürecidir; bir devrimci marksistin görevi yeni gelişen realitenin -gerçekliğin- çelişik ve karşıt yanların oluşturduğu geçici birliği -bütünlüğü- ortaya çıkarmak ve bu sayede geleneği devrimci tarzda sürdürmektir.

Öyleyse denebilir ki Marksizmi, diğer akımlardan ayırma işini zorunlu olarak bir kategoriye yükleyeceksek ki bu paradoksal olarak yanlıştır, bu 'oluş' kategorisidir.

BULGARİSTAN'DA TÜRKLER, TÜRKİYE'DE KÜRTLER

2011-02-05T22:11:00.000+02:00

Partimizin (BDP) kongresinde konuşma metnimize Bulgaristan örneğini almamız karşı güçlerde korku ve telaşa yolaçtı. Onlarca yazı ve konuşmada burokratik siyasal kültüre ve taşralı zekaya uygun tepkiler ile karşılaştık.

“Kim demiş devlet birey içindir. Bireyler devlet içindir.” diyen ortaçağın karanlık delhizlerinden esinlenmiş olan Kara Kuvvetleri Komutanına bir tek eleştiride dahi bulunamayan feodal zihniyetli yazar-çizer, 'aydın' yığını, bu güne kadar ülkenin hiçbir sorununu eline yüzüne bulaştırmadan ve kriz üretmeden çözemeyen devletin geleneksel gericiliği karşısında her sorunu toplumsal çıkarları göz önüne alarak çözmeye çalışan DTP'ye her türlü saldırıda bulunmaktadırlar. Bu yazı DTP'nin tarihsel rolünün anlaşılması için kaleme alınmış.

Batı uluslaşması ve aydınlanması yuzyıllar boyunca yerde feodal beylere gökte tanrıya karşı verilmiş sosyal, siyasal ve entellektül mücadelelerin üzerinde şekillenmiştir. Bu ulusların kurduğu devletler burjuva aklın edimselliğiydi.

Bu tarihsel koşullar kapitalizmin doğuşuna ve yükselen burjuvazinin feodal gericiliğe karşı verdiği mücadelelere denk düştüğü için uluslaşma olumlu tarihsel bir momentti.

Buna karşılık doğuda yıkılan imparatorlukların mirası üzerine kurulan devletler çok uluslu olarak ortaya çıkmıştır. Ancak, aynı zamanda batı ulus devletlerinden farklı olarak doğuda ulus devletler burjuva akılcılığından yoksun olarak ortaya çıkmışlardır. Bundan dolayıdır ki Cumhüriyetin kuruluşu üzerinden onlarca yıl geçmesine rağmen taşralı burokaratik zihniyet bazen bir general bazende sözde aydın olarak karşımıza çıkabilmektedir.

Osmanlının yıkıntıları üzerine kurulmuş olan Türkiye ve Bulgaristan çok uluslu ama tek bir ulusa dayanan ve burjuva kültürel gelişmişlikten yoksun iki devlettir. Bu nedenle burjuva demokratik bir anayasa ile çözülebilecek olan basit bir ulusal sorunu ellerine yüzlerine bulaştırarak kendi siyasal tarihlerinin en büyük krizi haline getirmişlerdir. Devlet ülkemizin toplumsal ve siyasal sorunlarını üçbüçük darbe ile çözmeye çalışmış. Bulgaristan'da son yıllar hariç onlarca yıl diktatörlükle yönetilmiştir.

Burda sadece Bulgaristan'daki Türklerin konumu örnek olarak ele alınacaktır. 1878'de Osmanlı-Rus savaşından sonra Bulgaristan bağımsızlığını kazandı. Multi kültürel bir sosyal yapı devralan Bulgar devleti ulusal sınırları içinde kalan Türkleri izole ederek asimile etmeye çalışmıştır. Bulgaristan Türkleri klasik uluslaşma süreçlerine uygun olarak biçimlendirilmeye çalışılmıştır.

1925'te 150-200 000 civarında Türk yine Bulgarlarla yapılan anlaşma ile Türkiye'ye getirilmiştir. Bununla birlikte 1878-1944 arasında Bulgar hükümetleri azınlık hakları anlaşmasına genel olarak uymuşlardır. Bu dönem boyunca Türk okullar kendi yönetimlerinde eğitim görüyor ve Türkçe kitap ve gazete basarak dağıtabiliyorlardı.

9 Temmuz 1923 darbesinden sonra Türkler etnik ayrımcılığa tabi tutuldu. Ve Yerlerinden sürüldü. Türk okullarına verilen 3 milyon Leva hükümet tarafından kesildi, bu okulların öğretmenleri emeklilik haklarından mahrum edildi ve okullar otonomilerini kaybettiler. Türklerin politik yaşama katılımları düşürüldü. 1923'te 10 türk milletvekili varken 1925'te 5'e düştü ve en sonu 4 Türk milletvekili kaldı.

1971'de yeni Jivkov yönetimi Bulgar olmayan vatandaşları ülkeden çıkarma kararını açıkladı. Bulgar Komünist partisi “hemen hemen ülkenin tek etnik tür ve mükemmel bir homojenliğe yakın olduğunu” deklere ediyordu. Bu anlayış Bulgaristan’ın azınlık politikalarının tamamen değişmesine yol açtı. 1971'de azınlıkların asimilasyonu açık bir devlet politikası haline geldi. 1973'te “tek Bulgar milleti” sözleri resmi yazında gözükmeye başladı. Ve en sonu 1979'da Todor Jivkov Bulgaristandaki ulusal sorunun halk tarafından tamamıyla ve kategorik olarak çözüldüğünü ilan etti. Bunun siyaset dilindeki karşılığı Türk etnik kıyımı, baskısı ve zorla göçertilmesi olacaktı. 1984'te Türklere karşı radikal bir stratejik değişim yapıldı ve Bulgar resmi yazınında Türk kelimesi çıkarıldı. Bunun yerine Müslüman Bulgar vatandaşları denildi. Ve dahası Bulgar isimleriyle Türk isimleri değiştirildi ve Türk devletinin Kürtlerle ilgili söylemine benzer şekilde Türklerin Bulgar kökenli olduğu iddia edildi. Yeni kitaplarda Türk kelimesi çıkarıldı. 1970'lerin ortalarında Türk okullar kapatılmış ve Türkçe basın yayım sınırlandırılmıştı. Bu politikalar 1984-85 arasında zirveye ulaştı ve uygulamaya sokuldu. 1984-89 yılları arasında diktatörlük Türk halk kimliğine doğrudan saldırdı. Onların adları Bulgar adları ile değiştirildi, Türk dili ve Müslüman dinsel ritüeller yasaklandı.

Ve böylece Mart 1985'te Bulgaristan sonunda “Bulgaristan'da yaşayan herkesin Bulgar” kabul edildiği tek bir uluslu devlet halindeydi. Genel Kurmay Başkanının “Türkiye'de yaşayan herkes Türktür. Aksini düşünen vatan hainidir.” sözleriyle dönemin Bulgar diktatörünün sözleri ne kadarda benzer değil mi? Bu durum Türk halkında bir isyana yol açtı. 1984'te binlerce Türk Benkovskide bir gösteri yaptı . Türkler 27 Aralık 1984'te Momchilgrad belediye binasının önünde isimlerinin değiştirilmesini protesto etmek için toplandı. Gösteri zorbaca bastırıldı. 1985 Ocak- Şubatında Yablonovo kenti Bulgar ordusu tarafından kuşatıldı 34 kişi öldürüldü ve 30'a yakın insan vurularak yaralandı. Onlarca Türk eylemci tutuklandı. Türklere yeni Bulgarca isimlerle değiştirilmiş kimlikler verildi. Türkçe köy ve kasaba isimleri değiştirildi. Doğum ve evlilik sertifikaları sadece Bulgarca isimlerle basıldı. Geleneksel Türk giysileri dahi yasaklandı. Evler basıldı ve bütün Türklükle ilgili her işaret kaldırıldı. Camiler kapatıldı. Tahminen 500 ile 1500 arasında insan öldürüldü bu dönemde. Bütün Türkçe kurslar kapatıldı ve Türkçe evlerde dahi yasaklandı. Ensonu mayıs 1989'da Jivkov'un konuşmasında bütün Müslüman Bulgarların göç edebileceğini açıklaması üzerine 369,839 kişi Türkiye'ye doğru göçe başladı. 320 bin kişi sınırı geçmeyi başardı. Yılın sonunda 154,937 kişi Türkiye’de iyi karşılanmadıkları gerekçesiyle Bulgaristan'a geri döndü. 214,902 kişi Türkiye'de kaldı. Ve büyük bir çoğunluğu hala burda yaşıyor.

Diktatörlüğün devrilmesinden ve esas olarak AB üyeliğinden beri demokratik bir anayasayı kabul eden Bulgar hükümeti Türk azınlığın kimliğini ve kültürel haklarını tanıyor. Artık Türkler Bulgaristan’da özgür. Her alanda kendi dilini özgürce kullanıyor. Bulgar ulusal radyosu birçok programını Türkçe yapıyor. Bulgar resmi web sitesi Türkçe olarak ta yayınlanıyor. Bulgar ulusal televizyonu Türkçe haber ve programlar yapıyor. Aynı zamanda birçok Türkçe gazete basılmaktadır. 1991 de Bulgar hükümeti okullarda Türkçe dil derslerini yeniden başlattı. Ve Türk halkının hakları anayasal bir güvenceye kavuşturuldu.

Sonuçta Bulgar Türkleri kendi kimliklerini korumaktan, özgürce kendi ana dillerini konuşmaktan son derece mutlular ve geleceğe umutla bakmaktadırlar. Türklerin haklarını alması durumunda Bulgaristanın bölüneceğini iddia ederek Türklere karşı etnik temizlik yapmaya kalkan diktatörlerin hiçbiri artık yok. Türkler haklarını aldı ve Bulgaristan bölünmedi. Bölünmediği gibi Türkiyenin 50 yıldır kapısında dilenciye döndüğü AB'ye demokratik bir Bulgaristan olarak bir kaç yılda girdi.

Sıra şimdi Türkiyedeki irk ayrımcı politikaların terk edilerek tüm halkarın kendi kimliklerini tanıyarak kültürel haklarını demokratik bir anayasal güvence altına alarak Kürtlerin de geleceğe umutla bakabilecekleri ve Türklere karşı önyargılarının kırıldığı, özgür yurttaşlar olarak birlikte yaşamalarını sağlamaktır.

Ertuğrul Özkök geleneksel devlet gericiliğinin dayatmalarını kabul etmemiz halinde her şeyin düzeleceğini iddia etmektedir, yani tercüme edersek Bulgaristan'daki Türklere “Jivkov'un taleplerini yerine getirirseniz her şey sizin için daha iyi olacak” demektedir. Eğer kendisi samimi ise devleti Kürtleri isyana sürükleyen etnik ayrımcı politikalarından vazgeçemeye çağırsın. Demokratik bir anayasa altında yaşayan Kürtlerin bu ülkeyi nasıl sahiplendiklerini işte herkes o zaman görecek.

Bulgaristan örneği bu iki ülkenin benzer ulusal sorunlara sahip oldukları her ikisinin de aynı etnik ayrımcılığı uyguladıkları ( Bulgaristan'da çözümlenmiş bir sorun) ve esas olarak da Türk halkına Türkiye'deki Kürtlerin durumunda olan Bulgaristan'daki Türkleri örnek göstererek empati kurabilmelerinde yardımcı olmak için verildi. Ne bir model olarak sunuldu ne de sorunların çözüm anahtarı olarak. Sadece bütün tarihsel örneklerinde olduğu gibi bir ulusal sorunun gerçek çözümünün ezilen ulusu kapsayacak bir demokratik anayasa olduğunu göstermeyi amaçlamıştık.

Mutlak bir gerici egemenlik kurmak isteyen her diktatörlük, kendisinden çıkarsadığı maddi varlığın bir sonraki yapılaşmış bütünlüğü karşısında tüm heybetine rağmen çökecektir. Ve er ya da geç Hegel'in burjuva aydınlanmasını coşkuyla karşıladığı ve onu evrenin şafağı olarak gördüğü sözlerinde olduğu gibi; “Güneş gök kürede durmaya ve çevresinde gezegenler dönmeye başladıktan bu yana ilk defa insan AKLI dünyayı yönetiyordu. Bu yüzden o görkemli bir şafaktı.”

Ve bu gün bizim için aslolan tüm bu gerici histeri karşısında AKLI Hegel'in zamanındaki özgülüğüne, o eski tahtına oturtarak tüm toplumsal ve siyasal hayatın yöneticisi yapmaktır.

İsmet Şahin

BAŞKA BİR DÜNYA MÜMKÜN: AKP Neden Saldırganlaştı

2011-02-05T22:04:00.000+02:00

AKP ülkemizin acil çözüm bekleyen sosyal, ekonomik, siyasal ve uluslar arası sorunlara karşı hiçbir çözüm üretemediği gibi sorunları uyguladığı politikalarla daha da içinde çıkılmaz bir hale sokmaktadır.

AKP önce büyük bir sorumsuzluk içinde küresel ekonomik krizi yok saymıştır. Krize karşı gerçek bir önlem almamış ve sonuçta ülke ekonomisi %25’lerin üzerine çıkan işsizlik oranı ile çökme noktasına gelmiştir. AKP kriz karşısında geniş halk yığınlarının beklentilerini değil küresel sermayenin beklentilerini karşılayacak önlemler almaktadır. Türkiye halklarını ise açlığa ve sefalete mahkum etmektedir.

AKP’nin ekonomik kriz karşısındaki paketi anlaşılmıştır. Türkiye halklarını bir taraftan dini istismar ederek uyutmak esas olarak diğer taraftan açlıkla boğuşan Türk halkının karnını Kürtler ile yani milliyetçilik ve savaş ile doyurmaya çalışmaktır. İnsanlarımızın iş ve aş taleplerini savaş kışkırtıcılığı yaparak karşılamaktadır. AKP küresel sermaye ile birlikte Türkiye halklarının boğazlaşmasını tezgahlamaktadır.

Kamuoyunun da bildiği gibi 2007 Temmuz seçimlerinde Türkiye'nin tamamında Kürtlerin geniş bir kesimi diğer seçmenlerimiz gibi yaşamış oldukları ekonomik ve politik baskılardan kurtuluşu sağlayabilecek ve umutlarını karşılayacak bir siyasi parti olarak AKP'yi görmüşler ve oy vermişlerdir.

Bu nedenle bu seçim aynı zamanda bir barış referandumuydu. Bölge halkı bu referandumda "Ben savaşın durdurulmasını istiyorum" demiştir ve çözüm partileri olarak ta AKP ve BDP’yi göstermiştir. AKP 2007 seçimlerinde Kürt halkının kendine yöneliminin siyasal mesajlarını doğru okumamıştır. Kürt Halkı AKP’den Kürt sorununu barış temelinde çözmesini beklemekteydi.

Ama AKP, toplumun örgütlenmesini ve bilinçlenmesini engelleyen, muhalefeti yok etmeye çalışan sosyal ve siyasal politikalara başvurmaktadır. Bu bağlamda toplumun yalnızca AKP’nin siyasal gelişimine yardımcı olan tarikat tarzında örgütlenmesine ve bundan beslenen güç ilişkilerine dayanan yeni liberal politikalar uygulamaktadır. Toplum üzerinde kurulmaya çalışılan bu hegomonik güç ilişkileri, tek başına güce değil, ayrıca gücü mistifike eden belli dinsel değerlere ve sembollere de dayanmaktadır. AKP toplum üzerinde kurduğu bu sosyal ve kültürel hegemonya ve kontrol mekanizmaları üzerinden siyasal hegemonyasını baskı ve şiddet ile geliştirmektedir. AKP’nin istediği toplum, her koşulda ve her durumda açlık, para ve baskıyla ile terbiye edilmiş itaatkar, düşkün, sefil ve dağınık bir toplumdur.

AKP sahte vaatlerle ve baskılarlar artık Türkiye halkını uzun sure kandıramayacaktır. Ve girdiği açık baskı politikaları hiçbir sonuç vermeyecek.

Seçimler sonrası AKP’nin baskı politikalarının asıl önemi devletin karşısında sivil toplum alanında gelişmiş, ulusal-toplumsal muhalefetiyle Kürt halkının, yüzlerce yıldır süre gelen sömürüye karşı dipten gelen başkaldırısının ve Türkiye emekçilerinin demokratik cumhuriyet taleplerinin yani kısacası Türkiye demokrasisinin üzerinde yükselebileceği tek gerçek programın sürdürücüsü olan DTP’nin AKP tarafından boğulma çabasında aramak gerekir.

Çünkü BDP küresel sermayenin ve AKP’nin halklarımıza karşı giriştikleri bu yeni haçlı seferlerine karşı durabilecek tek gerçek demokratik, özgürlükçü sol partidir.

Çünkü BDP Kürt, Türk bütün Türkiye halklarının ekonomik refah ve özgürlüklerinin savucusu olan tek gerçek partidir.

Çünkü BDP, ülkemize Nazım Hikmet’in romantik aşkı, Deniz Gezmişlerin özgürlükçü ruhu, Kürt halkının özgürlük, barış ve Türkiyeli kardeşleriyle birlikte yaşama iradesidir.

BDP, AKP’nin halklarımızı sefalete sürükleyen liberal ekonomik programına ve halklarımızı boğazlaşmaya götüren, topraklarımızı kan gölüne çevirecek savaş kışkırtıcılığına izin vermeyecek.

Parti çalışanlarımız ve gençlerimiz derhal serbest bırakılsın.

Küresel sermaye güçlerine onun buradaki iş takipçisi AKP’ye karşı Türk, Kürt bütün Türkiyeli ezilen halklarımız ile birlikte BDP yanıtı şudur:

VARDIK, VARIZ, VAROLACAĞIZ.

BAŞKA BİR DÜNYA MÜMKÜN: AKP'YE ALTERNATİF EKONOMİK PROGRAM

2011-02-04T23:08:00.000+02:00

BAŞKA BİR DÜNYA MÜMKÜN:

AKP'YE ALTERNATİF EKONOMİK PROGRAM

Hükümetler bize daha üç beş yıl önce bir daha kriz yaşanmayacağı hayalını satıyorlardı. Oysa görüyoruz ki değil Türkiye tüm dünya bir ekonomik çöküntü içerisindedir. Hükümetler her seferinde krizlerin faturasını halka ödetmiştir. Şimdide aynı oyun içinde olan hükümet halkı sahte vaat ve umutlarla kandırma girişimindedir. Tüm dünyada neo-liberal politikalar açıkça çöktüğü halde AKP, IMF ile anlaşarak ülkemizde yeni neo-liberal politikalar uygulama yolundadır. Çöken firmalara milyarlarca dolar yardım paketleri hazırlanarak devlet yardımları sağlanırken halka sen kendi başının çaresine bak denmekte dahası krizin faturasını halka ödetmeye çalışmaktadır. BDP yoksul halk kesimlerinin partisi olarak bu sürece dur diyecek aşağıdaki politikaları önermektedir:

1. Kapitalizm son 70 yılın en ağır bunalımlarından birini yaşıyor. Küresel krizin derinleşmesi ve giderek Türkiye ekonomisini de etki altına almasıyla birlikte IMF ile yeni bir "stand by" programı da gündeme gelmiştir. AKP sözcüleri, yerli ve yabancı sermaye kuruluşlarının öneri ve gözetimi altında kriz ortamını bahane ederek, emeğin zaten sınırlı olan kazanılmış haklarını gerileterek işgücü maliyetlerini düşürmek; böylece bir fırsata dönüştürülen krizi emekçilerin artan sömürüsü ile aşma gayreti içerisindedir. Hükümet böylece, ülkemizde alın teriyle yapılan üretimin insanlarımızın ihtiyaçlarını değil sermayenin ve uluslar arası finans kuruluşlarının ihtiyaçlarını karşılamaya amade edilmesinden başka bir anlamı olmayan neoliberal projeye daha da hız kazandırmak istemektedir. Üstelik, bütün bu olumsuz gelişmeler Türkiye ekonomisinin içerisinde bulunduğu bağımlılık ilişkilerini giderek daha da derinleştirici unsurlar içermektedir.

2. Yaşamakta olduğumuz ve küreselleşme olarak adlandırılan dönem, her şeyin para ilişkisine tabi edilmeye çalışıldığı bir süreci içermektedir. Para ve parasal hareketler, toplumsal ilişkileri tüm boyutlarıyla boyunduruk altına almış, nerdeyse kutsallaştırılmış bir "piyasalar" söylemiyle gündelik hayatımıza kadar sızmıştır. "Piyasalar" salt paranın mantığına tabi oldukça, parayı kontrol eden gruplar da toplumsal yapılar üzerinde belirleyici olmaya başlamışlardır. Para, dünya tarihinde hiç olmadığı kadar üretimden kopmakta, karmaşık spekülasyonlar yoluyla kontrolsüz olarak büyümekte; değer karşılığı olmayan bu kumarvari büyümeyi idare etme çabaları, dünya halklarına iktisadi, toplumsal ve siyasi krizler olarak geri dönmektedir. Küresel düzeyde paranın ve paranın toplumlar üzerinde kurduğu tahakkümün dilini oluşturan neoliberal politikalar ve bu politikaları savunan iktisatçılar, piyasa anarşisinin çılgın despotluğunun, sadece finansal krizlerle değil, aynı zamanda derin toplumsal bunalımlarla da sonuçlandığını unutmaktadırlar. "Serbest" piyasa, toplumların özgürlüğü ve demokrasi için tartışılmaz bir kurum değil, tam aksine insanlığın önemli bir kısmını değersizleştiren, çaresizleştiren bir yabancılaştırma aracıdır. "Serbest" piyasanın, toplumların özgürlüğü ve demokrasi için tartışılmaz bir kurum olduğunu savunmak en yalın anlamıyla piyasaya içkin güç ilişkilerini gözardı ederek doğallaştırmak, piyasaya içkin eşitsizlikleri derinleştirmek istemektir. Dolayısıyla bu söylem, yaşamı emek ve Güney ülkelerinin halkları için daha da çekilmez kılmayı hedefleyen neoliberal siyasi projenin bir uzantısıdır.

3. Küresel ekonominin içine sürüklendiği 2007 krizi, kapitalizmin kaçınılmaz krizlerini finansallaşma ile aşma çabasının doğrudan bir ürünüdür. Günümüzde kapitalizm ve uluslararasılaşmış sermayenin genişleyen yeniden üretimi finansal spekülasyonun sanal rantlarına bağımlı duruma gelmiştir. Mevcut krizin aşılması için öne sürülen yeni-düzenlemeler veya denetleyici kurumların oluşturulması gibi girişimler, finans dünyasının kârlılığını engelleyeceğinden, küresel kapitalizmin bugünkü mantığına aykırıdır. Sermaye yanlısı muhafazakâr ideologların "şeffaflık" veya "yönetişim" gibi muğlak söz oyunlarıyla finansal serbestleştirmenin sınırlanmasına karşı durması bu nedenle boşuna değildir.

4. Küresel kriz sayesinde serbest piyasanın dengeli ve istikrarlı bir ekonomi yaratacağı ve her türlü devlet müdahalesinin kaynak israfına yol açacağını savlayan neoliberal iktisat dogmalarının geçersizliği açıkça ortaya çıkmıştır. "Serbest" piyasaların kuralsızlaştırılarak, "derecelendirme kuruluşları" ya da "bağımsız idari otoriteler - üst kurullar" aracılığıyla denetlenebileceği savı boşa çıkmıştır. İnsan için ve insani koşullara sahip bir üretim yapısı kurulmasının yolu, öncelikle finansal ekonominin gerek ulusal, gerekse uluslararası düzeyde topyekün bir kurallar bütünü içinde, sistemik olarak gözetim altında tutulmasından geçmektedir.

5. Türkiye'nin küresel krizi daha çok bankacılık sistemi üzerinden değil, finans dışı şirketlerin üretim, ithalat finansmanı ve işsizlik sorunları aracılığıyla yaşaması olasılığı yüksektir. Zira 2003 sonrası dönemde Türkiye'nin uluslararası ekonomiyle olan ilişkilerinin ana aktörleri bankacılık kesimi dışındaki şirketler ve hanehalkları

olmuştur. Bu süreç içerisinde finans-dışı şirketlerin ve hanehalklarının dış borçlarının hızla artmakta oluşu ve özellikle şirketlerin ekonomik faaliyetlerini sürdürebilmek için

aşırı derecede ithalat ve dış borçlanma bağımlılığı içine sürüklenmesi, ulusal ekonomik dengelerde önemli bir kırılganlık kaynağı oluşturmuştur. 2009'da dünya ekonomisinin durgunluk içine sürüklenmesi ve uluslararası finansman girişlerinin daralması nedeniyle bu kırılganlıkların su yüzeyine çıkacağı, IMF ve TC Merkez Bankası da dahil olmak üzere bir çok kesim tarafından dile getirilmiştir.

6. 2003 sonrası dönemde Türkiye ekonomisinin yaklaşık 85 milyar dolarlık bir sıcak para şoku yaşadığı ve 2006'ya değin süregelen girişlerin 2008'de yerini büyük çıkışlara bırakmakta olduğu gözlenmektedir. Buna ek olarak, özel yabancı bankalar Türkiye ticari bankacılık kesimininin finansmanını üstlenmekten kaçınmakta, özel ticari kredilerin de daralması durumuna karşı dış finansmanın bütün yükü resmi kredilere ve IMF ve Dünya Bankası kredilerine yöneltilmektedir. Bu kredilerin ekonomik ve siyasal şartlarının ne kadar ağır olduğu çokça yaşayarak da öğrenildiği için Türkiye'de herkes tarafından bilinmektedir.

7. Türkiye "IMF ile yeniden program yapılsın" şantajına boyun eğmemelidir.

Bilindiği üzere, Türkiye IMF ile daha 1998'in Ağustos ayında Yakın İzleme Anlaşması imzalamış ve iktisadi yönetimini IMF'nin denetim ve gözetimine terk etmiştir. Türkiye'nin IMF ile olan on yıllık birlikteliğinin ayrıntılı bir dökümü Bağımsız Sosyal Bilimcilerin Yordam Kitap tarafından Mart 2007'de yayımlanmış olan IMF Gözetiminde On Uzun Yıl, 1998-2008: Farklı Hükümetler, Tek Siyaset başlıklı incelenmesinde sergilenmiştir. Bu uzun birlikteliğin ardından elde edilen bilgi ve deneyim birikimi, "IMF programının" temel unsurlarının ve uzantılarının iki kümede toplanabileceğini gösteriyor:

i. Uluslararası sermaye hareketlerine tam serbesti sağlamak ve Türkiye'nin uluslararası

finans şebekesine yüksek reel kazançlar sunan bir ekonomi olarak eklemlenmesini gözetmek; yüksek reel faizin cezbettiği sıcak para akımlarının olası kıldığı ucuz döviz kaynakları aracılığıyla Türkiye'yi bir ucuz ithalat merkezine dönüştürmek, bu arada bir yandan kaçınılmaz olarak genişleyen cari işlemler açığının finansman gereksinimi, bir yandan da YTL'li yüksek kredi faizlerinden kaçmak isteyen şirketlerin ucuz dövizli krediler araması sonunda dış borçlanmanın dört nala artışı.

ii. "Yapısal reformlar" söylemi altında, iktisadi politikaları demokratik kontrol süreçlerinin

dışına çıkartmak ve devletin ekonomideki rolünü uluslararasılaşmış sermayeye yeni kaynak aktarım mekanizmaları sağlayacak biçimde yeniden düzenlemek; "işgücü piyasalarının esnekleştirilmesi" adı altında emeğin kazanımlarının sınırlandırılmasını gözetmek ve emeğin ulusal gelirden aldığı payın azaltılması yoluyla sermaye birikiminin önünü açmaya çalışmak; tarımın ve tarım emekçisinin tasfiyesini reform diye yutturmak; "özelleştirme" söylemleri ile kamu kesiminin stratejik nitelikli varlıklarının yerli ve yabancı sermaye kesimlerine aktarılmasını yönlendirmek ve devletin ekonomiye müdahale olanaklarını olabildiğince kısıtlayarak, ekonomimizin geleceğini sermayenin kar ve rant elde etmeye yönelik çıkar hesaplarına terk etmek...

8. Türkiye, IMF programı altında dış borçlanmaya dayalı, spekülatif nitelikli bir

büyüme süreci yaşamıştır. Bu sürecin bedeli ise ileri düzeyde dış kırılganlık (cari işlemler açığı ve yüksek dış borçlanma) ve göreceli olarak düşük istihdam (yüksek işsizlik) olarak ortaya çıkmıştır. Program, son beş yılda Türkiye'nin dış borç stokunu dolar bazında iki misli arttırılması sayesinde 1999-2001 arasında gerileyen potansiyel hasıla düzeyine yeniden ulaşmak için gereken ithalatın finansmanını sağlamış, ancak işsizlik ve cari açığın yüksek tempoda sürdürülmesine seyirci kalmıştır.

9. Türkiye, yükselen piyasa ekonomileri diye anılan grup içerisinde, yüksek cari işlemler açıkları ve dış borç yükü nedeniyle, küresel krizin etkilerini en yoğun yaşayan ekonomiler arasındadır. Bu durum on yıldır kesintisiz uygulanmış bulunan IMF programının ve AKP Hükümetinin bu programı uygularken yaptığı siyasi tercihlerin doğrudan bir sonucudur. Bu gözlemler ışığında, yukarıda sıralanan hedefler doğrultusunda hala "yabancı yatırımcıya güvence vermek" söylemi altında yeniden oluşturulacak bir IMF programının ne Türkiye ekonomisinin kronikleşen dış açık ve ithalata bağımlı yapısına, ne de ayakta kalma mücadelesi veren emekçilerin her gün artan sorunlarına çözüm üretebileceğini vurgulamamız gerekmektedir.

10. AKP’nin programına karşı partimiz şu ekonomik önlemleri kamuoyuna önermektedir.

i. İşsizlikle mücadele ve emekçi halkın gelirlerinin korunması istikrar programının ana amacı olmalıdır. Bu amaç doğrultusunda olası IMF programının daraltıcı reçeteleri reddedilmeli; Batı ülkelerinin, neoliberal modelin tüm öğelerini çiğneyerek uygulamaya koydukları genişletici ve istihdam arttırıcı önlemler örnek alınmalıdır. Batı ülkeleri kendileri için yeni yatırım politikaları önerirken bize kendi krizlerini hafifletecek önlemler önermektedir. ABD ve Britanya gibi çok yüksek cari açıklarla krize sürüklenen Batı ülkelerinin bu politikaları karşısında suskun kalan, hatta bunlara örtülü destek veren IMF'nin bizim gibi ülkelere tamamen zıt doğrultuda reçeteler önermeye hakkı yoktur.

ii. İşsizlikle mücadele doğrultusunda, örneğin, 2003 tarih ve 4857 Sayılı İş Kanunu'nun "esnek" istihdamın önünü açan ve işten çıkarmayı kolaylaştıran hükümleri gözden geçirilmeli ve söz konusu hükümlerin belirli bir süre için askıya alınması sağlanmalıdır. Özel girişimlere faiz ve dolaylı/dolaysız vergi indirimi yoluyla sağlanacak desteklerin ya da işsizlik sigortası fonundan yararlanmanın kayıtdışılıktan çıkma ve işçiyi işten çıkarmama şartlarına bağlanması gibi önlemler düşünülmelidir. Bu tür taahhüdler, reeskont imkanlarının geliştirilmesini ve karşılık oranlarının düşürülmesini isteyen ticari bankalardan da talep edilmelidir.

iii. Kamunun genişleyici politikalarının kamu kesimi bütçe dengelerinde istikrarsızlık yaratmaması için sermaye gelirleri üzerindeki vergi yükü yaygınlaştırılmalıdır. Öncelikle finansal işlemler vergilendirilmelidir. Borsa ve döviz işlemleri üzerine, düşük oranlı, ancak yaygın bir finansal işlem vergisi uygulanmaya konulmalıdır.

iv. TC Merkez Bankası'nın ekonomiye olan sorumluluklarını sadece fiyat istikrarı hedefiyle sınırlayan ve merkez bankasını, ulusal para ve finans piyasalarına müdahale edebileceği tüm araçları elinden alarak edilgenleştiren, enflasyon hedeflemesi anlayışı terk edilmelidir. Küresel krizin yayılma biçimi, "döviz ve diğer menkul kıymet piyasalarında istikrar sağlamadan, sadece fiyat istikrarını sağlamış olmanın makro ekonomik istikrarı sağlamaya yetmeyeceği" gerçeğini açıkça ortaya çıkarmıştır. Küresel krizin ana unsurları ürün piyasalarındaki enflasyonist baskılardan değil, finansal varlıkların değerlerindeki şişkinlik ve istikrarsızlıktan kaynaklanmaktadır. Uluslararası şoklara açık ve kırılgan yapısıyla Türkiye'nin uluslararası mal ve finans piyasalarından gelecek kriz dalgalarına sadece faiz oranlarında günlük ayarlamalarla ve "biricik sorumluluğumuz fiyat istikrarıdır" kör inancıyla karşı koyması olanaklı değildir. Bu tespitten hareketle, Merkez Bankası dövizin reel fiyatını hedef alan ve Türk Lirası'nın aşırı değerlenmesini önleyecek tedbirleri uygulamaya koymalıdır. Bu tür politikaların etkili olabilmesi için sermaye hareketlerinin denetim altında tutulması gereklidir. Bu amaçla yabancı sermaye giriş çıkışı, yurtdışından borçlanma ve sıcak para hareketleri, ek vergi, munzam karşılık oranları v.b. önlemlerle sınırlandırılmalı, sermaye hareketlerinin kısa vadeli öğeleri caydırılmalı; ulusal ekonomi spekülatif saldırılara karşı korunmalıdır.

v. Sermaye hareketlerinin bugünkü görünümünde Türkiye'nin dış borcunu döndürmek, uluslararası finans çevrelerinin insafına terkedilmiş durumdadır. Daralması muhtemel döviz girişleri altında dış borçların da yeni bir ödeme profiline kavuşturulması gereklidir. Döviz işlemleri denetim altına alınınca, özel dış borçların anapara öğeleri için döviz tahsis edilmesi yükümlülüğü ortadan kalkacaktır. Alacaklılarla yapılabilecek düzenlemeler, uygun zamanda başlatılabilir.

vi. Bilindiği üzere, Gümrük Birliği (GB) anlaşması gereği, üçüncü ülkelerden ithalata karşı Avrupa Birliği'nin ortak gümrük tarifesi uygulanmaktadır. Bu nedenle Türkiye, Dünya Ticaret Örgütü'nün imkan verdiği koruma önlemlerini dahi kullanamamakta ve çok büyük çaplı bir dış ticaret açıkları vermektedir. Böylelikle ithalat baskısı ulusal sanayiler üzerine yıkıcı ve işsizliği arttırıcı etkiler yaratmaktadır. Hem krizin etkilerini en aza indirgemek, hem de uzun vadede işsizliği azaltmak için Gümrük Birliği'nin çerçevesi, "DTÖ'nün imkan verdiği koruma önlemlerini kullanarak" veya bizzat "GB anlaşmasının olağanüstü şartlarına ilişkin hükümlerine başvurmak" suretiyle daraltılmalıdır.

vii. Reel döviz kurunun hedeflenmesine imkan veren sermaye hareketlerinin denetimi, GB anlaşmasında sözü geçen revizyonlar ve dış borç yükümlülüklerinin zaman içine yayılması, Türkiye ekonomisinin önemli bir istikrarsızlık ve kırılganlık öğesi olduğu kadar, yaygın işsizlik sorununun da temel nedeni olan dış açık olgusunun kontrol altına alınmasını mümkün kılacaktır. Ulusal ekonominin yatay ve dikey bağlantılarının güçlendirilmesinin; ulusal sanayinin ithalat bağımlılığının azaltılmasının; uzun vadede işsizliğin azaltılmasının yolları böylece açılabilecektir.

10. Alınmasını önerdiğimiz bu önlemlerin benzerleri ister gelişmiş, ister az gelişmiş olsunlar, ekonomik bunalım yaşamakta olan ülkeler tarafından yakın geçmişte uygulanmıştır. Toplum özgüvenini daha da yitirmeden, birkaç yıl sonrasının daha büyük siyasal ve ekonomik açmazlarına sürüklenmeden bu tür önlemleri almakta gecikmenin, toplumumuza daha büyük bir bedel ödeteceği bilinmelidir. Ülkemiz yaşadığı bunalımdan sahip bulunduğu insangücü, bilgi ve sermaye birikimiyle, uluslar arası finans kapitale ve sermaye çevrelerine bugün istedikleri ağır bedeli ödemeden çıkabilir ve çıkmalıdır.

Unutulmamalıdır ki, Türkiye'nin, uzun vadeli ve dengeli bir sanayileşme / kalkınma anlayışını, kısa / orta vadeli ama ardı arkası kesilmeyen istikrar programlarına terk etme zihniyetinden vazgeçmesi gerekmektedir. Sektörler ve bölgelerarası kaynak tahsislerini uzun vadeli bir iktisadi kalkınma stratejisi doğrultusunda yönlendiremeyen hiçbir ülkenin özellikle de Türkiye gibi görece geri bir ekonomik yapılanmanın gelişmiş ülkeler arasına girmesi ve orada varlığını korumaya devam etmesi olasılığı bulunmamaktadır.

Geniş bir demokrasi cephesi kurmalıyız

2011-02-01T23:22:00.001+02:00

Geniş bir demokrasi cephesi kurmalıyız
Balıkesir Bağımsız Milletvekili Adayı İsmet Şahin, biz Türkiye demokrasi güçleri, ya geniş bir demokrasi cephesi kurar ve demokrasiyi kazanırız ya da tüm sosyoekonomik ve kültürel gelişmelere rağmen çürümüş bostan bekçiliği yapan geleneksel devlet aygıtının barbarlığı altında eziliriz diyor. Şahin ile adaylık sürecini, Balıkesir’in sorunlarına çözüm önerilerini ve seçimleri konuştuk.

Ülke sancılı bir dönemde seçimlere gidiyor. Bin Umut Adayları hangi ihtiyacın ürünü olarak ortaya çıktı? Neden Bin Umut adayısınız?
Neden DTP’nin çağrısına yanıt verdiğimi açıklarsam sorunuzu da yanıtlamış olacağım. Bildiğiniz gibi AKP Hükümeti görev aldıktan sonra toplum içinde ülkede bir liberal AB’ci hava yarattı. AKP’nin, Türkiye’nin bugüne kadar biriktirmiş olduğu burjuva demokratik sorunları çözebileceği yönünde genel bir kanı vardı. Bunun gerçeği yansıtmadığı veya AKP’nin, Türkiye’nin demokratikleşme sorunlarına yanıt verebilecek bir gücünün ve asıl olarak niyetinin olmadığı ortaya çıktı. Türkiye’nin demokratikleşme süreci, statükocu güçlerin bayrak provokasyonu ve hemen arkasından geliştirilen Şemdinli ve en sonu Hrant Dink’in öldürülmesine kadar varan bir karşı saldırıyla tersine çevrildi. Ülkede demokrasinin gelişiminden yana olan güçlerle bu gelişmeyi durdurmak isteyen güçler arasında açık bir savaşımın giderek yoğunlaşarak yaşanmaya başladığını gördük.
Bunun üzerine bizde, ülkede gelişen siyasal krizlere ezilenlerin çıkarları açısından yanıt verebilmek için ortak bir demokrasi mücadelesi vermemiz gerektiği fikri ağırlık kazandı. Bu nedenle ülkenin siyasal gelişmelerine bu ülkenin ezilenleri içerisinde en dışlanmış kesim olan ve her gün üzerlerine devletin inkar politikalarıyla yöneldiği Kürt halkının özgürlük mücadelesinin yanında ülkenin genel demokrasi mücadelesine katılmaya karar verdik. Türkiye demokrasi güçleri bugüne kadar kendi güçlerini birleştirmek konusunda bütün çabalara rağmen başarılı olamamıştır. İşte şimdi bu seçimlerde biz Bin Umut Adayları, bir taraftan Kürt özgürlük mücadelesini demokratik bir sivil anayasa çerçevesinde çözerek savaşı durduracağız. Ama aynı zamanda Türkiye emekçileri ve ezilenlerinin ortak birleşik mücadelesinin de yapı taşlarını öreceğiz.
Devlet, Kürt ulusunun, Alevilerin ve işçilerin doğrudan kendi talepleri ve temsilcileriyle parlamentoda yer almasını istemiyor. Bu nedenle de antidemokratik bir seçim sistemini topluma dayatıyor. CHP ve AKP’nin, ezilenlerin temsilcilerinin parlamentoya gitmesini engellemek için giriştikleri ortak müdahaleye karşı, biz de Türkiye demokrasi güçlerinin ortak mücadelesini geliştirerek ve bağımsız adaylarımızı parlamentoya göndererek yanıt vereceğiz.

Son dönemde yapılan cumhuriyet mitingleri ile sanki ülkede iki grup varmış gibi bir hava estiriliyor. Bu durumu nasıl değerlendiriyorsunuz? Bin Umut Adaylarının bu konuda tutumu ne yöndedir?
Ben her zaman, bu ülkede merkez sağ ve merkez sol olarak ilan edilen partilerin, devletin bekası için bir danışıklı dövüş içerisinde olduklarını düşünmüşümdür: Son gelişmeler bunu açıkça gösteriyor. AKP ve CHP, bağımsız adayların parlamentoya girmesini engelleyebilmek için son derece ortak hızlı bir işbirliğine girmişlerdir. CHP’nin cumhuriyet mitinglerine gelince, bugüne kadar CHP Türkiye emekçilerinin, Alevilerinin oyları üzerinden iktidar olmuştur. CHP cumhuriyetçiliği tamamen soyut, metafizik bir kuruntudur. Bu cumhuriyette ne insan hakları vardır, ne de işçi hakları. CHP’nin cumhuriyeti, ezilenlerin taleplerini ve özgürlüklerini bastıran, asker-sivil bürokrasisinin bir diktatörlüğüdür.
Bin Umut bağımsız adayları, demokratik bir cumhuriyeti savunacak ve inşa edeceklerdir. Aynı zamanda herkesin dikkat etmesi gereken şudur; CHP, AKP’nin uyguladığı neoliberal politikalara saldırmamaktadır. Çünkü AKP gibi CHP de uluslararası finans çevrelerinin çıkarlarını savunan neoliberal politikaları sürdürecektir. CHP, açlık sınırında yaşayan milyonlarca insanın karnını şoven bir milliyetçilikle doyurmaya kalkmaktadır. Ve ezilenlerin kendilerini sefalete sürükleyen koşullara karşı yükseltecekleri mücadeleyi, sahte bir şeriat tehlikesine karşı yönlendirmektedir. AKP ve CHP, Kürt ulusunun ve işçilerin tüm özgürlük taleplerini bugüne kadar olduğu gibi her türlü yolla bastıracaklar. Türkiye demokrasi güçlerinin karşısında demokrasi ya da barbarlık ikilemi durmaktadır. Buna karşı biz de Kürt halkının yakmış olduğu özgürlük ateşiyle, Türkiye emekçilerinin yüreğini ısıtacağız; geliştirdiğimiz ortak mücadeleyle barışı, demokrasiyi ve özgürlüğü kazanacağız.

Size göre Balıkesir’ in acil çözüm bekleyen sorunları nelerdir? Parlamentoya gittiğiniz takdirde bu konuda ne tür çalışmalarınız olacak?
Balıkesir’in sorunları Türkiye’nin yaşadığı sorunlardan kopuk değil. Öncelikli olarak biz, parlamentoda Balıkesir’e gelen asker cenazelerinin önünü keseceğiz. Anneleri ağlatan savaş ortamına son vereceğiz. İkincil olarak, hükümetin tarım politikaları ile yıkıma uğramış köylülerimizin kalkınmaları için çaba içerisinde olacağız. En bariz örnekle, bildiğiniz gibi Balıkesir dünya zeytin rekoltesinin yaklaşık yüzde 5’ini üretmekte ama hükümetin AB ile yapmış olduğu anlaşmalar yüzünden kendi zeytinyağını sadece hammadde olarak tenekelerde pazarlayabilmekte, kendi şişelemesini yapamamaktadır. Biz, köylülerimizin tarımsal üretimlerinin geliştirilmesi için teknik ve mali yardımda bulunmak için çaba sarf edeceğiz.
Balıkesir, hükümetlerin plansız sanayi politikalarından nasibini almıştır. Balıkesir, iki denizimize birden kıyısı olmasına rağmen, bilinçli hükümet politikalarıyla izole edilmiş, mağdur edilmiştir. Tarım ürünlerini işleyen birkaç sanayi kuruluşu dışında hiçbir ciddi sanayi yatırımı yapılmamıştır. Bin Umut bağımsız adayları olarak, ülke sanayisinin Anadolu’nun her tarafında eşit bir şekilde gelişmesini sağlayacak bir sanayi programı için mücadele edeceğiz. Turizm bölgesi olduğu için özellikle körfez, plansız programsız şehirleşme yüzünden bir beton yığınına dönüşmüştür. Turistik bölgelerimizi rant alanı olmaktan çıkararak, bir bütün olarak Türkiye’nin refahına hizmet edecek modern bir yapılanma ve turizm politikasını hayata geçireceğiz. Bu uygulamalar, Balıkesir’deki yoğun işsizliğe istihdam yaratacak ve çözüm kaynağı olacaktır.

Nasıl bir seçim faaliyeti yürüttüğünüzden bahseder misiniz?
Balıkesir’de biz bütün demokrasi güçleri, ortak seçin komisyonları oluşturarak Türkiye’nin barış demokrasi mücadelesini örüyoruz, yükseltiyoruz. Muhafazakar bir il olarak bilinen Balıkesir’de bütün çalışmalarımız daha şimdiden bir demokrasi havası yaratmıştır. Tüm demokrasi güçleri, seçim çalışmalarından sonra da ortak mücadelelerini geliştirecek. Tüm arkadaşlarımız, sosyalizmin evrensel değerlerine sahip bir Balıkesir yaratma kararlılığı içerisinde çalışmalarını sürdürüyor.

Son olarak seçmenlere bir mesajınız var mı?
Biz Türkiye demokrasi güçleri, ya geniş bir demokrasi cephesi kurar ve demokrasiyi kazanırız ya da tüm sosyoekonomik ve kültürel gelişmelere rağmen çürümüş bostan bekçiliği yapan geleneksel devlet aygıtının barbarlığı altında eziliriz.
Kürt halkının ulusal-siyasal talepleri karşılanmadan Türkiye’de demokrasi gelişemez. Aynı şekilde Kürt halkının devrimci dinamizmine yaslanmayan hiçbir demokrasi hareketinin de Türkiye’de başarı şansı yoktur. Bin Umut Adayları, Kürt ulusunun özgürlük mücadelesinin parlamentodaki gerçek sesi olacaktır.

İsmet Şahin kimdir?

1969 Artvin Hopa doğumluyum. İlkokula Ankara’da başladım. Üniversite dahil olmak üzere hayatımın büyük bir kısmını Ankara’da geçirdim.1984 yıllarında siyasal yaşamıma Kurtuluş sempatizanı olarak başladım. Yeni Aşama dergisini çıkaran grubun içerisindeydim. Lisedeyken liseli arkadaşlarımla 1980 sonrasında çıkarılan ilk liseli gençlik dergisi olan Liseli Genç’i çıkardım. 1991 yılında Devrimci Marksist Çevre adlı örgütü kurmak ve yönetmekten hakkımızda dava açıldı. 1993 yılında Devrimci Sosyalist İşçi Partisi’ni kurduk. Aynı dönemde İşçiler ve Politika ve Sosyalist İşçi gibi dergilerin yayın kurullarında yer aldım. 1996 yılı sonunda Praksis yayın çevresini kurduk. Aynı dönemde yayınlanan Sokak Gazetesi’nin genel yayın yönetmenliğini yaptım. 2001 yılında Komünist İşçi Partisi girişimi kurucu yöneticiliğini üstlendim. Aynı dönem Praksis altında Emperyalizm, Sosyalistler Neden Bireysel Teröre Karşıdır, Ekimin Savunusu gibi kitapları yayınladım. 2007 yılı başında DTP’ye davet edildim ve DTP Olağanüstü Genel Kongresi’nde parti meclisine seçildim. Adaylık için istifa etmeden önce DTP parti meclis üyesi idim ve genel sekrateryasında görev yapıyordum. Şu anda da demokrasi güçlerinin Bin Umut bağımsız adayıyım.

TROÇKİ’DEN SONRA TROÇKİZM

2011-01-28T16:39:00.001+02:00

Gerekli bir ön açıklama

Aşağıdaki metni 2002 yılında çevirdim. Ancak başka bir yayın çevresi kitabı yayınladığından çeviriyi yarım bıraktım.

Çevirdiğim birinci bölümünü yayınlıyorum.

Tony Clifff tüm savunma çabalarına rağmen aslında Troçkizmin dışana düştüğünü bir türlü ifade etmiyor, edemiyor. Marksizm geleneğini ardışık bir zorunlulukmuş gibi Rusya üzerinden Troçkiye ordanda günümüze aktarma çabasında. Oysa Marksizmin zorunlu olarak Rus filtresinden geçmesi gerekmiyor. Gelenekte Troçki üzerinden savunulmak-oluşturulmak zorunda değildir. Cliff'in Troçkizme dönük eleştirileri haklı olmakla birlikte kendiside mekanik bir ardışık tarih anlayışından kurtulamıyor. Dolyısıyla Troçkizmdende.

Bu metin aslında benin 1992 yıllarında savunduğum pozisyonumun haklılığınında bir göstergesi aynı zamanda.

İsmet Şahin

----------------------------------

Tony Cliff

TROÇKİ’DEN SONRA TROÇKİZM

Bölüm 1

Problemi anlamak

Trotski'nin tahminleri

Trotski'nin Marxizm'deki yeri

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Troçkistler

Komünist Manifesto’da Marks ve Engels, komünistlerin işçi sınıfının tarihsel ve uluslararası deneyimini genelleştirdiklerini belirtirler. Bu deneyim daima değişir ve gelişir ve bu yüzden Marxizm daima değişir; Marxizm değişimini durduğu an, o ölmüştür. Bazen tarihsel değişim yavaş olur ve neredeyse fark edilmez, fakat bazende değişimler radikaldir. Bu nedenle Marxizmin tarihinde keskin dönüm noktaları vardır.

Örneğin biri, yaklaşan 1848 devriminin arka planı üzerine düşünmeksizin Komünist Manifestonun ortaya çıkmasıyla göze çarpan ilerlemeyi anlayamaz.

Bir başka dönüm noktası, Fransa'da İç Savaş'ta, Marks'ın "İşçi sınıfı sosyalizmi inşa etmek için eski devlet aygıtını kullanamaz" yazarken esinlendiği 1871'deki Paris Komünü idi. O, İşçi sınıfının kapitalist devlet aygıtını parçalamak ve bir polis gücü, sürekli bir ordusu ya da bir bürokrasisi olmayan bir devlet, bir devlet ki bütün bürokratların seçimle geldiği, istenildiğinde geri çağrılabildiği ve işçilerin aldığı kadar bir ücret alabildiği yeni bir devlet kurmak zorunda olduğunu ortaya koydu. Komünist Manifesto'da bunların hiçbirinden bahsedilmemişti. Şimdi Marks bir işçi devletinin ana özelliklerinin farkına vardı. O bu sonuçlara British Museum'deki yoğun çalışmaları sonucu ulaşmadı. Onun anlayışı-74 gün boyunca iktidarı alan ve işçi sınıfının ne türden bir devlet kurabileceğini gösteren Paris işçilerinin mücadelesinden hareke etmişti. Aynı şekilde, Trotski'nin sürekli devrim teorisi 1905 teki Rus Devrimi'nin bir yan ürünüydü. Bu teori, geç gelişmiş, geri kalmış ve az gelişmiş ülkelerdeki burjuva sınıfının ulusal bağımsızlığı kazanmak ve tarım reformu gibi burjuva demokratik görevleri çözmek için çok korkak ve gerici olduğunu öne sürüyordu. Bu görevler köylülerin desteğini almış olan işçi sınıfının önderliğindeki bir devrimle tamamlanabilirdi. Bu sorunları çözme sürecinde ki işçi devrimi burjuva mülkiyet normlarının sınırlarını aşacak ve bu bir işçi devletinin kurulmasına yol açacaktı.

Burjuvazinin karşı devrimci olduğu ve işçi sınıfının köylülüğe liderlik yapacağı fikri Trotski'nin parlak aklından otomatik olarak ortaya çıkan fikirler değildi; bu fikirler 1905 devriminde gerçeğin içinde keşfedilmişti. Bu işçilerin, burjuvazinin değil, toplum üzerinde demokratik kontrolü uygulamak ve Çarlığı devirmek için nasıl mücadele ettiklerini pratik içinde gösterdi. Hatta Petrograd’ta, devrimin merkezinde, bir işçi devletinin organları -işçi konseyleri ya da Sovyetler geliştirildi. Ayrıca Marksizm’de daha ileri geliştirmeler Lenin ve Luxemburg gibi figürler tarafından, 1905 sırasında Rusya ve Polonya'daki mücadelelerin bir ürünü kitle grevi hakkında edebiyatın dahiyane kitabı gibi, tarihsel deneyimin içinde üretildi.

Yeni bir dönüm noktası Stalin Bolşevik geleneği silip yok etmeye giriştiği zaman meydana geldi. Bolşevik geleneği savunmak Trotski'ye düştü. 1940'te onun öldürülmesine kadar o, bu mücadelesini dahiyane bir şekilde yaptı. Bununla birlikte İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Dördüncü Enternasyonal onun kurucularının düşünmüş olduğundan son derece farklı yeni ve keskin bir meydan okumayla karşı karşıya geldi. Bu duruma nasıl yanıt vereceklerdi. Bu durum özel bir güçlük yarattı çünkü hareket şimdiye kadar kendisine liderlik yapan entelektüellerden mahrum kalmıştı.

Bu durum özel bir güçlük yarattı çünkü hareket şimdiye kadar kendisine liderlik yapan entelektüellerden mahrum kalmıştı.

Trotski'nin tahminleri

Ölümünden önce Trotski bir dizi tahminde bulunmuştu. Bunların dördüne İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra gelişen olayların gerçekliği meydan okudu.

1) Trotski Rusya'da Stalinist rejimin savaştan sonra ayakta kalamayacağı tahmininde bulundu. Böylece, 1 Şubat 1935'te bir makalede, İşçi Devleti, Termidor ve Bonapartizm, Trotsky bir Bonapartist biçim olarak Stalinizm "kendisini uzun süre koruyamaz, piramidin tepesindeki bir küre her zaman ya bir tarafa ya da diğer tarafa yuvarlanmak zorundadır", bu nedenle "Stalinist rejimin kaçınılmaz çöküşü izleyecekti " [2]

Bir sonuç kapitalist restorasyon olabilirdi. Savaş ve Dördüncü Enternasyonal makalesinde (10 Haziran 1934) Trotsky "dünya prolertaryasının edilgenliği ile beraber uzamış bir savaş durumunda Rusya'daki iç sosyal çelişkiler burjuva Bonapartist bir karşı devrime sadece yol açabilir değil aynı zamanda yol açmak zorundadır.[3]

8 Haziran 1936'da alternatif bir senaryo ortaya koyar:

SSCB tek bir koşulda savaştan yenilgisiz çıkabilir ki o da onun Batı'da ya da Doğu'da gerçekleşecek bir devrimle desteklenmesidir. Sadece uluslararası devrim, SSCB'nın korunmasının tek yolu, aynı zamanda Sovyet bürokrasisi için ölüm vuruşu olacaktır. [4]

Hangi perspektif dikkate alınmalıdır, Trotski'nin Stalinist rejimin istikrasızlığına ikna olduğu açıktır. Dahası 25 Eylül 1939'da, bir makalede, Savaşta SSCB, o "Rusya'daki rejimi istikrarlı bir sınıf sistemi olarak görmek kendimizi gülünç bir durum içine sokmak olacaktır" çünkü bu aynı zamanda "onun şerefsizce düşmesinden sadece bir kaç yıl ya da hatta- bir kaç ay önce" olacak.

İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda ki gerçeklik tamamı ile farklı idi. Stalinist rejim çökmedi. Gerçekte, 1945'ten sonra Doğu Avrupa'nın içine genişlemesiyle daha da güçlendi.

2) Trotsky kapitalizmin ölümcül bir kriz içinde olduğunu düşündü. Sonuç olarak üretim genişleyemeyecek ve buna bağlı olarak ciddi sosyal reformlar ya da kitlelerin yaşam standartlarında bir büyüme olamayacaktı. 1938'de, Kapitalizmin Can çekişerek ölümü ve Dördüncü Enternasyonal’in görevlerinde, Trotsky şöyle yazıyordu:

... çürüyen kapitalizm çağında: genel olarak, sistematik sosyal reformların ve kitlelerin yaşam standartlarının yükseltilmesinin tartışması olamaz... proletaryanın her ciddi talebinde ve hatta küçük burjuvazinin her ciddi talebinde kapitalist mülkiyet ilişkileri ve burjuva devleti kaçınılmaz şekilde sınırlarının ötesine ulaşacaktır. [6]

Bununla birlikte, savaş soması dünya kapitalizmi genel olarak durgunluk ve çürüme tuzağına düşmedi. Gerçekten, Batı kapitalizmi çok büyük bir genişlemeden memnundu ve yanında bu, reformizmin gelişmesini getirdi. Mike Kidron'un belirttiği gibi, "Bir bütün olarak sistem savaştan beri hiç büyümediği kadar hızlı ve uzun süreli büyüdü-1950 ile 1964 arasında 1913 ile 1950 arasında olduğundan iki kat ve ondan önceki dönemin yaklaşık yarısı kadar daha hızlı." [7]

Sonuç olarak sosyal demokrat ve komünist partiler, parçalanmadan uzak, savaş sonrası dönem içinde kitlesel destek açısından önceden olduğundan daha güçlü ortaya çıktılar. Reformizm yükselen yaşam standardının temeli üzerinde gelişti. Örneğin Britanya'da, Attlee hükümeti reformizmin doruğunu temsil etti. 1945'te oluşan, sadece ilk büyük işçi hükümeti değildi.

İşçi Partisi tarihinin en önemli dönemiydi. 1945-51'in işçi hükümetleri hakkında her ne efsane saysalar da, reformist işçi hükümetlerinin en etkilisi olduğundan kuşku yoktu. Attlee hükümeti altında işçiler ve onların aileleri savaş öncesinden çok daha iyi oldu. Hükümet sosyal hizmetlerdeki harcamaları yüksek bir düzeyde tuttu; yiyecek sübvansiyonları Nisan 1949'da ki bütçede 465 milyon pound olarak saptanmış iken, onlar daha da aşılması zor bir miktar açıkladı ve işçi sınıfının yaşam maliyetlerini daha aşağıda tutmayı becerdi. Ve elbette, tam istihdam ve göreceli olarak hafif enflasyon işçiler için ölçülemez nimetlerdi. Tam istihdam hükümet için kitle desteğinin güvencesiydi. İşçi hükümetinin başından sonuna işsizlik (1947 kışının yakıt krizi sırasında yüzde 3'e yükseldiği zaman hariç) son derece düşüktü. Üç buçuk milyondan fazla işçi, 6 yıl öncesinden Haziran 1951'ine kadar, istihdam edildi. [8]

İşçi Partisi'nin popülaritesi işçiler arasında yüksek kaldı. 43’te ki ikinci derecede seçimlerde sadece bir sandalye kayıp etti. Dahası Ekim 1951 genel seçimi İşçi Partisi'ne daha önce hiç bir partinin ulaşamadığı bir yükseklikte oy sağladı (13.948.605 oy, toplam oyların yüzde 49,8). Sadece önceden tahmin edilemeyen seçim sistemi, Tory'lere parlamentoda bir çoğunluk sağladı. Yine de ülkede sertlik ve karneye bağlama ve deniz aşırı savaşlar, İşçi Partisi kendi desteğini korudu. [9]

Ve Britanya bir istisna değildi. Avrupa baştan başa yaşam standardını geliştirdi. Tam istihdam, ya da yaklaşık olarak tam istihdam galip geldi. Sistematik reformlar başarıldı ve kitlesel reformist partiler solarak bitmedi. Almanya, Fransa, İspanya, Notfeç, İsveç, Danimarka ve diğer ülkelerde, sosyal demokratik partiler uzun süre yönetimdeydi.

3) Onun sürekli devrim teorisini kullanarak, Trotsky geri kalmış, az gelişmiş ülkelerde ' burjuva demokratik görevlerin başarılmasını -ulusal bağımsızlık ve tarım reformu -sadece işçi sınıfı iktidarı tarafından ilerletilebileceğini ortaya koyuyor.

Bu da gerçek olaylar tarafından çürütüldü. Çin'de, dünyadaki en kalabalık ülke, Mao işçi sınıfından tamamen ayrı bir Stalinist parti}®?, ülkeyi birleştirmek, ~ emperyalizmden bağımsızlığı kazanmak ve toprak reformlarını yapmak üzere önderlik yaptı. Aynı süreç Kuba ve Vietnam gibi başka ülkelerde de meydana geldi.

4) Sonunda, yukardaki üç tahmin doğru ise Stalinizm ya da reformizmin bir geleceği olamayacaktı ve gelecek Dördüncü Enternasyonal'ın aşırı derecede hızlı bir gelişmesi için tamamen açılacaktı. Bu zemin üzeıtıde Trotsky yaklaşan bir kaç yıl içinde büyük bir gelecekleri olduğundan çok emindi. 10 Ekim 1938'de şöyle yazıyordu:

İnsanlık 25 yıl öncesine göre dahada yoksullaşırken tahrip araçları son derece çok güçlendi. Savaşın ilk aylarında, bu yüzden, şovenizmin pis kokulu gazlarına karşı fırtınalı reaksiyon işçi kitleleri arasında başlayacak. Bu reaksiyonun ilk kurbanları, faşizm ile birlikte, İkinci ve Üçüncü Enternasyonal partileri olacak. Onların çöküşü (^Dördüncü Enternasyonaldan paşka eksen yolo onun kristalleşmesini bulacağı, açıkça ilan edilmiş bir devrimci hareket için va2 geçilmez koşul olacak. Onun olgunlaşmış kadroları büyük saldırı için işçilere önderlik edecek.[10|

Trotsky şunuda sölemişti: Komünist Manifestonun (yaz. tar. 1948) yüzüncü yılı kutlanırken, Dördüncü Enternasyonel gezegenimizin kararlı devrimci gücü haline gelmiş olacak. JTJJ

18 Ekim 1938'de Dördüncü Enternasyonal'ın Kuruluşu adlı bir konuşmasında Trotsky şu görüşün altın/çiziyordu.

On yıl! Sadece on yıl! Tahminimi bitirmeme izin verin: Dördüncü Enternasyonal'm programı önümüzdeki on yıl içinde milyonların rehberi olacak ve bu devrimci milyonlar yeryzünü ve cenneti nasıl fethedeceklerini bilecekler. |T2]

Dördüncü Enternasyonal'ın hızlı zaferi onun ifadelerinin üzerine kurulan bunlara benzer tekrarlanan yorumlar görmezlikten gelinebilecek yorumlar değildi ve ölümüne kadar sürekli tekrarladı.

Yazık! Bu tahminde boş çıktı çünkü onun Rusya, Bati kapitalizmi ve Üçüncü Dünya'ya ilişkin tahminleri 1945 soması olayların verili gerçekliği tarafından yanlışlandı. Dördüncü Enternasyonal için çok az bir boşluk kaldı - Trotskist örgütler işçi sınıfı içinde çok az etkili küçücük yapılar olarak kaldı.

Trotski'nin Marksizm'deki yeri

Biz Trotskistlerin, Trotski'ye bakış tarzımız hakkından bir ilk not gereklidir. O bizim aramızda politik bir devdi: Ekim Devrimi'nin örgütleyicisi, Kızıl Ordu'nun lideri, Lenin ile birlikte, Komünist Enternasyonal’in lideri.

Tekrar tekrar, 1926'da Britanya'daki olaya yaklaşımında, ya da 1925-27 Çin Devriminde, ya da Nazizm’in yükselirken Almanya, 1936 Fransa ve 1931-38 İspanya'da Trotsky kompleks durumların analizinde, gelecekteki gelişmeler hakkında tahmin yaparken, ve gereksinilen stratejileri önerirken olağan üstü bir yetenek gösterdi.

Trotski'nin sözleri çoğu kez kehanet gibiydi. Birçok bakımdan, onun analizleri parlak bir şekilde zamanın testlerinde ayakta kaldı. Büyük Marksist düşünürlerden hiçbiri maddeci tarih metodununum kullanılmasında, ekonomik, sosyal ve politik faktörleri sentez yapmada, milyonlarca insanın kitle psikolojisi ile onların arasındaki ilişkiyi kavramada ve büyük olaylar içinde işçi partileri ve liderlerinin fonksiyonu gibi sübjektif faktörlerin anlamını yakalamada onun gösterdiği yeteneği aşamadı.[13]

Trotski'nin Rus Devrim Tarihi' tarihteki her hangi bir başka Marksist eserin üzerinde yükselir. Daha önce hiç görülmemiş zenginlik ve güzelliğin analitik ve sanatsal bir anıtıdır. [14]

Trotski'nin 1928-40 arasında yazdığı yazılar- Almanya, Fransa ve İspanya'daki gelişmeler hakkındaki makaleleri, raporları ve kitapları- çok parlak Marksist eserler arasındadır. Onlar Karl Marks'ın en iyi tarihsel eserleri olan Louis Bonaparte 'in on sekizinci Brumaire ve Fransa 'da sınıf savaşları ile aynı ligdedir. Trotsky koşulların analizinde kendine sınır koymadı. Fakat aynı zamanda proletarya için eylemlerin açık bir doğrusunu ileri sürdü. Onun yazıları, strateji ve taktikler açısından- Lenin'in en iyi yapıtlarıyla karşılaştırılabilir- son derece değerli, devrimci el kitaplarıdır.

Trotski'nin çalışmaları içinde değerli bir taşa örnek Hitler'in iktidara yükselmesinden önceki yıllarda Almanya hakkındaki yazılandır. Almanya dünyadaki en önemli işçi hareketinin olduğu bir ülkeydi. Girilen derin çöküş ve sosyal kriz Nazi hareketinin hızla büyüdüğü zemindi. Bununla karşılaştığında Trotsky bütün enerji ve bilgisini bu yönde topladı. Bu dönemde, Almanya'nın durumunu analiz eden sayısız kısa kitap, broşür ve makale yazdı. Onlar onun yazdığı eserlerin en dahiyane parçalan arasındadır. Olayların gelişimi konusunda böyle bir ileri görüşlülük başka hiçbir yerde bulunmamıştır. O, sadece Alman işçi sınıfı için değil fakat aynı zamanda dünya işçileri içinde, Naziler’in yükselmesinin getireceği felaket tehdidini haber verdi. Trotski'nin, onları durduracak eylem için, bütün işçi örgütlerinin birleşik cephesi için çağrısı çok acil oldu. Trajik bir şekilde onun kahince yazıları dikkate alınmadı. Ne Komünist Parti (KPD) ne de Sosyal Demokrat Parti (SPD) hiç bir önem vermedi. Trotski'nin analizleri ve eylem için önerileri kabul edilmiş olsaydı, yüzyılın sonraki tarihi tamamen farklı olacaktı. Trotski'nin Almanya'da olanlar hakkındaki analizleri, yazarın olayların geçtiği yerden hayli uzak bir yerde olduğunu göz önünde bulundurursak, özellikle etkileyiciydi. O hala, günlük değişiklikleri ve dönüşleri takip edebiliyordu. Trotski'nin 1930-33 arası yazıları okunduğunda, onların somutluğu kolaylıkla, yazarının Almanya'da yaşamakta olduğu izlenimini verir, çok uzakta değil! Türkiye'de, Büyükada'da idi. [15]

1930'ların korkunç karanlık günlerinde Trotski, parlak, yol gösterici bir yıldız olarak bizim için ışık saçtı. Nazilerin dehşete düşürücü ilerlemesi ve Moskova, Ekim Devrimi, Bolşevik Parti ve Komintern'in liderlerini Nazi ajanları olarak mahkum ettiği mahkemeleri sergilemesine rağmen bizim ideolojik ve duygusal bağlılığımız derin ve anlaşılırdı. Onun, genel durumu çözümlemesindeki dehası ve gereken strateji ve taktikleri onun geliştirmiş olması, haklı olarak, bizi ona tamamen inandırdı.

Trotskistler İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ki koşullara rağmen nasıl anlaşmaya vardı?

Savaş soması, Trotski'nin geri ve gelişmekte olan Doğuda olduğu gibi kapitalist Batıdaki ekonomik, sosyal ve politik durum ve Stalinist rejimin geleceğine ilişkin tahminlerinin gerçekleşmemesi gerçeği ile yüzleşmek gerçekten dayanılmaz derecede güçtü. Gerçekle yüzleşmekten kaçarken Trotski'nin sözlerini harfi harfine tekrarlamak Trotski’ye çok fazla onur verecekti fakat aynı zamanda büyük bir hakaret olacaktı. Trotski'ye tarih-üstü bir kişi gibi davranmak dindar bir mezhebe uygundur fakat Marksizm’in, bilimsel sosyalizmin izleyicilerine değil. Aristoteles’e atfedilen sözü acı ve hüzünle hatırlayalım: "Platon benim için değerlidir, fakat daha değerli olan hala gerçektir."

Anlaşılabilir fakat yanlış bir şekilde Dördüncü Enternasyonal liderliği ana tahminlerin olaylar tarafından çürütüldüğü gerçeği ile yüzleşmeyi genellikle reddetti. Bu gerçekle yüzleşme soruyu yanıtlamanın bir ön koşuluydu: Onlar neden gerçekleşmedi? Doğru soruyu sormak yanıtı bulmanın yüzde 90'ıdır. Çok önce Isaak Newton ağaçtan düşen elmaları kullandı. Onun sorduğu soru "Neden?" kütle çekim yasalarına yol açtı.

Trotskizm dünyasındaki krizin üstesinden gelmek isteyen biri Trotski'nin tahminleri ile gerçeklik arasındaki uçurum ile yüzleşmek zorundadır. Bu olmasa da olurdu.

Trotski'nin ilk tahminini ele alalım. Yukarda alıntıladığım gibi, o Stalinist rejimin bu savaşta ayakta kalamayacağını düşündü. Stalin Rusya'yı kontrol etmeyi hala sürdürdüğünde Amerika'daki Trotskistlerin lideri James Cannon'un çıkardığı sonuç savaşın bu yüzden sonlanmamış olduğuydu!

Trotski Sovyetler Birliği'nin kaderinin savaşta kesinleşeceği tahmininde bulundu. Bu bizim sağlam inancımız olarak kalır. Ancak, dikkatsizce, savaşın bittiğini düşünen bazı insanlarla aynı görüşte değiliz. Savaş sadece bir aşamasından geçti ve şimdi ikincisi için yeni gruplaşmalar ve yeniden organize olma sürecindedir. Savaş bitmedi ve Avrupa'daki savaştan kaynaklanacağını söylediğimiz devrim gündemden çıkmadı. Öncelikle, yeteri kadar güçlü bir devrimci partinin eksikliği onu sadece geciktirmiş ve ertelemiş oldu. [16]

Bu skolastizmin olağan üstü bir örneğidir. Ortaçağda skolastikler kışın yağın donup donmadığını tartışırken, basit bir teste başvurmazdı- kardaki bir kap içine yerleştirip onu izlemek gibi- fakat Aristoteles’ten konu hakkında bir alıntı aktardı. Savaşın bitiminden on bir ay sonra Stalinist rejimin savaşı atlattığı gerçeği en geleneksel Trotskist için bile apaçık olmuştu. Fakat onlar hala rejimin çok zayıf bir durumda olduğunu iddia ettiler. Böylece Dördüncü Enternasyonal Nisan 1946'da şöyle bir açıklamada bulundu:

Herhangi bir abartmadan korkmaksızın, biri, Kremlin'in hiçbir zaman içerde ve dışarda günümüzde olduğundan daha kritik bir durum ile yüz yüze gelmediğini söyleyebilir. [17]

Bu iddiayı desteklemek için aşağıdaki anekdot kullanıldı.

...Kalin’in tarafından örgütlenen kitlesel bir mitingde bir olay vardır: bir kadın, talepte bulunmak için yükseldiğinde Kalinin'e, kitleler çıplak ayak ya da saklı ayakkabılarla yürürken onu, niçin böyle iyi cilalanmış botlar giyindiğini sorar. Bu gerçekten cesurcaydı! Büyüyen bürokratik ayrıcalıklara karşı kitleler arasındaki kızgınlığın derecesini göstermektedir. [18]

Bununla birlikte, ben savaş soması tehlikeli Rus devletini betimlemekten uzak, Dördüncü Enternasyonal’in liderlerinden, Ernest Mandel'le, Eylül 1946'da, Paris'te onunla karşılaştığım zaman konuşurken bu hikaye bir kaç yıldır yayınlanmıştı. Gerçekten, çeyrek yüzyıldan daha fazla bir zaman önce olmuş bir olaya başvurdu.

Yine de Nisan 1946'da yapılan Dördüncü Enternasyonal konferansı şunu iddia etmeyi sürdürdü:

Daha önce hiç bir zaman elde etmediği gücünün görüntüsünün arkasında, SSCB'nin ve Sovyet bürokrasisinin, onların varoluşlarının kritik bir aşamasına girmiş olması gerçeği gizlenmektedir. [19]

Trotski'nin, Stalinizmin çökeceği tahmini onun, Rusya'nın sınıf karakterinin analizinin kaçınılmaz bir sonucuydu. Onun tahmini yanlışsa o zaman, onun orijinal çözümlemesi de ister istemez kuşkulu bir hale geldi. Eğer öyleyse, Stalinist bürokrasinin yeni bir açıklaması kaçınılmazdı. Bu soruna yaklaşmanın bir yolu Stalin tarafından ele geçirilmiş Doğu Avrupa ülkelerinin sınıf doğasının ne olduğunu sormaktı.

Çok geçmeden, ülkeler, hemen hemen Rusya'nın tam kopyası olarak yeniden biçimlendirildi. Dördüncü Enternasyonal, Trotski'nin, Rusya'nın bir işçi devleti, "yozlaşmış bir işçi devleti", yöneten bürokrasi tarafından bozulmuş bir işçi devleti olduğu görüşünü tamamen kabul etti. Polonya, Çekoslovakya, Macaristan vd. Rusya ile benzer yapıya sahipse, o zaman Stalin'in Doğu Avrupa'ya bir devrim getirmiş olduğu sonucu çıkmaz mı? Bu nedenle o karşı devrimciden daha çok bir devrimci olmaz mı? Bu yapılamazdı.

Önce Dördüncü Enternasyonal’in liderleri çelişkiyi çok basit bir şekilde çözdü: onların arasındaki benzerliğe rağmen, Rusya bir işçi devleti iken, Doğu bloğu ülkeleri hala kapitalist ülkelerdi. Mandel Eylül 1946'da "bütün Halk Demokrasilerinin", buna Yugoslavya dahildi, kapitalist ülkeler olduğunu açıkladı. Stalinistler Doğu Avrupa'da karşı devrimden başka bir devrime neden olmamıştı. Onun Yugoslavya ve Arnavutluk hakkında ne yazdığına bakalım: " bu iki ülkede, Sovyet bürokrasisi herhangi bir tutarlı karşı devrimci aktivite sürdürmemiştir; yerli Stalinistler bunu kendi üzerlerine aldı." Her iki ülkede de Stalinistler bir "burjuva devlet aygıtı" kurmuştu. [20]

Dördüncü Enternasyonal, Doğu Avrupa'ya ilişkin aynı çizgiyi sonraki iki yıl boyunca sürdürdü. Nisan 1948'de, (Yugoslavya dahil) "Halk Demokrasilerinin" sınıfsal doğası üzerine Dördüncü Enternasyonal’in İkinci Kongresinin karan şöyledir: "bu ülkeler özünde kendi kapitalist yapılarını korumaktadır... Böylece, burjuva fonksiyon ve yapıları korurken, 'tampon' ülkelerin devleti aynı zamanda Bonapartizmin en aşırı biçimini temsil etmektedir." Devamında, " 'Halk Demokrasileri', 'Bonapartizmin aşırı biçimleri', 'polis diktatörlükleri', vs. olarak kapitalist ülkelerdir. Bu nedenle, kapitalizmin yıkımı sadece, bürokratik devlet makinesinin zorla yıkan bir devrim gerektirdiğinden beri henüz gerçekleşmemiş olan 'kitlelerin devrimci eylemi ile yapılabilir". Böylece siz bu devletlerin herhangi birini savunamazsınız ama "en sert devrimci yenilgisini" gözetlemek zorundasınız. [21]

İki ay sonra, Tito Stalin'le bağlarını kopardığında Dördüncü Enternasyonal bir takla attı: Yugoslavya artık bir Bonapartist -polis diktatörlüğü altındaki bir kapitalist ülke değildi, fakat gerçek bir işçi devleti idi.

1 Temmuz 1948'de, Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Sekretaryası Yugoslavya Komünist Partisine Açık Mektubu yayımladı. " büyük bir gücü ellerinizde tutuyorsunuz keşke sosyalist devrim yolunda sebat etseniz", ve son olarak " Kremlin makinesine karşı bir devrimci partinin muzaffer direnişinin sözü... Çok yaşa Yugoslav Sosyalist Devrimi".[22]

Bu sığ bir analizdi ve Tito'nun 1948'deki Yugoslav Komünist Partisi Beşinci Kongresi'ndeki onun ve arkadaşlarının "Toçkist-faşistleri" nasıl halk mahkemelerine çıkarma ve yüksek cezalar ödemeye zorlayarak yakalayacaklarını bilmekle övünmesini gizliyordu. Borba'nın 4 Temmuz 1948'de ortaya koyduğu gibi:

İstilacıların ajanları ve işbirlikçileri olarak kendi gerçek yüzlerini göstermiş olan bir avuç dolusu Trotskist Halk Mahkemeleri önünde utanılacak bir duruma sokuldu. [23]

Bunun gibi döne döne meydana gelmek çok kolay, Michel Pablo, Dördüncü Enternasyonal’in genel sekreteri, Doğu blokunun Rusya'nın aşırıya kaçmış işçi devleti biçimi olduğunu söylediği yeni çizgisini sürdürdü. 1949'da "yozlaşmış işçi devletinin yüzyılı" fikrini ortaya attı.[24] Nisan 1954'te Pablo şöyle yazdı, "Sovyet bürokrasisi emperyalist tehdit ile dünya devrimi arasında sıkıştığında kendini dünya devrimi saflarına sokacak."[25] Dahası Sovyet bürokrasisi "rejimin eksiksiz ve gerçek özgürleşmesini" ve bürokrasiden arınmasını sağlıyordu ve sağlamayı sürdürecekti .[26]

Pablo Stalinizmin bir savunucusu oldu. "Yüzyıl yozlaşmış işçi devleti" olmaya gidiyorsa orada Trotskizmin ya da işçi devriminin ne işlevi olabilirdi? Stalinizm ilerici gösterilmeye girişilmişti ve Trotskizm konu dışı.

Pablo'dan sonra farklı ülkeleri işçi devleti olarak vaftiz eden, Dördüncü Enternasyonal’in başka bir versiyonunun lideri Arjantinli Trotskist Juan Posadas idi. Doğu Avrupa ülkelerine ek olarak Küba, Çin, Kuzey Vietnam, Kuzey Kore ve Dış Moğolistan’ı, Posadas, işçi devleti olarak keşfetti. Posadas şöyle bildiriyordu:

... Enternasyonal Suriye, Mısır, Irak, Mali, Gine, Kongo Brazzaville vs. gibi işçi devletine gelişen Asya ve Afrika'daki bir dizi ülkenin evrimini ne zaman işçi devleti olmaya geçeceklerini belirlemek için yakından takip etmelidir. [27]

Posadas, mantıksız bir biçimde, geleceğe nükleer savaşın olacağı hevesi ile baktı. Sovyetler Birliğini ABD'ye atom bombası atması için çağrıda bulundu. 1962'de Dördüncü Enternasyonal "Olağanüstü Konferansı" şunu deklere etti.

... nükleer savaş kaçınılmazdır. Muhtemelen insanlığın yarışım ortadan kaldıracak; devasa insan zenginliğini tahrip edecek. Bunlar büyük bir olasılıktır. Nükleer savaş dünyada gerçek bir cehenneme neden olacaktır. Fakat komünizmi engelleyemeyecek. Komünizm elde edilmiş bir gereksinimdir, maddi araçların üretilmesinden dolayı değil, fakat insanın bilincinde olmasından dolayı. İnsanlık gerçek bir çalışma olarak komünist bir form içinde çalışır ve yeniden harekete geçtiğinde (saldır), insan bilincinin kazandığı ve öğrendiğini geriye alacak kapasitede hiç bir atom bombası yoktur.

Tarih, kendi zorluğu içinde, istikrarsız form, kapitalizm için çok az zaman kaldığını göstermektedir. Çok az zaman. Biz bütünüyle itinalı ve kesin bir şekilde söyleyebiliriz ki işçi devletleri kendi tarihsel sorumlulukları olan sömürgelerdeki devrimlere yardımı yerine getirirlerse kapitalizm on yıl yaşamaz. Bu cüretli bir deklarasyon fakat tamamıyla mantıksaldır. Kapitalizm on yıllık ömrü yoktur. Eğer işçi devletleri bütün güçleriyle sömürgelerdeki devrimleri desteklemeye başlarsa, kapitalizm beş yıl dahi yaşamaz ve nükleer savaş çok kısa zamanda sona erecek.

İnsanlığın yarısı yok edilmiş olacak! Fakat bu mesele değil: komünizmin zaferi garantilenmiştir!

Nükleer savaştan önce iktidar için mücadele edeceğimiz bir aşama için kendimizi hazırlıyoruz, nükleer savaş sırasında iktidar için mücadele edeceğiz ve iktidarda olacağız. Başlangıçta değil, nükleer savaşın sonunda, çünkü nükleer savaş bütün dünyada eş zamanlı devrimdir; zincirleme reaksiyon olarak değil, eş zamanlı olarak. Eş zamanlı aynı gün ya da aynı saat anlamına gelmez. Büyük tarihsel olaylar saat ya da günlerle ölçülemez, ancak dönemlerle... İşçi sınıf tek başına kendini koruyacak, hemen kendi birliği ve merkezileşmesi için çabalayacak...

Yıkımdan sonra, kısa zamanda, bir kaç saat içinde, kitleler bütün ülkelerde ortaya çıkmaya başlar. Kapitalizm kendini yapabildiklerinin tamamını tahrip etmeye girişmeksizin ve kendini mağaraya koymaksızın, nükleer bir savaşta kendini savunamaz. Buna karşın kitleler ortaya çıkacak, çıkmak zorunda olacak, çünkü hayatta kalmanın tek yolu, düşman bozguna uğratmaktır... Kapitalizmin aygıtları, polis, ordu direnme kapasitesinde olmayacak... İşçi iktidarını derhal örgütlemek bir gereklilik olacak...[29]

Bu mantık ile Londra'ya bir hidrojen bombası düşerse, işçi sınıfından arta kalanlar, güçsüz ve korkudan felce uğramış bir halde, iktidarı alacak! Böylece Marksizm bir ilkeden bir tılsıma döner! İşçilerin iktidarda olmadığıdır ve bir şey söylemedikleri işçi devletinden, işçilerin nükleer tahribinin sonucu olan bir işçi devrimine! Ne ideolojik gerileme. Bilimsel sosyalizm Marksizm- 19. yüzyıldaki Ütopik Sosyalizm yerini aldı, fakat şimdi "mucize" sosyalizm Marksizm’in yerine geçirildi! Mandel, Pablo ve Posada ruhunu boşalttıkları Trotski'nin sözlerine yapışarak aynı durağan- dogmatik Troçkizmden gelmektedir.

Dünya kapitalizminin kaderini içeren Trotski'nin ikinci tahmini hakkında ne söylenebilir? Kapitalizmin tarihindeki en uzunu olan ekonomik canlılığın gelişmesi karşısında Dördüncü Enternasyonal 1946'da şunu deklere etti:

Kapitalist istikrarın ve gelişmenin yeni bir çağı ile karşı karşıya olduğumuzu sanmamız için herhangi bir neden yok. Savaş kapitalist ekonominin istikrarsızlığım kötüleştirdi ve sosyal ve uluslararasındaki göreceli sağlam dengenin son olanaklarım tahrip etti. [30]

Bundan başka:

Kapitalist ülkelerde ekonomik faaliyetlerin yeniden canlanması savaş tarafından zayıflatıldı ve özellikle Avrupa ülkeleri kendi ekonomilerini durgunluk ve küçülme sınırında tutacak olan yavaş bir tempo karakterize edecek.[31]

" Amerikan ekonomisinin göreceli bir gelişmeyi yakında yaşayacağı..." kabul edilmişti. Fakat bu gelişme kısa sürecekti: "Birleşik Devletler, dünya ekonomisi üzerinde daha fazla yıkıcı yankısı ile beraber 1929-33'ten daha yaygın ve giderek derinleşen yeni bir ekonomik krizin başını çekecek."

İngiliz kapitalizmi için ihtimal " ağır ekonomik zorluklar, sarsıntılar, ve kısmı ve genel krizli uzun bir dönem" idi. Dünyada işçilerin koşullarında ne olacaktı? " Proletarya savaş öncesi oluşan koşullardan daha kötü yaşam koşulları altında çalışmayı sürdürecek." [32]

Yükselen bir devrimci dalga bu koşullar altında kaçınılmaz idi çünkü:

Proletaryanın direnişi, kendi yaşam koşullarında bir iyileşmeyi talep eder, bir iyileşme ki o kapitalizmin olanaklarıyla uyuşmaz.

Savaş Avrupa'da umduğumuz tempo ve kapsamda devrimci bir artış hemen yaratmazsa bile, dünya ölçeğinde kapitalist dengeyi tahrip etmesi kaçınılmazdır, böylece uzun bir devrimci dönem açılır...[33]

Dünya kapitalizmindeki durgunluk ve kitlesel işsizlik genel bir devrimci durum yaratacaktı:

Şimdi yüz yüze geldiğimiz geçmişte bilinenlerin hepsinden büyük bir dünya krizidir, ve dünya çapında tabi ki, dünyanın farklı bölgelerinde eşitsiz bir tempoda, fakat bir merkezden diğerine durmaksızın karşılıklı etki ile hareket ederek gelişmekte olan devrimci bir yükseliştir, ve bu yüzden uzun bir devrimci perspektif belirlenmektedir. [34]

1946'da Dördüncü Enternasyonal Birinci Dünya Savaşını takip edenden daha yüksek ve çok geniş bir devrimci dalga olacağını tahmin etti:

Birinci Dünya Savaşından sonra devrimci mücadelenin grafiği 1919'un sonbaharı ile doruğuna ulaşan, başlangıçta kısa ve ani bir yükselme ile belirlenmişti ve sonra sadece 1923'te yeni ve çok kısa bir yükselme ile kesintiye uğrayan, keskin ve sürekli bir düşme takip etmişti.

Şimdi devrimci mücadelenin grafiği birçok osilasyonlar ya da kısmı geri çekilmeler ile kesintiye uğrayan, yavaş ve kararsız yükselme ile başlar, bununla birlikte onun genel eğilimi yukarı doğrudur. Bu olgunun önemi apaçıktır. Birinci Dünya Savaşından soma hareket her şeyden önce Almanya'da başlangıçtaki yenilgilerin ağırlığı altında en başında yenilgilerin ıstırabım çekti. Şimdi hareket, tersine, proletaryanın bütün güçlerini savaş içine sokmaya zaman bulamamaktan sıkıntı çekmektedir.

Yenilgiler, bu yüzden, geçicidir ve göreceli niteliktedir, olayların somaki gelişimini tehlikeye atmaz, ve mücadelenin daha gelişmiş safhalarına geçilmesiyle nötralize olabilir. [35]

Düşünülen tek alternatif devrimci dalga proletaryanın zaferine yol açmazsa, burjuva demokrasisinin yerini kısa bir zaman içinde yeni bir faşist rejim alacak:

Onun baskıcı aygıtlarım yeniden kazandığı bir andan sonra, ve ekonomik ve sosyal koşullar onun sisteminin varlığım tehdit ettiğinde, büyük burjuvazi proleter kitlelerin her bir eylemine neo-faşist "liderlere" gittikçe genişleyen finansal katkılarla yanıt verecek. Onların tek güçlüğü burada seçilenin biri olacak; çeşitli Avrupa ülkelerindeki politik durumları dikkatlice araştırırsak, biz şimdiden, politik sahnede, bir değil, fakat birçok, yarının, potansiyel Doriots'i, Mussolino'su ve Degrelles'i olacak olan figürler buluruz. Bu bağlamda faşist tehlike şimdiden bütün kıta üzerinde vardır. [36]

1947'de Mandel aşağıdaki sonuçlara ulaştığı bir makale yazdı:

...aşağıdakiler kapitalist çürüme altında üretim devirlerinin özellikleridir:

a- Önceki uzun krizler daha serttir, ve canlanma ve refah döneminden çok daha uzun bir durgunluk taşımaktadır. Yükselen kapitalizm krizlerin kısa ara dönemleri tarafından kesintiye uğratılmış, uzun bir refah dönemi olarak gözüktü. Çökmüş kapitalizm gitgide istikrarsız ve kısa olan canlanmalar tarafından kesilen uzun bir kriz olarak gözükmektedir,

b- Dünya pazarı küresel genişlemesini sona erdirir. Yeniden dünya çapında bir boom olmaz. Dünya pazarının parçalanması ya da rakiplerin sert yıkımı tek başına belirli kapitalist ülkelerde hararetli boomların gelişmesine izin verir,

c- Ulusal düzeyde üretici güçleri»-yeniden çok yönlü gelişmez. "Refah" dönemi sırasında bile belirli alanlarda gelişme diğer alanların maliyeti oranında oldu. Teknolojideki gelişmeler daha uzun olamaz ya da sadece çok kısmı anonim üretimlerde olur.

d- Sanayi işçilerinin yaşam standardında bir canlanmadan diğerine bütünlüklü bir iyileşme olmaz. Bu doğal olarak hem kriz ile canlanma arasında göreceli bir "iyileşmeyi", ya da köylülerin ve işsizlerin durumunda göreceli bir düzelmeyi dışlamaz. "yeniden canlanma" sırasında sanayi işçilerine dönüştürülür.

Ne fantastik bir dünya!

Mandel, Pablo ve Posadas ve Dördüncü Enternasyonal'in yukardaki anlatımlarını şimdi okuyan herhangi bir kimse, ilk olarak, , akıl sahibi insanın böyle illüzyonlar taşıyor olmasına şok olurdu. Görmek istemeyecek biri kadar kör kimse yoktur. Trotskist hareketin lider kadrosu gerçeklerden kaçınmak için büyük çaba harcamış. Fakat lider Trotskistlerin yüz yüze geldikleri bir gerçeği kabul etmemelerini anlayan biri, sahip oldukları büyük umutları kırarak, bu gerçekliğin onlar üzerinde ne kadar acıya yol açtığını anlamalıdır. Trotskist hareket, dünya küçük parçalara bölünürken ve yeni bir kapitalist dünya henüz oluşurken, ortaçağın eski fikirlerine yapışan 16 ve 17. yüzyıllardaki Hristiyan mezhepler gibi davrandı. Onların cadıları yakması akıldışı bir hareketti, fakat ussal olarak açıklana bilirdi.

Bununla birlikte biri Mandel, Pablo ve Posadas'ın arkasında ki güdüyü anlamalıdır. Onlar haklı çıkarılamaz. Marksistler için, ilk kural, gerçekliği değiştirmek istiyorsanız, onu anlamak zorundasınızdır. Trotskist hareketin saflarındaki karışıklık, zikzaklar, bölünmeler, işçi sınıfının kendisini içinde bulduğu gerçek koşulların kıvranılmamasının kaçınılmaz bir sonucuydu. Onlar umutsuzca modası geçmiş --olan bir harita ile bir yol göstermeye çalışıyordu. Bu dünya Trotskizmi çıkmaz bir yola soktu. Hareketteki genel kriz perspektiflerin yeniden radikal bir değerlendirilmesini gerektirdi.

Troçki'yi eleştirirken Troçkizmi korumak.

Enternasyonal Sosyalizm eğilimini başlatan bir kaç yoldaş gerçekliğin yerini alacak olan bir Marksizm kullanmaya hazırlanmadı, fakat tersine gerçekliğe hükmetmeye yardım eden bir silah olması istendi. 1946-48 yıllarında çok zor sorunlarla boğuşmak zorundaydık.

Bir geleneği sürdürdüğümüz — ki biz Marx, Lenin ve Trotski'nin takipçileriydik - açık olmalıydı. Ancak yeni koşullarla yüzleşmek zorundaydık. Entelektüel katılaşma dogmatizm anlamına gelmez; değişen bir gerçekliği kavrama belirsizlik anlamına gelmez. Bizim Ortodoks Trotskizmi eleştirmemiz klasik Marksizm'e bir geri dönüş olarak düşünülmüştü.

Aşağıda takip eden tartışma geriye dönük bir değerlendirmenin temeli ile ilgili konulara yaklaşmayacak. Bir olay meydana geldikten sonra niçinini, nedenini değerlendiren görüş daima mükemmeldir. Biz İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden kısa bir zaman soma olaylara tepki içinde üç teorinin nasıl yavaş yavaş geliştiğini görmeliyiz - Devlet kapitalizmi teorisi, sürekli silahlanma ekonomisi ve aksayan sürekli devrim. Bu üç uğraş alanı - Rusya ve Doğu Avrupa, gelişmiş kapitalist ülkeler ve Üçüncü Dünya - bütün dünyayı kapsar. Burada her bir sorun başlangıçta bir birinden bağımsız olarak ele alınacak. Fakat sonra onların karşılıklı bağıntılarını bulmak mümkün olacak ve böylece gelişmenin bütünlüklü bir şeması anlatılır.

Sadece bir dağın başında duran ve aşağı bakan biri farklı yolların bir noktaya yöneldiğini görebilir.

Referanslar

1. K. Marx, The Civil War in France (Moscow, 1977).

2. L. Trotsky, Writings 1934-35 (New York, 1974), pp.181-82.

3. L. Trotsky, Writings 1933-34 (Nevv York, 1974), p.316.

4. L. Trotsky, Writings 1935-36 (Nevv York, 1974), p.260.

5. L. Trotsky, In Defence of Marxism (London, 1971), pp.16-17.

6. W. Reisner (ed.), Documents of the Fourth International (New York, 1973), p.183.

Tony Cliff TROÇKİ’DEN SONRA TROÇKİZM

2011-01-28T16:39:00.000+02:00

hala ayaktamıyız...

2011-01-12T23:53:00.001+02:00

hala ayaktamıyız...
duvarda gölge oyunları
iç sıkıntıları ruhumuzda
sarılası güzellikler
sarıldığımız hiçlik
hala ayaktamıyız...
artık yok ölüler evinden mektup
usanmışlık, bir bıkkınlık bayağılığından günlük hayatın
biz ölü insanlar
zamanın olmadığı bir yerde
kendi çürümüş bedenlerimize ağladığımız
sarılası güzellikler isteyen
ve hep hiçliğe sarılanlar
hala ayaktamıyız
karanlıkta yitip gidenlermiyiz
bu kalabalıkta
yalnız kalan hep biz miyiz...
yinede ayaktamıyız
şimdi nerde
sadece yüreğinde olduklarıımız
dehlizlerinde bu şehrin
şimdi kimse kalmadımı
bizi çekip çıkaracak
bir sevgili yürek...
çıplak...
dolayımsız...
ve sıcak...

düşlerimde biraktığım

2011-01-12T23:51:00.000+02:00

düşlerimde biraktığım
kayıp bir kent.
sessiz, soğuk sokaklarında
izinden yürüdüklerim...
ardından koştuğum hiçlik..
sarılası güzellik
sarıldığım koca bir hiçlik.
karanlık dehlizlerine kapattğım bu kentin
herakletten olma
yok mu bir çocuğu.
tanrılara başkaldıran...
bu kentin asi çocukları
kayıp mı şimdi...
şimdi sıcak yürekleri onların
ölüler evinde kül mü oldu.
bu esen lodos
herakletten olma
bu asi çocukların
iç sıkıntılarımıdır....
kim dindire bilir güzelim kim...
herakletten olma bu çocukların
iç sıkıntılarını..

ismet

Hrant Dink

2011-01-05T01:19:00.000+02:00

MARKSİZM VE TERÖR

2010-11-01T03:53:00.000+02:00

Taksim’de, polislere karşı yapılan ve çok sayıda sivilin de yaralanmasına yol açan terörist saldırı sonrasında devlet yetkililerinden daha önceki saldırılar sonrası yaptıkları açıklamaların aynını duyduk:

“Türkiye'yi karıştırmak, huzuru, istikrarı, güvenlik ortamını bozmak isteyenlere asla ve asla müsamaha gösterilmeyeceğini, bu saldırıların hiçbir şekilde Türkiye'yi birlik, kardeşlik ve kalkınma hedeflerinden alıkoyamayacağını bir kez daha hatırlatıyorum. Biz biriz, biz beraberiz, biz kardeşiz ve bu birliğimiz, beraberliğimiz, kardeşliğimiz olduğu sürece bilesiniz ki bu oyunlar bozulacaktır. Bu oyunların temelinde ne yatıyor? Bu oyunların temelinde işte bu tür kalkınmaların engellenmesi yatıyor.”

Bu açıklama hükümetin bu güne kadar olduğu gibi bundan sonrada terörden asimetrik tarzda besleneceğini açıkça göstermektedir.
Terörizm, hükümetlerin, halklarımızı siyasal olarak yönlendirmek için sık sık başvurdukları bir araç haline gelmiştir.
AKP’NİN HALKLARIMIZA VERECEĞİ TEK ŞEY YOKSULLUK VE TERÖRDÜR.

Biz sosyalistler bu nedenle yeniden terörizm karşısındaki konumumuzu açıklamak durumundayız.

"Bunlar milyonlarca insanın kendi mutlak değerleri adına -örneğin ulusların namusu ya da hükümdarın prestiji için- savaşın cehennemine itmeye hazır olan ve dolayısıyla diğerleriyle aynı türden insanlardır" Aynı zamanda terörizmin kendi yöneticilerimizin baskı ve eziyetinden dolayı meydana çıktığını anlamak gerekir. "Biz ümitsizlik ve öç alma isteğinin sadece bu türden sarsıcı eylemleri kaçınılmaz kıldığını şüpheye yer bırakmayacak şekilde anladık", diye yazdı.

Fakat bireysel öç alma bizi tatmin etmez. Dahası, değişimin politik bir stratejisi olarak Marksizm terörizmin 'uzlaşmaz karşıtıdır'. Hükümetin bakanlarından belirli biri ya da onların ordusu, gizli servisleri ya da gücünün sembolleri terörist hedefler olabilir.

Fakat sosyalistlerin savaştığı sömürü tek bir bakanı ya da hatta belirli hükümetlerin ürünü dahi değildir.

Sömürü, toplumdaki baskı ve haksızlıklar, toplum içindeki belirli bireylerin değil ekonomik sistemi kapitalizm olan bir dünyanın ürünüdür. Bununla beraber vahşi ve korkunç olabilir.

"Kapitalist devlet kedisini hükümet bakanları üzerine kurmaz ve onlarla beraber tasfiye edilemez. Burjuvazi ona hizmet eden yeni insanlar daima bulacaktır".

Terörizmin eylem yöntemleri son derece sınırlı etkilere sahiptir. "patlamanın dumanı uzağa dağılır, panik ortadan kalkar, öldürülen bakanın halefi onun yerini alır, yaşam yeniden eski tekerlek izine yerleşir ve kapitalist sömürünün tekerleği daha önce olduğu gibi döner -ancak polis baskısı daha vahşice ve arsızca büyür."

Bundan da anlaşıldığı gibi dünyayı baskıdan ve haksızlıktan kurtarmak sadece belirli bakanlara suikast ya da orduyu veya diğer hedefleri havaya uçurmayı gerektirmez, fakat kapitalist sistemin kendi sömürüye dayalı köklerini tahrip etmeyi gerektirir.

Sadece güç ile zorlama yapmak işçi sınıfının kolektif yeteneğidir.

"bir grevin, mütevazi ölçüde olsa bile, işçilerin kendilerine olan güvenini arttırma, sendikal gelişme ve seyrek olmamakla birlikte, üretim teknolojisin de bir gelişme türünden sosyal sonuçları vardır" diyordu. Bunun aksine terörist eylem 'kitleler adına' yapılır.

Bireysel teröristler yada terörist gruplar bir bomba yerleştirmek bir eylem düzenlemek ya da bir devlet liderine suikast yapmak için arkasında kendisini destekleyecek kitlelere ihtiyaç duymaz. Tersine, terörist eylemler kendilerini kitle yerine koyacak bir azınlık tarafından bir girişim olarak ortaya çıkar. Bazı zamanlar terörist gruplar önemli bir düzeyde destek kazanır. Örneğin H- Blok açlık grevleri için yürütülen kampanya sırasında 1980’lerin ilk dönemlerinde Prvisional IRA bu durumdaydı. ABD ve Avrupa da düzenlediği eylemlerle bütün Ortadoğu da ve sıradan Filistinliler arasında kitlesel destek bulan Ortadoğu’da ki gruplar için bu kesinlikle doğrudur. Bu desteği anlamak kolaydır. Filistinliler geçen yıl boyunca Amerika tarafından korunan İsrail tarafından sürekli öldürücü saldırılara maruz kalmıştı. Hatta daha önce ABD desteğinde İsrailli Terörün son dönemlerinde Filistinliler yarım yüzyıl boyunca İsrail ve ABD’nin eli altında zorla göçe, şiddete ve katliama maruz bırakıldı.

Çaresizlik duyan bazı insanların misilleme ve sert ve ani saldırlar yapmayı herhangi bir şekilde mümkün görmelerine şaşmamalı. Fakat silahlı ya da terörist grup destek kazansa bile bu kitlesel destek terörist grup tarafından kendi gerçek mücadeleleri için bir arka zemin olarak görülecektir. O mücadeleden geriye sadece terörist eylemler kalır. Ve o eylemler -örneğin bir saldırının planlanması, silahların sağlanması ve bombanın yerleştirilmesi sadece gizli, küçük bir azınlık tarafında meydana getirilir.

Bu terörist suikast ya da bombalama aynı zamanda işçi sınıfı saflarında da özellikle sıradan insanlar yaralandığı ya da öldürüldüğünde, derin karışıklık meydana getirebilir. Dahası bireysel terörizm "kitlelerin rolünü kendi bilinçlerinde küçültür." "birinin amacına ulaşması için bir tabanca edinmesi yeterli ise sınıf mücadelesi için çabalamaya ne gerek var? Bir yüksük dolusu barut ve küçük bir grubun liderliği düşmanı boynundan vurmaya yeterli ise bir sınıf örgütlenmesine neden gereksinim duyalım?"

Terörizm sadece sömürüye karşı mücadelenin farklı bir metodu değil, fakat aynı zamanda sosyalizm için verilen mücadeleye de karşı çalışır. "halkın sopaları ve tırmıklarına karşılık tek tek kahramanların silahları, barikatlara karşılık bombalar - terörizmin gerçek formülü işte budur.

Sosyalistler, işçilerin kendi kontrolü altında olan ve toplumun doğrudan kendi çıkarları için çalıştığı bir toplum çeşidi için savaşırlar. Böyle bir toplum küçük bir azınlığın eylemleriyle kurtarılmış olamaz. Ama ancak işçilerin doğrudan kendi kitlesel etkinliğiyle yavaş yavaş gelişmiş olabilir. Dahası devrimci mücadelenin gelişmesi ile işçiler kapitalist sistemin bütün gerici ideolojisini atmaya başlar. Ve Karl Marks'ın belirttiği gibi "yeniden bir toplum kurmanın koşullarını hazırlar."

Bu nedenle devrimin kendisi kendi yaşamları ve çalışan toplumun kendi yeteneklerine güvenen işçiler hazırlamanın önemli bir bölümüdür. Sosyalistler kendi sömürücülerine karşı verdikleri mücadelede işçi sınıfı ve ezilenlerin şiddet kullanacağını reddetmez. Biz yönetici sınıfın bütün kendi gücünün, zenginlik ve ayrıcalıklarını bir mücadele olmaksızın bize vermeyeceklerini biliyoruz. Sosyalistler için mücadele bireyler yada elit gruplar tarafında yürütülemez, ama ancak işçi sınıfı ve ezilen yığınların kolektif eylemleri ile yürütülür.

Sınıf düşmanlarımız bizim ‘terörizmimizden’ şikayet etme alışkanlığındadırlar. Ne kastettikleri ise pek belli değildir. Proletaryanın sınıf düşmanlarının çıkarlarına karşı yönlendirdiği bütün eylemleri terörizm olarak etiketlemekten pek hoşlanırlar. Grev onların gözünde terörizmin birinci metodu. Grev tehdidi, grev gözcülüğü, köle çalıştırıcı bir patrona ekonomik boykot, kendi safımızdaki bir haine manevi boykot bunlar ve daha bir çoğu onlara göre terörizmdir. Eğer terörizm düşmanın içinde korku uyandıran ya da ona zarar veren her tür hareket olarak anlaşılıyorsa, o halde elbette bütün sınıf kavgası terörizmden başka bir şey değildir. Ve tek sorun, kanunlarıyla, polisiyle ve askeriyle bütün devlet aygıtı kapitalist terör araçlarından başka bir şey değilken, burjuva politikacılarının emekçilerin eylemlerine

karşı infiallerini böyle ortaya dökmeye hakları olup olmadığıdır!

Bununla beraber, terörizm dolayısıyla bizi kınadıklarında, her zaman bilinçli olmasa da, bu kelimeye dolaylı, dar bir anlam kazandırmaya çalışıyorlar. Örneğin işçilerin makinelere zarar vermesi, bu kelimenin tam manasıyla terörizmdir. Bir işverenin öldürülmesi, fabrikanın yakılacağı ya da sahibinin öldürüleceği tehdidi, bir bakana karşı silahlı saldırı teşebbüsü bunların hepsi tam ve gerçek anlamda terörist hareketlerdir. Bununla beraber, uluslararası Sosyal Demokrasinin gerçek yapısı hakkında fikir sahibi olan biri, bu çeşit terörizme karşı olduğunu ve uzlaşmaz biçimde karşı olacağını bilmelidir.

Neden?

Grev tehdidiyle ya da greve giderek 'terör' yaratmak sadece sanayi işçilerinin yapabileceği bir şeydir. Grevin sosyal önemi ilk önce etkileyeceği işletme ya da sanayi kolunun büyüklüğüne, sonra da eylemin içinde yer alan işçilerin organizasyon, disiplin ve eyleme hazırlık derecelerine bağlıdır. Bu ekonomik olduğu kadar siyasi grev içinde geçerlidir. Grev proletaryanın modern toplumdaki üretici rolünden doğan bir mücadele yöntemi olmaya devam eder.

Terörizm kitlelerin rolünü küçültür

Kapitalist sistem gelişmek için parlamenter bir üst yapıya ihtiyaç duyar. Fakat modern proletaryayı politik bir azınlık mahallesine atamayacağı için, er ya da geç işçileri parlamentoya kabul etmek zorundadır. Seçimlerde, proletaryanın kitle yapısı ve politik gelişim düzeyi sosyal ve her şeyden önce üretici rolünün belirlediği nicelikler kendilerini ifade eder.

Grevde olduğu gibi seçimlerde de, mücadelenin yöntem, amaç ve sonucu sosyal role ve sınıfsal gücüne bağlıdır. Sadece işçiler bir grev yönetebilir. Fabrikanın mahvettiği ustalar, sularını zehirlediği köylüler ya da yağma meraklısı lümpen proleterler makineleri parçalar, fabrikayı ateşe verir ya da sahibini öldürebilir.

Sadece bilinçli ve organize işçi sınıfı parlamentoya proletaryanın haklarını koruyacak bir temsilci gönderebilir. Fakat, seçkin bir görevliyi öldürmek için arkanızda organize kitleler olması gerekmez. Patlayıcı yapma yöntemlerini herkes elde edebilir ve bir tabanca her yerde bulunur. İlk olayda yöntemleri ve yolu geçerli sosyal düzenden doğan sosyal bir mücadele vardır; ikincisinde ise her yerde - Çin ya da Fransa- aynı bir mekanik reaksiyon vardır, dıştan vurucu görünen (cinayet, patlayıcı vs) fakat sosyal sistem içinde zararsız.

Küçük de olsa bir grevin sosyal sonuçları vardır: işçilerin kendine güvenini arttırır, sendikayı büyütür ve üretim teknolojisinde iyileşmeye bile yol açar. Bir fabrika sahibinin öldürülmesi sadece polisleri işe katar, mal sahiplerine sosyal açıdan hiç bir şey ifade etmez. Bir terör girişiminin 'başarılı' olup egemen sınıfı karıştırması somut politik durumlara bağlıdır. Her durumda karmaşa kısa sürer, kapitalist devlet, hükümet bakanlarına bağlı değildir ve onlarla beraber yok edilemez. Hizmet ettiği sınıflar daima yeni kişiler bulur; mekanizma sağlam kalır ve işlemeye devam eder.

Fakat terör girişiminin işçi kitlelerine verdiği karışıklık daha derindir. Eğer hedefine ulaşmak için bir tabanca edinmek yeterliyse, neden sınıfsal mücadele çabaları? Az miktarda barut ve büyükçe bir kurşun düşmanı boynundan vurmaya yeterliyse, sınıf örgütlenmesine ne gerek var? Yüksek yerlerdeki insanları patlayıcı sesiyle korkutmak mantıklıysa, partiye olan ihtiyaç nerede kaldı? Eğer meclis balkonundan bakanların sırasına nişan almak o kadar kolaysa, mitinglere, kitle hareketlerine ve seçimlere ne gerek var?

Bizim gözümüzde, bireysel terör kesinlikle kabul edilemez çünkü kitlelerin rolünü kendi bilinçlerinde küçültür, güçsüzlüklerine onları ikna eder ve onların gözlerini ve umutlarını bir gün gelip görevini tamamlayacak büyük bir intikamcı ve kurtarıcıya çevirir. Anarşist 'görev propagandası' kahinleri istedikleri kadar terör hareketlerinin kitleler üstündeki yükseltici ve uyarıcı etkisinden bahsedebilirler. Teorik düşünceler ve siyasi tecrübe tam tersini işaret eder Terör hareketleri ne kadar 'etkili' olursa tesiri o kadar büyük olur ve kitlelerin organizasyon ve kendini yetiştirme meraklarını o derecede azaltır. Fakat karmaşanın dumanları çekilir, panik kaybolur, öldürülen bakanın halefi gelir, hayat eski haline döner, kapitalist sömürü çarkı eskisi gibi döner; sadece polis baskısı daha merhametsiz ve pişkin olur. Sonuç olarak, tutuşan umutlar ve yapay heyecanın yerini hayalden uyanma ve duygusuzluk alır.

Grevlere ve işçi kitlelerinin hareketlerine son verme çabaları her zaman ve her yerde başarısızlığa uğramıştır. Kapitalist toplumun aktif, hareketli ve zeki bir proletaryaya ihtiyacı vardır; bu sebepten proletaryanın elini ayağını uzun süre bağlayamaz. Diğer taraftan anarşist 'görev propagandası' devletin fiziksel yıkım ve mekanik baskı yönünden teröristten daha zengin olduğunu kanıtlar.

O halde, devrimden nerede ayrılır? Bu olaylar onu imkansız hale mi getirir? Pek değil. Çünkü devrim sadece mekanik yolların basit bir toplamı değildir. Devrim sınıf mücadelesinin şekillenmesiyle ortaya çıkar ve zaferi sadece proletaryanın toplumsal fonksiyonlarıyla kazanır.

Politik kitle grevi, silahlı ayaklanma, devlet gücünün fethi bunlar hep üretimin gelişme derecesine, sınıf güçlerinin ayarlanması, proletaryanın sosyal ağırlığı ve son olarak ordunun sosyal bileşimine bağlıdır, çünkü silahlı kuvvetler devrimin devlet gücünün kaderini belirlemesindeki faktördür.

Sosyal Demokrasi var olan tarihsel durumlardan çıkan devrimden kaçınmaya çalışmayacak kadar gerçekçidir; aksine, gözlerini dört açarak devrimi bekler. Fakat anarşistlerin ve onlara karşı girişilen doğrudan mücadelenin tersine Sosyal Demokrasi toplumun gelişimini yapay şekilde zorlayan ve proletaryanın yetersiz devrimci gücünün yerine kimyasal hazırlıkları geçiren bütün yöntemleri ve yolları reddeder.

Bir politik mücadele yöntemi seviyesine yükselmeden önce terörizm bireysel intikam eylemleri olarak kendini gösterir. Klasik terör ülkesi Rusya'da durum böyleydi. Siyasi tutukluların kırbaçlanması Vera Zasulich'i genel infiali General Trepov'a bir silahlı saldırı düzenleyerek ifade etmeye itti. Onun örneği kitle desteğinden yoksun devrimci aydınlar çevresinde taklit edildi. Düşünülmeden girişilen intikam hareketi 1879 - 81 arasında bir sistem haline geldi. Batı Avrupa ve Kuzey Amerika'daki anarşist silahlı saldırı patlamaları daima hükümetin zulüm hareketlerinin grevcilerin vurulması ya da siyasi muhaliflerin infazı ardından gelir. Terörün en önemli psikolojik kaynağı çıkış noktası arayan intikam duygusudur.

Sosyal Demokrasi'nin satın alınan ve herhangi bir terör hareketinde insan hayatının 'mutlak değeri' hakkında açıklamalar yapan ahlakçılarla hiç bir ilgisinin olmadığını tekrar konuşmanın gereği yoktur. Bunlar, diğer durumlarda, diğer mutlak değerler adına ülkenin onuru ya da kraliyetin prestiji için milyonlarca insanı savaşa sürükleyenlerle aynı kişilerdir. Bugün ulusal kahramanları kutsal özel mülk hakkını veren bakandır; yarın ise, çalışmayan işçilerin umutsuz elleri yumruk olduğunda ya da bir silah aldığında, her şekilde şiddetin kabul edilemez olduğuna dair saçmalıklarına başlayacaklardır.

Ahlakın ikiyüzlüleri ve çekingenleri ne derse desin, intikam duygusunun da hakları vardır. Muhtemel dünyaların bu en iyisinde olup bitenlere kayıtsızlıkla bakmayarak işçi sınıfına en iyi morali verir. Proletaryanın tatmin olmamış intikam duygusunu söndürmemek, tam tersine tekrar tekrar karıştırmak, derinleştirmek ve bütün haksızlık ve insan alçaklıklarının gerçek sebeplerine yönlendirmek Sosyal Demokrasi'nin görevi budur.

Terör eylemlerine karşıysak, bunun sebebi bireysel intikamın bizi tatmin etmemesidir. Kapitalist sistemle olan hesabımız bakan denilen bir memura sunulamayacak kadar büyüktür. İnsanlığa karşı işlenen bütün suçları, insan vücudunun ve ruhunun maruz kaldığı bütün hakaretleri mevcut sosyal sistemin çarpık sonuçları ve ifadeleri olarak görerek bütün enerjimizi bu sisteme karşı sosyal mücadeleye yönlendirmek yanan intikam arzusu bu şekilde manevi tatmine ulaşabilir.

Sosyalistler Teröre Karşı

2010-06-26T15:31:00.001+03:00

Emekçilerin alışveriş merkezi Ulus’ta korkunç katliam dolayımı, gerekçesi ve niyetleri ne olursa olsun emekçilere karşı yapılmıştır. Katliam sayısı giderek artan ölü ve onlarca yaralı bıraktı.
Ulus, Ankara’nın yoksul varoşlarından yoksulların ve işçilerin kendilerine ucuz alışveriş yapma olanağı buldukları için gittikleri bir yerdir. Bombalama işçilerin iş çıkışında (18.40) meydana geldi. Kaçınılmaz olarak, bu yüzden, bu bombalamanın kurbanları o saatte işten çıkan, belki birkaç öteberi alarak evlerine gidecek olan masum işçilerdi.
Öncelikle biz emeğin evrensel değerlerinin savunucusu sosyalistler bu bombalamayı ve kitleye dönük terörist yöntemler kullanılmasını şiddetle kınıyoruz. İnsanların hayatlarına tecavüz eden modern kapitalizmin ve devletlerinin çatışmaları ve kargaşa, vahşi barbarlığın nasıl olacağını ve dünyayı nereye sürüklediğini göstermektedir.
Sosyalistler sömürüye, kapitalizme ve emperyalizme karşı savaşmak için işçi sınıfının kitlesel hareketini destekler. Marksistler, asla, kapitalist sisteme ya da yönetici sınıfa karşı savaşmak için küçük grupların ya da bireylerin terörizmi kullanmasını desteklemedi. Böyle yöntemler daima işçi sınıfının çıkarlarına karşı yönetici sınıfları harekete geçirir ve onların geleneksel devlet terörlerini meşru kılar.
Bizim gözümüzde kitlelere dönük terör kesinlikle kabul edilemez, bu genel insani bir tepki değil aynı zamanda ezilenlerin kendi mücadeleleriyle devlet terörü arasına koydukları gerçek tarz farkıdır. Biz ezilenlerin kurtuluşunu bireylerin aşırılıklara varan eylemlerinde değil kitlelerin kendi toplumsal mücadelelerinde görürüz. Bireysel terör kitlelerin rolünü onların kendi bilinçlerinde küçültür, onları güçsüzlüklerine razı eder, gözlerini ve umutlarını bir gün gelecek ve misyonunu yerine getirecek olan bir intikamcıya veya kurtarıcıya çevirmelerine yol açar.
Terörizm tarihin hiçbir döneminde emekçilerin çıkarlarının gelişmesine katkıda bulunmadı. Böyle yöntemler kapitalizme ve baskıcı aygıtlarına karşı işçilerin ve ezilen ulusların bilincini, birliğini ve mücadelesini geliştirmedi. Bu tür eylemler devletler tarafından işçi sınıfına ve ezilen halklara karşı uygulayacakları devlet terörünü başlatmalarında bir bahane olarak kullanıldı. Bu yöntemler aynı zamanda kapitalizmi yıkmak için toplumsal eylemlerin gerekli olduğuna ilişkin sosyalist anlayışımızın gelişmesini de engelledi.
Ortadoğu’daki ve ona bağlı olarak Türkiye deki gelişmeler kapitalist barbarlığın uluslararası alanda serbest bıraktığı kargaşayı göstermektedir.
Bu katliamın böyle bir dehşetin neden şimdi meydana geldiği sorusunu yaratmaktadır. Katliam emperyalizmi ve kendi emperyal hegemonyasını korumak ve geliştirmek için sefere çıkan ABD’yi suçlu çıkarmaktadır.
ABD Uluslararası sermayenin dünya üzerinde özgürce dolaşmasını engelleyen ulusal bariyerleri temizlemeye çalışmaktadır. ABD aynı zamanda enerji gereksinimini karşılayacağı bölgeleri çeşitli bahanelerle açık işgale girişmektedir. Bu da başta Ortadoğu olmak üzere tüm dünyayı savaş alanına çevirmektedir. Birbiriyle açık bir cephede çatışamayan güçleri asimetrik savaş yöntemlerine yani kısacası teröre başvurmalarına yol açmaktadır.
ABD’nin Ortadoğu’ya dönük bu işgalci tutumuna bölgedeki ülkelerin korunmacı refleksleri eklenmekte bu da bölgeyi giderek yoğunlaşan savaş ve terör merkezi haline getirmektedir.
Burada emekçilerin ve halklarımızın dikkatlerini yoğunlaştıracakları konu şudur. Ortadoğu’da hegemonya mücadelesi yürüten güçlerin bir birlerinin askeri hedeflerinden daha çok dün Ulus’ta gerçekleşen türde kitle katliamları ile kendi daha sonraki terörlerine sosyal bir meşruluk sağlamaya çalışmakta olduklarıdır. Bu sayede mağdur halkların sosyal, siyasal tepkilerini kendi siyasal çıkarlarının gerçekleşmesine yönlendirmektedirler.
Hükümet geleneksel iç ve dış politikalarıyla bu katliamdan doğrudan sorumludur. Parlamentodaki açık çoğunluğuna rağmen demokrasi sorunlarını çözmek konusunda reel adımlar atmamıştır. Birkaç yasa değiştirmek ile Türkiye’nin demokrasi sorunu çözülemez. İçerde Kürt halkının taleplerini her tür yolla bastırmak ile yetinmemiş aynı zamanda başka bir ülkenin topraklarında yaşayan Kürtlerinde ekonomik, sosyal ve siyasal gelişmelerini engellemek için her tür tehdit ve yola başvurmuştur. Hükümet politikaları ülkemizi giderek Ortadoğu batağına sürüklemektedir.
Hükümetin, Genel Kurma Başkanının ve medyanın patlamanın dumanı henüz dağılmadan, patlamanın sorumlusunun PKK olduğu imasında bulunmaları daha baştan bir provokasyonu işaret etmektedir. Ulus'taki patlamanın, hükümetin Edip Başer'i görevden almasının ardından yapılmış olması da dikkat çekicidir. Çok açık ki, Türk medyası ile Genelkurmay'ın, Ulus'taki patlama hakkında ortada henüz hiçbir bilgi, veri ve delil olmamasına rağmen olayı doğrudan Kürt siyasi çevreleriyle ilişkilendirmesi Türkiye’nin Güney’e yapmak istediği operasyona siyasal-toplumsal meşruluk kazanma çabasıdır.
Geleneksel devlet aygıtı ve onun hükümetleri ile işçilerin ve Kürt ulusunun özgürlük sorunları çözüme bağlanamaz. Bu hükümetlerin halklarımıza verecekleri tek şey yoksulluk ve terördür.
Türk Kapitalist sistemi, kapitalizmin uluslararası gelişmişlik düzeyi ve kendi iç siyasal dengeleri gereği varlığına meşruluk kazanmak ve gelişmek için parlamentoya ihtiyaç duymaktadır. Kürt halkı ve emekçileri politik gelişmişlik düzeylerini ve her şeyden önce kendi kurtuluşlarının kendi toplumsal üretken rollerini tüm topluma göstermeleri için bu seçim bir fırsat olabilir.
Bu nedenle bizler seçim sürecini ve demokrasi güçlerinin parlamentoya girmesini tehlikeye sokan her türlü gelişmeye ve provokasyona karşı uyanık olmak zorundayız.

Yalnızca tarihsel toplumsal sorumluluklarının bilincinde olan Kürt özgürlük mücadelesi bir bütün olarak Türkiye emekçilerinin özgürlük yollarını da açacak politik olgunlukta bir siyasal anlayışa sahip olabilir. Ancak çaresizlik içinde ne yapacağını bilemeyen küçük burjuva ilkel milliyetçi anlayış, sonuçlarına aldırmaksızın, ilkel tepkiler verebilir. Bu ilkel tutumlar Kürt özgürlük hareketinin onlarca yıla dayanan politik olgunluğuyla aşılmıştır.
Sadece bilinçli ve örgütlenmiş Kürt halkı, tüm ezilenlerin çıkarlarını savunmak için parlamentoya güçlü temsilcilerini gönderebilir ve gönderecek.
Tüm bunlar göstermektedir ki tüm dünyada işçi sınıfı ve ezilen halkları içinde emperyalizme ve kapitalizme karşı kitlesel sosyalist bir alternatifi inşa etmek zorundayız. 'Terörist' grupları ve onların ortaya çıkmasına yol açan uluslararası koşulları ortadan kaldıracak olan sadece sosyalizmin bütün dünyada zaferidir. Bu ancak kapitalizme ve emperyalizme karşı duran bir mücadele içinde gelişecek dünya işçi sınıfının ve ezilen halklarının sarsılmaz birliği ile ortaya çıkacak olan sosyalist bir alternatif ile mümkündür.

Sosyalistler Teröre Karşı

2010-06-26T15:31:00.000+03:00

kelebek uçuşu anlarımız

2009-10-20T03:28:00.000+03:00

dehlizlerinde bu şehrin
kasvetli yalnızlığında
gölgeler arasında aradığım
senmisin...
içimde dolaşan güzellik
hep demek istediğim
gece ateşler içinde
tenimizin bir birine değdiği...
uzandığımız uzak yıldızlara
sonra kelebek kanatlarında
bir dünya...
kelebek uçuşu anlarımız...
kurtulmak mı ister bu çocuk
ölüler evinden...
başıboş uçan bir kelebeğin kanatlarında…

gözlerim eylül

2009-10-20T03:18:00.000+03:00

gözlerim eylül
kim kaldı yüreğimizin aktığı yerde.
kar suyundan demlediğimiz çayları
kim yudumlar şimdi.
bu yıldızsız gecelerde
bir başıma koyup giden beni,
bu kalabalıklarda izini kaybettiğim...
kuzey yıldızına bak
izinden git yüreğinin dememiş miydin.
dokunsan ağlayacak bu çocuk
nasıl tanır seni...
ihanet kaderi onun,
nasıl güvenir sana...
vakitsiz zamanların çırpınışları
terketmeyen iç ağlamalarım...
kimdir şimdi ruhunu saracak
bu çocuğun
kimmmm...
bu umarsız kalabalıktan
çekip çıkaracak onu
bir sicak yürek
nerde şimdi
nerde...